Gewaarschuwd. Het heeft een negatieve bijklank en dus hoort het hier niet thuis. Maar collega's peperden het mij vooraf toch goed in. Dat Emma Meesseman - u weet wel, onze basketbaltrots die vorig weekend om een of andere bizarre reden op veel te veel punten van Sportvrouw van het Jaar Nina Derwael eindigde - dan wel een kampioene is, maar dat ze niet heel veel zou vertellen. Dat...

Gewaarschuwd. Het heeft een negatieve bijklank en dus hoort het hier niet thuis. Maar collega's peperden het mij vooraf toch goed in. Dat Emma Meesseman - u weet wel, onze basketbaltrots die vorig weekend om een of andere bizarre reden op veel te veel punten van Sportvrouw van het Jaar Nina Derwael eindigde - dan wel een kampioene is, maar dat ze niet heel veel zou vertellen. Dat ze een wel heel erg bescheiden persoonlijkheid heeft. En dat ik mijn vragen maar best zo grondig mogelijk kon voorbereiden.Niets van. Oké, ik had mijn vragen braafjes voorbereid en Emma is effectief een bescheiden vrouw, maar praten deed ze. En hoe. Er viel werkelijk niets op aan te merken. In een ver verleden gaf de 26-jarige Ieperse aan deze krant haar allereerste interview. Interviewtje. Emma was toen immers een schijnbaar onzekere tiener die antwoordde met een schuchtere knik en haar ei liever op het veld kwijt kon.Nu, ruim een decennium later, is Emma niet veranderd, maar beseft ze heel goed dat ze een voorbeeld voor jong, opkomend basketbaltalent is. Dat ze een rolmodel is. En dat is ze. Met verve. Sterallures? Die zijn haar vreemd. Voetjes op de grond? Absoluut. Aandacht voor extrasportieve zaken? Zeker. Vooral dat laatste werd tijdens ons interview heel erg duidelijk. Emma is het liefst Emma. De Emma die, nu ze eens thuis in Ieper is, haar mama helpt met de afwas. De Emma die het pasgeboren dochtertje van haar beste vriendin Silke wil vasthouden. De Emma die ooit haar eerste EK bij de jeugd liet schieten om naar een scoutsfeest in Engeland te gaan. De Emma die Russisch studeert om ook in het Siberische Ekaterinburg een leven te kunnen opbouwen. De Emma ook die na haar carrière geen coach wil worden - "dan zou ik te veel moeten roepen" - maar ervan droomt om net zoals papa Gil kinesist te worden en zo in de sportwereld actief te blijven.Emma, groot als mens. Letterlijk, maar vooral figuurlijk.