"Het blijft moeilijk om onverdiende nederlagen te plaatsen", zegt Astrid Tommelein. "Mijn ervaringen op jonge leeftijd waren schitterend en de lat van ambities lag hoog. Toch besefte ik al vlug dat ik vooral wilde spélen en daarvoor best iets lager mikte... We speelden met de tweede ploeg een drietal seizoenen in de Liga B, maar ook dat was geen lang leven beschoren. Nu in eerste divisie vi...

"Het blijft moeilijk om onverdiende nederlagen te plaatsen", zegt Astrid Tommelein. "Mijn ervaringen op jonge leeftijd waren schitterend en de lat van ambities lag hoog. Toch besefte ik al vlug dat ik vooral wilde spélen en daarvoor best iets lager mikte... We speelden met de tweede ploeg een drietal seizoenen in de Liga B, maar ook dat was geen lang leven beschoren. Nu in eerste divisie vind ik echt wel dat we als ploeg op onze plaats zitten. Een mooie competitieve reeks met een aantrekkelijk niveau. Ik geniet nog elke week van de trainingen en wedstrijden en voel me nog altijd even gelukkig bij een mooie zege of net niet bij een te vermijden puntenverlies. Zelfs mijn zus Liesbeth, die al jaren zegt terug te schroeven, speelt nog veel vaker mee dan verwacht. Ik ben de opposite, zij houdt zich vooral bezig met het vullen van de gaatjes. Als de setter ontbreekt, geeft zij de passen. Is de libero er niet, dan kuist zij de boel wel op.""Ondanks onze drukke bezigheden blijven we trainingsbeesten, die geen enkele beurt willen missen. Ik engageer me voor een jaar volley en zal dan ook alles uit de weg ruimen om dat engagement trouw te volgen." Als kinesist heeft Astrid Tommelein zich ondertussen ook al over de meeste speelsters van de eerste ploeg ontfermd. Af en toe neemt ze zelfs eens plaats op de staff-bank. "We hebben daarin een soort beurtrol gecreëerd", zegt ze daarover. "Johan Lozie blijft een schitterende coach, die zijn trainingen perfect aan de noden van de ploeg of individuen kan aanpassen. Ik voel wél dat ik meer opwarming nodig heb dan vroeger." "In de zomer speel ik interclub met Ostend Tennis Club en ga ik vaak gaan lopen. Het sportbeest blijft in me zitten, al durf ik nu wel eens te passen wanneer de jonge garde na de wedstrijd nog een feestje gepland heeft. Ik trouwde vorig jaar in juni. Maar vragen over kindjes laat ik bewust nog onbeantwoord. Dat noemen ze oud worden zeker? Of beter gezegd meer ervaren."(John Loncke)