Jarit startte pas met basketbal op 14-jarige leeftijd. Dat hij een viertal jaar later zijn debuut zou maken in derde klasse met het toenmalige Holstra Wevelgem bleek lange tijd utopie. Kiani was als kleine jongen een goed turner en werd vier maal na elkaar West-Vlaams kampioen. Vanaf het zesde leerjaar koos hij voluit voor basketbal.
...

Jarit startte pas met basketbal op 14-jarige leeftijd. Dat hij een viertal jaar later zijn debuut zou maken in derde klasse met het toenmalige Holstra Wevelgem bleek lange tijd utopie. Kiani was als kleine jongen een goed turner en werd vier maal na elkaar West-Vlaams kampioen. Vanaf het zesde leerjaar koos hij voluit voor basketbal.Typeer je broer eens als speler en maak eens de vergelijking met jezelf op die leeftijd.Jarit: (lacht) Ik begon als tweedejaars u14 in Wevelgem, maar ook bij de provinciale u16 in Wevelgem werd wellicht vaak gelachen met mij. Ik kon geen lay-up maken, kon eigenlijk ook de bal niet vangen en had vooral geen inzicht in het spel. Ik herinner mij mezelf met een brikje Fristi in de hoek van de zaal. Mijn enige troef? Groot zijn. Ik ben gestopt met groeien op mijn 16 en was dus 1m98 bij de u16. Maar ik had duidelijk geen aanleg voor basketbal en was ook sociaal niet echt in staat om in een ploegsport mee te draaien. Als ik dit vergelijk met mijn broer nu, tja, dat is dag en nacht verschil. Mijn broer staat veel verder. Hij is groot, heeft een beter shot dan ik en heeft al heel wat meer inzicht in het spelletje dan ik toen.Wil je graag even goed worden als je broer later?Kiani: Ik wil eigenlijk beter worden. (lacht) We hebben al eens gezegd dat we ooit graag samen zouden spelen in een ploeg of tegen elkaar zouden uitkomen. Jarit is sterk in de post: krachtig en sterk, en kan goed afwerken onder de ring. Zijn shot en balvaardigheid zijn dan weer minder ontwikkeld. Ik denk dat ik nu wel beter ben dan Jarit toen hij zo oud was als ik. Als ik echt goed wil worden, moet ik evolueren naar een forward. Dat betekent dat ik veel zal moeten werken aan mijn shot en ook balvaardiger moet worden. Mijn huidige coach, Isabelle Depraeter, is met voorsprong de beste coach die ik tot nu had. Ik leer enorm veel bij van haar.Jarit sinds seizoen 17-18 en Kiani sinds vorig seizoen. Waarom maakten jullie de overstap naar Kortrijk? Jarit: Toen ik zo oud was als Kiani was er geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht dat ik ooit nationaal zou spelen. Basketbal zou een hobby zijn, ik ging provinciale jeugd blijven spelen en op een bepaald moment mijn interesse voor basket verliezen en stoppen. Tot ik u18 was, waren het mijn ouders die me verplichtten om te gaan. (lacht) Toen ik u18 werd in Wevelgem kreeg ik kans om plots landelijk te spelen en werd Bert Wyseur mijn coach. Op de eerste training zei ik hem dat ik twintig minuten eerder zou vertrekken omdat ik geen bus later terug naar huis wou nemen. Ik heb dat maar één keer gezegd. (lacht) Ik begon het plots beter te kunnen en daardoor werd het ook leuker. Het seizoen erna trainde ik mee met de eerste ploeg in 3de nationale en, in Bavi Vilvoorde, kreeg ik als 17-jarige onder coach Bert, die een zieke Tom Roels verving, mijn eerste minuten. Vanaf toen is het snel gegaan. Toen Bert de overstap maakte naar K-BTK twijfelde ik geen seconde om mee te gaan. Zo heb ik vijf seizoenen lang met dezelfde coach en fantastische jeugdploeg kunnen en mogen spelen. In twee jaar tijd promoveerden we er van 2de landelijke naar 3de nationale.Kiani: Ik bleef een jaar langer in Wevelgem, maar kwam vaak kijken naar Jarit bij K-BTK. Aangezien m'n broer in Kortrijk speelde en ik ook beter wou worden als speler, verhuisde ik vorig seizoen ook naar Kortrijk. Zeker dit seizoen leer ik heel veel bij. Volgend seizoen ben ik u18 en dan zullen we uitkomen tegen grote en sterke ploegen. Dat zal goed zijn voor mij denk ik. Heel veel mensen spreken me altijd aan als 'de broer van Jarit'. Eigenlijk is dat niet zo leuk, maar op en dag hoop ik zelf goed te worden, en dan gaan de mensen misschien aan Jarit zeggen dat hij mijn broer is. (lacht)Wat doen en wat niet doen om zo hoog mogelijk te eindigen?Kiani: Ik loop school aan het KTA in Brugge waar ik 6 tot 7 uur basketbal heb. Daarnaast zijn er drie trainingen in Kortrijk. Zoveel mogelijk trainen dus. Ik hoop vooral om later 1-1 te kunnen spelen tegen m'n broer en hem te kloppen. Jarit: Eén jaar geleden speelden we eens een basketspelletje tegen elkaar in onze tuin. Ik heb wellicht 1000 keer gewonnen, maar die ene keer won Kiani. Nog steeds verwijst hij naar die ene keer. (lacht)Kiani: Soms vraag ik wel eens raad aan mijn broer. Een tijd terug vroeg ik hem nog iets concreet over boxing out. Hij hielp me toen wel goed. Jarit: Om echt goed te worden, zal hij vooral beter moeten leren omgaan met kritiek. Dat is een werkpunt. Indien ik niet goed had kunnen omgaan hebben met kritiek de afgelopen vijf jaren, dan was het niet goed gekomen. (lacht) Als tweedejaars u18 was ik eens uitgegaan de avond voor de match. De maandagtraining erna werd ik de levieten gelezen door m'n coach en mocht ik aan de kant gaan zitten. Sindsdien heb ik dat niet meer geprobeerd. Het basketbal en mijn team heeft me de afgelopen jaren veel socialer gemaakt en me vooral ook als persoon ontwikkeld. Dat zal ik niet vergeten. (CD)