Dankbaarheid zal ons deel zijn voor de steun aan Roman Jaremtsjoek

Roman Jaremtsjoek is een gevoelige jongen, dat hadden we geleerd van zijn periode bij Gent. © BELGA
Henk Vanhee
Henk Vanhee Zanger 'Cowboys & Aliens' en gastblogger voor kw.be

Hard in hun muziek, hard in het supporteren voor hun club/vereniging. Dat zijn hardrockers Henk Vanhee (Club) en Roel Jacobus (Cercle). Zij vormen dit seizoen onze VAR, oftewel onze Voetbal Analyserende Rockers. Beurtelings werpen ze hun blik op de meest opvallende voetbalmomenten.

Vertrouwen

Vertrouwen is een raar beestje. Neem nu Roman Jaremtsjoek. Alle kwaliteiten zijn aanwezig om daar een topspits van te maken: de man is groot, atletisch, heeft diepgang en een meer dan gemiddelde techniek, kan met de rug naar doel spelen, beschikt over een goed kopspel… en toch lijkt het maar niet te lukken voor de duurste transfer ooit van Club Brugge. Dat was zondagnamiddag in een afgeladen vol Jan Breydel tegen Anderlecht ook weer het geval. Roman had van Scott Parker het vertrouwen gekregen om de niet geheel fitte Ferran Jutglà te vervangen en deed dat eigenlijk 70 minuten lang uitstekend, want de verdedigers van Anderlecht hadden meer dan de handen vol met hem. Alleen moet de bal uiteindelijk ook eens tegen de netten, dat is heel essentieel voor een spits waar men vele miljoenen heeft voor neergeteld. En net dat is weer niet gelukt. Zijn lichaamstaal verraadt ook een strijd en dat kan als Oekraïense voetballer ook nauwelijks anders. Wat er zich allemaal in zijn vaderland afspeelt tart elke verbeelding en het kan onmogelijk anders dan dat Roman Jaremtsjoek ook een deel van de vaderlandse smart als de spreekwoordelijke bal aan een ijzeren ketting met zich mee sleurt. Het is een gevoelige jongen, dat hadden we geleerd van zijn periode bij Gent, en ik hou altijd de adem in als hij van het veld wordt gehaald omdat empathie in een vol stadion met voetbalsupporters traditioneel niet in beken van de tribunes pleegt te rollen. Het is aan de supporters om geduld te hebben en mee te denken met de coach om Jaremtsjoek over dat punt heen te tillen. Dankbaarheid zal ons deel zijn en hopelijk ook een pak doelpunten en knalprestaties erboven op.

Zijn lichaamstaal verraadt een strijd en dat kan als Oekraïense voetballer ook nauwelijks anders

Dankbaar

Over dankbaarheid gesproken. Zondag kreeg Ruud Vormer vanop alle tribunes in Jan Breydel een fantastische viering met zijn familie aangeboden, midden op het veld. Wat heb ik negen jaar lang genoten van die man! Hij is zonder enige twijfel de verpersoonlijking van de wederopstanding van blauw-zwart na vele jaren zonder titels in de woestijn. Hij deed het gewoon op de manier die hem op lijf is geschreven, zonder complexen en met een Nederlandse flair die bij ons, stugge Vlamingen, onbestaande is. Veel geheimen had hij niet: hij was blij met een overwinning en was oprecht met geen tang vast te pakken als Club na een ondermaatse prestatie had verloren. Voor leiderscapaciteiten hoef je nu éénmaal niet zo vroeg op te staan. Dat dwing je af door dadendrang. Toen ik hem zondag na de aftrap met gebalde vuist zag tekeer gaan tegen zijn ex-ploegmaats leek het even alsof hij er weer bij was. Dat hij ons als vanouds bij de nek erdoor zou sleuren. En dat hij die corners en vrije trappen wel zou nemen als het even moeilijker ging. Maar dit tijdperk is ten einde. Het is niet omdat we met Club Brugge een sputterend seizoen hebben dat ik je afscheid zomaar wilde laten passeren, Ruud. Het ga je goed bij je vrienden, daar in Zulte Waregem. En het verbaast me niks dat je jezelf in geen tijd in de harten hebt gespeeld bij fans die je tot voor je overgang nog met hartstocht hebben vervloekt. Als je maar weet dat Club Brugge voor altijd jouw club zal zijn en dat je er later, in een ander leven, altijd met open armen zal worden ontvangen.

Serie

Ondertussen staat het vast dat Club dit seizoen niet te veel meer moet nadenken. Wat de kalender ook voorschrijft en wie er ook voor onze voeten wordt gesmeten: het is tijd om match per match aan te pakken, een serie neer te zetten, opnieuw te leren winnen. Onder de nieuwe trainer zien we langzaam maar zeker opnieuw wat wij allemaal verwachten. Drang om te winnen, kansen afdwingen op basis van looplijnen waarop dagelijks wordt getraind. Dat is een kwestie van discipline, van afspraken nakomen. Net dat miste ik de laatste maanden: iets wat op een plan leek. Goeie voetballers genoeg bij Club, daar twijfelt niemand aan. Maar alle neuzen moeten in dezelfde richting staan en de nieuwe staf moet nog meer grip krijgen op de kern. Jammer dat we halverwege januari deze vaststelling moeten maken, want dat betekent dat er veel tijd verloren is gegaan. Rust in de keet is de dwingende opdracht, nu. En dat gaat veel gemakkelijker met overwinningen op het scorebord.

Lees ook de andere columns op www.kw.be/onzevar

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.