Vic Chambaere begon te voetballen bij White Star Lauwe. "Eerst als veldspeler. Daarna ben ik ook een seizoen in doel gaan staan, maar toen ik naar KV Kortrijk overstapte, was dat opnieuw als veldspeler. Tot er voor een wedstrijd geen doelman was. Ik ging onder de lat staan en ben daar blijven staan." En daar heeft hij dus geen spijt van. "Absoluut niet. Als je ziet waar ik nu sta en nog kan geraken. Uiteraard hoop ik om een mooie profcarrière uit te bouwen, maar je zult mij niet te hoog van de toren horen blazen. Ik blijf nuchter bij dit alles, ik wil stap voor stap vooruitgang blijven maken. Nu ik een profcontract heb gekregen, verandert er eigenlijk niks. Ik moet n...

Vic Chambaere begon te voetballen bij White Star Lauwe. "Eerst als veldspeler. Daarna ben ik ook een seizoen in doel gaan staan, maar toen ik naar KV Kortrijk overstapte, was dat opnieuw als veldspeler. Tot er voor een wedstrijd geen doelman was. Ik ging onder de lat staan en ben daar blijven staan." En daar heeft hij dus geen spijt van. "Absoluut niet. Als je ziet waar ik nu sta en nog kan geraken. Uiteraard hoop ik om een mooie profcarrière uit te bouwen, maar je zult mij niet te hoog van de toren horen blazen. Ik blijf nuchter bij dit alles, ik wil stap voor stap vooruitgang blijven maken. Nu ik een profcontract heb gekregen, verandert er eigenlijk niks. Ik moet nog altijd presteren op én naast het veld."Die nuchterheid heeft Vic van zijn ouders, Dieter Chambaere en Veerle Nollet. "Waarom zou hij naast zijn schoenen moeten gaan lopen?" vraagt mama Veerle zich af. "Hij is nog altijd maar 15 jaar. Er kan nog van alles gebeuren. Ik hoop van niet natuurlijk, want Vic moet er toch veel voor doen.""Hij woont aan de andere kant van het land (waar hij van maandag tot zaterdag in een gastgezin verblijft, red.) en mag niet uitgaan zoals veel van zijn leeftijdsgenootjes wel kunnen doen. Ik herinner me nog dat zijn vriendjes, toen hij bij KVK speelde, op vrijdagavond naar Halloween in Bellewaerde gingen en Vic thuis bleef. De dag erna was er immers match."Ook voor de ouders, die met Ewout (17) en Mauro (14) nog twee zonen hebben, is het lastig dat ze Vic maar 24 uur per week zien. "Dat klopt. Dat is nu al twee en een half jaar het geval en het blijft moeilijk", bekent Veerle. "Je mist je zoon. We profiteren van de zeldzame momenten samen, maar we zijn ook blij dat hij in Genk goed zijn draai heeft gevonden. Een geruststelling. En natuurlijk zijn we trots dat hij het daar zo goed doet. Of ik dat ooit had durven denken? Neen. Je zag wel dat hij een bepaald niveau haalde, maar dat is natuurlijk geen garantie op een topcarrière."En precies om die reden wil Vic ook zijn studies niet links laten liggen. Hij volgt de opleiding wetenschappen aan de Topsportschool in Genk. "Ook vanuit de club wordt erop gehamerd dat onze schoolresultaten goed moeten zijn. Als dat niet het geval is, wordt er ingegrepen. Maar dat is geen probleem, ook mijn ouders hameren daar regelmatig op."Opvallend: op zijn twaalfde kon Vic kiezen tussen Racing Genk en Club Brugge. "En mijn keuze was snel gemaakt", geeft hij aan. "Als je nagaat welke doelmannen er bij Genk en bij Club zijn doorgebroken, weet je meteen waarom ik voor Genk heb gekozen. Bij Club is dat niemand, bij Genk had je toch Courtois, Bailly, Bolat en Casteels."Vier grote namen, van wie er toch eentje bovenuit steekt. Die van Thibaut Courtois. Een vergelijking is snel gemaakt: Courtois is 1,99m groot, Vic is nu 1,88m groot en volgens metingen kan hij nog een tiental centimeter groeien. "Ik vind niet dat je mij met Thibaut kunt vergelijken. Hij is wel een voorbeeld voor mij, maar ik zit nog niet op zijn niveau. Ik zal echter wel mijn uiterste best doen om te slagen. Toch wil ik niet al te ver vooruit kijken. Dat heeft geen zin en daar hameren ze in de club ook op. Voorlopig train ik ook nog niet mee met de A-kern, maar ik hoop dat binnenkort wel te mogen doen", besluit Vic Chambaere, die ook tot de nationale selectie U16 behoort.