In juni 2016 onderging Dehem een openhartoperatie. "Door een aangeboren hartafwijking had ik geen andere keuze", vertelt de leerkracht buitengewoon lager onderwijs in Sint-Idesbald in Roeselare. "Twee jaar ervoor had ik me aangesloten bij de wielertoeristen van WTC Houthulst. Normaal kon er niets gebeuren, had men me gezegd. Maar door te sporten bleek dat dus wel het geval te zijn. Gelukkig ben ik net op tijd op controle gegaan. Ik voelde immers niets en was van plan om met de fiets de Mont Ventoux te beklimmen. De dokters hebben het me later verteld: mijn hart stond op ontploffen. In de medische wereld wordt de aorta als een ajuin voorgesteld. Als je die pelt, moeten er drie lagen af. Maar de dokters zeiden: bij jou konden we er gewoon doorkijken. Mijn hart was volledig versleten en als ik me toen niet had laten controleren, was ik er nu niet meer geweest."

Mijn hart was volledig versleten en als ik me toen niet had laten controleren, was ik er nu niet meer geweest

Bloedverdunners

Dehem kreeg eerst een donorklep, maar al vlug bleek dat voor hem niet de goede oplossing. "Dus kreeg ik drie weken later een synthetische hartklep ingeplant. Dat heeft zijn gevolgen, want ik moet de rest van mijn leven bloedverdunners nemen. Fietsen is uit den boze, want als ik val, kan dat inwendige bloedingen veroorzaken. Ik ben niet bij de pakken blijven zitten, kocht meteen een hometrainer en was een week later alweer aan het sporten, met een korset. Ik moest toen ook in het Heilig-Hartziekenhuis in Roeselare gaan revalideren en heb er veel geroeid. Mijn tijden noteerde ik op een blaadje en elke week probeerde ik ze te verbeteren. (lacht) In het ziekenhuis kunnen ze zich dat nog altijd herinneren."

Kris Dehem liep twee jaar geleden zijn eerste marathon. Zondag is hij aan nummer vijf toe. (foto Stefaan Beel)

Schema's uit magazine

Dehem revalideerde veel sneller dan voorzien. "Normaal zat ik tot het einde van het jaar thuis, maar in september ben ik weer gaan lesgeven. Eerst wilde ik toch weer fietsen, maar na een valpartij door een kat heb ik al vlug wijselijk voor het lopen gekozen. Op mijn eentje ben ik in november 2016 begonnen, met schema's die ik vond in het maandblad Runner's World. Minder dan een jaar later, in oktober 2017, liep ik in Brugge mijn eerste marathon en na 3u.30' bereikte ik de finish."

Een hartslagband op mijn borstkas? Dat gaat nu niet meer. De sensor slaat tilt

Dehem, vader van de 11-jarige Miel, had de smaak te pakken. "Tom Bruneel, ICT-coördinator op mijn school, is als jogger aangesloten bij De Strevers. Hij zei dat ik met de juiste training nog veel sneller moest kunnen lopen. Ik heb even met hen meegetraind, maar na enkele maanden ben ik naar de Roeselare atletiekclub AVR overgeschakeld. Sindsdien volg ik de trainingsschema's van Willy Ligneel, zelf een gewezen marathonloper (met een pr van 2u.21'45", red.). Mijn vriendin Sylvia Seys loopt trouwens mee met de recreanten van AVR."

Vijfde marathon

Zondag staat Dehem aan de start van zijn vijfde marathon. In 2018 finishte ik in Parijs in 3u.11' en strandde ik in Berlijn op amper 47 seconden van de magische grens van drie uur. Eerder dit jaar liep ik al in Rotterdam, maar kende ik een mindere dag: 3u.09'. "In Eindhoven wil ik graag voor de eerste keer onder de drie uur finishen. Mijn conditie is super. Het moet dus mogelijk zijn."

Ik voel een enorm verschil met drie jaar geleden. Deze kans wil ik dan ook met beide handen grijpen. Neen, ik blijf niet bij de pakken zitten

Dehem zal zondag met hartslagmeting aan de pols lopen, niet met een borstband. Op zich niet zo speciaal, maar dat is het wel. "Tijdens die operatie is mijn borstkas opengesneden. Die is nu niet meer zoals bij een normale mens. Er zitten daar metalen in, waardoor de sensor van de borstband voortdurend tilt slaat. In rust had ik soms een hartslag van 200, maar dat klopte natuurlijk niet. Vorige maand ben ik definitief naar polsmeting overgeschakeld."

Gump Forest

Dat Dehem marathons loopt, wordt door zijn dokters positief onthaald. "Mijn cardioloog, Karl Dujardin, zegt dat het vooral een mentale zaak is. Als hartpatiënt kan je in je zetel blijven zitten, maar met wilskracht kan je ook veel bereiken. Ik voel een enorm verschil met drie jaar geleden. Deze kans wil ik dan ook met beide handen grijpen. Neen, ik blijf niet bij de pakken zitten", benadrukt Dehem, die op fiets- en loopapp Strava onder het alias Gump Forest aangemeld is. "In het loopmilieu vergelijken ze me geregeld met hem en mijn vriendin noemt me vaak Gumpie. (lacht) Velen kennen zelfs mijn echte naam niet. Gump Forest daarentegen..."

Pedro Brugada: "Nieuwe hartklep is het einde niet"

"Mensen met een nieuwe hartklep die nog stevig sporten, vroeger was het uiterst zeldzaam. Maar met de huidige technieken ben je, eens de klep is gerepareerd, weer een normale mens." Dat zegt Pedro Brugada, zowat de bekendste hartspecialist van het land. De uit Spanje afkomstige Brugada maakte carrière aan het Onze-Lieve-Vrouwziekenhuis van Aalst en later aan het UZ Brussel. Aan dit ziekenhuis is hij nog altijd verbonden, al woont hij sinds vorig jaar in Oostende.

"Wie 30 jaar geleden een aangeboren hartafwijking of een versleten hartklep had, kreeg een totaal verbod om nog te sporten. Er werd ook veel langer gewacht om te opereren", weet Brugada. "Maar als je op tijd repareert, of het nu met een biologische of een synthetische hartklep is, kan je beschadiging voorkomen. Eens het hart hersteld is en er geen complicaties zijn, kan je weer functioneren als normale mens."

"Ook Mick Jagger, zanger van de Rolling Stones, kreeg een nieuwe hartklep. Drie maanden later stond hij weer op het podium te springen. 20 jaar geleden was dat onmogelijk. Maar vandaag kan dat wel, als je op tijd ingrijpt. Vergelijk het met een lekke band. Als je die meteen repareert, kan je gewoon verder zoals vroeger. Maar eens de band helemaal versleten is, zal die niet meer te herstellen zijn."

"Een nieuwe hartklep is geen reden om niet aan sport te doen", vindt Pedro Brugada. "Het is goed om fysieke activiteit te ontplooien en te tonen aan andere mensen dat een nieuwe klep niet het einde is. De mentaliteit van de artsen is op dat vlak ook totaal veranderd." (HH)