Een zonnige namiddag in hartje Kortrijk. Hervé Kage begeeft zich richting de Broeltorens voor een fotosessie. Terwijl hij langs de verlaagde Leieboorden wandelt, kijken de mensen op de terrasjes hem aan, maar niemand houdt hem tegen. Dat was het voorbije anderhalf jaar, tijdens zijn passage in Turkije, wel even anders. "Daar klampen de mensen je onmiddellijk aan. Je kunt er moeilijk langs de straat wandelen zonder dat de fans je tegenhouden voor een handtekening of een foto. Of ik dat leuk vond? In het begin wel, maar naarmate het seizoen vorderde, vond ik het minder fijn. Soms wil je eens gerust gelaten worden, als je op stap bent met je gezin bijvoorbeeld. En ik ben sowieso al iemand die vrij gesloten is, die niet makkelijk met anderen praat."
...

Een zonnige namiddag in hartje Kortrijk. Hervé Kage begeeft zich richting de Broeltorens voor een fotosessie. Terwijl hij langs de verlaagde Leieboorden wandelt, kijken de mensen op de terrasjes hem aan, maar niemand houdt hem tegen. Dat was het voorbije anderhalf jaar, tijdens zijn passage in Turkije, wel even anders. "Daar klampen de mensen je onmiddellijk aan. Je kunt er moeilijk langs de straat wandelen zonder dat de fans je tegenhouden voor een handtekening of een foto. Of ik dat leuk vond? In het begin wel, maar naarmate het seizoen vorderde, vond ik het minder fijn. Soms wil je eens gerust gelaten worden, als je op stap bent met je gezin bijvoorbeeld. En ik ben sowieso al iemand die vrij gesloten is, die niet makkelijk met anderen praat."Maar de Turkse fans waren wel de reden waarom Kage na een half seizoen bij Karabukspor voor een verlengd verblijf in Turkije koos. "Adana Demirspor telt heel veel supporters, die allen voor hun club leven. Zij waren voor mij de motivatie om daar te tekenen. Ze zijn erg fanatiek. Voor onze eerste oefenmatch trokken we naar Antalya, ver weg van Adana. Er waren minstens 8.000 fans meegereisd, echt zotte taferelen maakte ik daar mee.""Ik ervaar mijn Turks avontuur als heel positief. Zelfs dat half seizoen bij Karabukspor, toen we laatste eindigden, degradeerden en de club in financiële moeilijkheden zat. Ik kwam er in ongelooflijk mooie stadions, voetbalde er tegen wereldvedetten, die uit grote Europese competities kwamen. Ik ben echt blij dat ik naar Turkije ben gegaan. Mijn voornaamste doel was om speelminuten te verzamelen, nadat ik bij KV Kortrijk lange tijd met een adductorenletsel had gesukkeld. En als je dan die speelgelegenheid krijgt tegen clubs als Galatasaray, Basaksehir, Besiktas..."Maar dat zijn eersteklassers. Vorig seizoen speelde je gewoon in de Turkse tweede klasse, tegen onder andere Hatayspor, Boluspor, Giresunspor, Izmir..."Adana Demirspor was een team in volle heropbouw, met een nieuwe, ambitieuze voorzitter en veel financiële middelen. Het was voor mij een opportuniteit om deel uit te maken van dat team, dat eigenlijk altijd moest promoveren. Dat is net niet gelukt, we sneuvelden in de halve finales van de play-offs.""In Turkije ben ik wel een andere voetballer geworden, mijn manier van voetballen is gewijzigd. Mijn lichaam laat het niet meer toe om de lijn af te dweilen, ik ben nu meer een nummer tien geworden. Ik heb me daaraan moeten aanpassen. Ik heb er geleerd om meer acties te maken en die ook af te maken of assists te geven." Na anderhalf jaar ben je nu terug in Kortrijk. Is dat met de volle goesting?"Heel zeker. Turkije was leuk, ik heb er veel kunnen spelen en dat was de eerste betrachting. Nu wil ik een goed seizoen afwerken bij KV Kortrijk, zonder sportieve of extrasportieve problemen. Dit is mijn laatste contractjaar hier, we zien wel wat de toekomst brengt. Of ik nog in deze transferperiode wil vertrekken? Neen, ik zoek geen andere club. Mijn focus ligt op KVK, ik wil hier opnieuw mijn kwaliteiten tonen aan de Belgische voetbalfans."Kennen zij die dan na al die jaren nog niet?"Ik vind dat je die altijd moet tonen, ongeacht wat je in het verleden al bewezen hebt. Je moet jezelf telkens weer in vraag stellen. Ik ben hier goed aan het seizoen begonnen, werkte een voorbereiding af zonder blessures en voel me topfit. Dat was al even geleden, want ook in Turkije lag ik geregeld in de lappenmand. Maar nu voel ik me echt goed. Ik speelde in de voorbereiding ook steevast op de tien. Akkoord, op de openingsspeeldag in Genk speelde ik op de flank, maar dat was omdat de coach te weinig opties had. Enfin, voor het ploegbelang wil ik daar wel spelen. Toen ik jonger was, had ik wel laten uitschijnen dat ik niet op die positie zou willen spelen. Nu doe ik dat niet meer, ik stel me volledig ten dienste van het collectief. Ik wil dat de mensen een ander gelaat van Hervé Kage leren kennen. Geen discussies meer, geen moeilijkheden. Ik ben in het verleden wel vaker negatief in het nieuws gekomen en dat wil ik niet meer. Wat in de pers allemaal is verschenen, was soms fout. Maar soms was het ook juist. Maar dat is verleden tijd. Ja, ik heb mijn karakter, dat klopt. Maar dat betekent daarom niet meteen dat ik een moeilijk karakter heb." Over moeilijke karakters gesproken: tien jaar geleden brak de zogenoemde bende van Zellik, met jijzelf, Ilombe Mboyo en Mujangi Bia, door. Jullie werden aanzien als de toekomst van het Belgisch voetbal en het succes van een integratiemodel. Ondertussen speelde jouw carrière zich wel vooral in België af. Vind je jouw parcours geslaagd?"Ik heb des régrets, moet ik bekennen. Ik had met mijn kwaliteiten misschien meer kunnen bereiken. Maar anderzijds: precies omwille van mijn karakter en hetgeen ik allemaal heb uitgespookt of meegemaakt, had het ook slechter kunnen uitdraaien. Je moet dat nuchter bekijken. Ik vind dat ik content mag zijn. Dankzij het voetbal heb ik veel kansen gekregen, woon ik in een huis waar ik op jonge leeftijd alleen maar kon van dromen."Mocht je de kans krijgen om het opnieuw te doen: wat zou je dan anders doen in jouw carrière?"Héél veel zaken. Ik zou wellicht andere clubs uitgekozen hebben. Al had ik op bepaalde momenten ook geduldiger moeten zijn, of andere zaken serieuzer aangepakt hebben... Al wil ik hier niet in detail op ingaan." Je bent nu 30 jaar. Hoe zie je jouw toekomst?"De fysieke ongemakken van de laatste jaren hebben me wat afgeremd, waardoor ik niet al te ver meer vooruit wil kijken. Dit is een cliché, ik weet het, maar het is zo. Ik wil nu bij KV Kortrijk mezelf tonen, goede matchen spelen en weer plezier beleven op het veld. Dat is het belangrijkste."Zaterdag komt het Anderlecht van Vincent Kompany over de vloer. Jij kent de Anderlechttrainer nog van toen je bij de jeugd van paars-wit actief was."Dat klopt. Toen hij in de A-kern zat, speelden we met de beloften soms een oefenmatch tegen het A-team. Maar ik kende Kompany vooral via mijn neef Rudy Minengue. Hij is een goede vriend van Vincent, ze woonden ook in hetzelfde appartementsblok. Daar kwam ik geregeld met Vincent in contact. Kompany was een voorbeeld en een motivatie voor alle jongeren op Anderlecht: hij was goed op school, was een goede voetballer, een leider in de kleedkamer... En hij was de eerste jeugdspeler van Afrikaanse origine die doorbrak op Anderlecht."Je komt geregeld nog op Neerpede als je jouw zoon van training gaat halen. Voel je daar de aanwezigheid van Vincent Kompany?"Absoluut. Een keer mocht mijn zoon na een training zelfs niet meteen naar huis, iedere jeugdspeler moest naar de eerste ploeg gaan kijken. Kompany wil daar echt iets realiseren: een familiegevoel, hij wil er ook iedereen op dezelfde lijn krijgen. Hij heeft goede ideeën, maar die zijn niet altijd makkelijk om in te voeren. Al is het Belgisch voetbal enorm geëvolueerd, met Club Brugge voorlopig als grootste voorbeeld. Maar als het lukt, zou dat straf zijn voor België. Met Kompany aan het roer lijkt de mentaliteit in Anderlecht veranderd, dat kan het Belgisch voetbal alleen maar ten goede komen."