"Ondertussen zijn we bijna een half jaar verder, zijn de teksten al vervaagd en is er heel wat repetitiewerk verloren gegaan", stelt Jonatan. "Maar de repetitievreugde hebben we gehad en uitstel is geen afstel."
...

"Ondertussen zijn we bijna een half jaar verder, zijn de teksten al vervaagd en is er heel wat repetitiewerk verloren gegaan", stelt Jonatan. "Maar de repetitievreugde hebben we gehad en uitstel is geen afstel.""In juli beslisten we dat het zinloos was om een theaterseizoen te plannen. We wilden niet nog eens een halve productie moeten opbergen. Dit wil niet zeggen dat we geen plannen maken. De ideeën zijn talrijk maar nog niet voor publicatie vatbaar. Voorlopig houden we onze voorbehouden periodes in het cultureel centrum De Stringe vast waar volgens de huidige maatregelen slechts een derde van de zaalcapaciteit gebruikt mag worden. De bar biedt onvoldoende plaats om het publiek op voldoende afstand te laten zitten na de voorstelling. Daarom broeden we op een kleinschalig en flexibel alternatief.""In coronavrije tijden durfden we al afstappen van de klassieke opstelling op het podium. Door meer voorstellingen te plannen voor een beperkt publiek, zullen we dan toch wat mensen kunnen bereiken", kijkt Jonatan Baert vooruit. "Sowieso blijven we consequent in onze keuze om een publiek aan te spreken dat met een onbevangen blik naar het theater komt. We streven ernaar om meer dan een aangename avond aan te bieden. Mensen verrassen en even stil laten staan bij de aangeboorde thema's doen we door steevast te kiezen voor stukken die ons als vereniging boeien.""De uitdaging kan zich op speeltechnisch vlak situeren of in het creëren van eigen stukken. Als groep hebben we zelf ook wat te vertellen. Een voorbeeld daarvan was het stuk De tijd drinkt onder leiding van Lore Wagnein. Op de bühne waren toen enkel vrouwen met zichzelf als onderwerp. Het was een avond waarbij het publiek naar buiten stapte en verder bleef praten. Als we deze dynamiek zien, is onze avond geslaagd!""Gemiddeld bereiken we tussen de 500 à 600 mensen per productie", gaat Piet Bossuyt verder. " Via de toegangskaarten, vaste sponsors en extra subsidies doordat we reeds tweemaal als finalist eindigden op het Provinciaal Theaterfestival en ons vast publiek, zijn we een financieel gezonde vereniging." "Theater maken is vaak compromissen sluiten tussen wilde ideeën en het beschikbare budget", vult Jonatan aan. "Wat de financiën betreft, waren er reeds een aantal gemaakte kosten voor de opvoering van Deurdedeurdeur zoals de kosten voor de regisseur en het drukwerk. Maar we laten ons hoofd niet hangen. We staan nu bij veel mensen in het krijt die al een kaartje betaalden. Mensen die een ticket hadden voor april 2020 zullen dit voor de eerstvolgende voorstelling kunnen gebruiken.""Dit jaar zal er geen seizoenkaart zijn, enkel losse tickets die per productie verkocht zullen worden. We mikken op november voor een alternatief, ongeacht wat er op gebied van beschikbaarheid van de Anzegemse culturele infrastructuur beslist wordt. En in april hopen we dan terug op een normale voorstelling. Ook onze jongerenwerking Cie Foert blijft enthousiast en krijgt zeker nog haar forum.""We hopen vooral dat de theaterliefhebber massaal present tekent van zodra het kan. Het warm applaus zal deze vreemde periode dan snel laten vervagen." (GV)