"Over de rit van zaterdag kan ik kort zijn: 'volledig naar de wuppe'. Nochtans had ik de hele dag een goed gevoel, maar op 40 kilometer van de streep begon de miserie. Ik reed verkeerd en ik dacht om via een smal baantje terug op het parcours te raken. Die weg ging voortdurend omhoog. Daarna volgde er wat paniek waardoor ik vergat te eten....

"Over de rit van zaterdag kan ik kort zijn: 'volledig naar de wuppe'. Nochtans had ik de hele dag een goed gevoel, maar op 40 kilometer van de streep begon de miserie. Ik reed verkeerd en ik dacht om via een smal baantje terug op het parcours te raken. Die weg ging voortdurend omhoog. Daarna volgde er wat paniek waardoor ik vergat te eten. Op de slotklim kreeg ik hierdoor een klop van de hamer. Daardoor was het op automatische piloot naar de meet. Tijdens de rit waren we ook getuige van een dodelijk ongeval met een motard. Een akelig gevoel gewoon.""Zondag stond alles in teken van rust. 's Morgens heb ik mijn fiets gekuist en een uurtje gaan losrijden. Mijn benen voelden verschrikkelijk aan dus zo wou ik toch nog een impuls geven. In de namiddag gingen Inge en Aiko zwemmen. Ik las platte rust in en probeerde zoveel mogelijk te recupereren.""Na 2.500 kilometers gefietst te hebben voelt het speciaal om in de Alpen te zijn. Maandag is het immers D-day. In 1979 moest mijn vader na de rustdag ziek opgeven tijdens de koninginnenrit van Les Menuires naar Alpe d'Huez. Hij kreeg samen met ploegmaker Herman Beysens last van hun maag na het eten van pannenkoeken. Op de top van de Galibier gaf hij uiteindelijk op. Het einde van zijn Tour is het begin van mijn Tour. Ik moet die muur doorbreken. Falen is gewoon geen optie."