Een interview met Anton Tanghe moét wel over Club Brugge gaan. Zowat de helft van zijn nog prille leven speelde de in Lauwe opgegroeide verdediger bij de jeugd van Blauw-Zwart. "Achter ons huis lag een weide en vlak daarachter het voetbalveld van Racing Lauwe. Ontelbare keren ben ik als kind die weide overgestoken om te sjotten. Toen ik 6 jaar was, maakte ik de overstap naar KSV Roeselare, waar ik bleef tot de U10. Van daaruit trok ik naar Club Brugge. Dat liep wel een beetje vreemd. Toen ik bij de U10 van Roeselare speelde, hadden mijn ouders en ik toegezegd om het seizoen erop naar Club te gaan - samen met nog drie andere spelertjes. Dat was Roeselare ter ore gekomen en plots stapten enkele clubmedewerkers de kleedkamer binnen. 'Zo, dus jullie gaan naar Club Brugge volgend jaar?', vroegen ze ons. Wij, vol trots, zeiden volmondig: 'Ja'. Tegen onze ouders werd dan meegedeeld dat we niet meer naar de training mochten gaan en zo gingen we versneld naar Brugge", vertelt Anton Tangh...

Een interview met Anton Tanghe moét wel over Club Brugge gaan. Zowat de helft van zijn nog prille leven speelde de in Lauwe opgegroeide verdediger bij de jeugd van Blauw-Zwart. "Achter ons huis lag een weide en vlak daarachter het voetbalveld van Racing Lauwe. Ontelbare keren ben ik als kind die weide overgestoken om te sjotten. Toen ik 6 jaar was, maakte ik de overstap naar KSV Roeselare, waar ik bleef tot de U10. Van daaruit trok ik naar Club Brugge. Dat liep wel een beetje vreemd. Toen ik bij de U10 van Roeselare speelde, hadden mijn ouders en ik toegezegd om het seizoen erop naar Club te gaan - samen met nog drie andere spelertjes. Dat was Roeselare ter ore gekomen en plots stapten enkele clubmedewerkers de kleedkamer binnen. 'Zo, dus jullie gaan naar Club Brugge volgend jaar?', vroegen ze ons. Wij, vol trots, zeiden volmondig: 'Ja'. Tegen onze ouders werd dan meegedeeld dat we niet meer naar de training mochten gaan en zo gingen we versneld naar Brugge", vertelt Anton Tanghe. Bij de huidige landskampioen kreeg Tanghe geen échte kans om bij de A-kern door te breken. "Mijn hele jeugd lang moest ik er vechten voor m'n stek. Er kwamen altijd nieuwe spelers bij op mijn positie. Ik vroeg me wel eens af 'waarom', ja. Ik mocht vanuit de U17 weliswaar direct aansluiten bij de beloften van Sven Vermant. In mijn eerste seizoen daar groeide ik uit tot een basisspeler en kreeg ik een contract. In m'n tweede seizoen had ik brute pech: ik scheurde mijn meniscus en moest onder het mes. En net tijdens mijn revalidatie vertrok Sven Vermant, kwam er een nieuwe trainer in de plaats en geraakte ik moeilijk in de ploeg. Mijn contract liep af en de optie voor een extra jaar werd niet gelicht." Tanghe ging dus op zoek naar andere oorden. Zwevezele, waar destijds huidig KVO-beloftentrainer Kurt Bataille aan de slag was, informeerde twee keer naar zijn diensten. "Hij kende me nog via zijn zoon Jelle, met wie ik nog samenspeelde bij Club. Zwevezele had een duidelijk project voor ogen om naar eerste nationale te promoveren, maar ik mikte toch iets hoger. Kurt Bataille belde me nog een derde keer en wist me toen te zeggen dat hij naar KVO zou overstappen. Hij wou me graag naar Oostende halen en geloofde dat ik op termijn speelkansen zou krijgen in het eerste elftal. Ja, ook Zulte-Waregem was geïnteresseerd in mij. Maar ik had het gevoel dat mijn speelkansen aan de kust groter waren." Tanghe is nu een vaste waarde achterin, maar het had anders kunnen lopen. "Vorig jaar voerde ik gesprekken met technisch directeur Guy Ghysel over een nieuw contract. Maar op hetzelfde moment nam hij ontslag en werden onze gesprekken gestaakt. Toen de nieuwe investeerders en technische staf hier aan wal kwamen, brachten ze hun eigen visie mee en wilden ze eerst zien waartoe ik in staat ben. (lacht) Was Ghysel hier een week langer gebleven, had ik misschien toen al een contract kunnen krijgen. Ja, er kwamen al snel nóg enkele verdedigers bij (zoals Freddie Jäkel, Arthur Theate, Jack Hendry, red.) en ik begon een beetje te twijfelen of men een toekomst in mij zag. Maar uiteindelijk gaf coach Alexander Blessin me vrij snel het vertrouwen en zei hij dat ik goed bezig was. Dat was voor mij dé reden om nog extra hard te werken"; aldus nog Tanghe, wiens contract loopt tot 2023.Na een korte invalbeurt tegen Standard vorig jaar naar 900 volle minuten dit seizoen. Je moet het maar doen! "Eerlijk, ik had het zelf ook niet zien aankomen, hoor. Misschien heb ik ook het geluk dat er wat geblesseerden in onze kern zitten. We kunnen intussen goede statistieken voorleggen en zijn de op één na minst gepasseerde defensie (met 9 tegengoals, red.). Het gebeurt zelden dat een trainer twee of drie jongeren centraal in de defensie zet, maar we bewijzen dat het wél kan. De rol van de coach Blessin hierin is groot. Vorig seizoen hadden we schrik om te voetballen, nu zetten we continu druk naar voren. Iedereen bestempelde ons als degradatiekandidaat, maar we staan voorlopig netjes in de middenmoot. Maar ik ga niet zweven. Ik wil hier uitgroeien tot een échte vaste waarde en beter worden. Het is niet omdat ik nu alles al heb gespeeld, dat ik daarom gebeiteld zit. Het buitenland? Och, daar heb ik eerlijk gezegd nog geen seconde aan gedacht. Ook als club moeten we het rustig houden. We mogen mikken op de linkerkolom, maar dat is absoluut geen verplichting."Maar zondag om 16 uur volgt dus de topper tegen zijn ex-club. "Best wel speciaal. En ja, ik wil me toch dat extra procentje smijten. Ik zal me er nu ook niet te veel op focussen - niet té fel op het veld staan - want anders kan het nog fout uitdraaien ook. Vorig weekend zetten we nog onze voet naast Standard en speelden we goed. Dat we teleurgesteld waren achteraf, toont dat we gemotiveerd zijn. Als we Club, dat toch graag uitvoetbalt, hoog kunnen vastzetten, zie ik wel mogelijkheden", besluit Anton Tanghe. (TVA)