Een achttal jaar geleden al was er sprake van een breiclub in het dorp, zij het dan officieus. "Tweewekelijks op maandag kwamen uitbaatster Betty van restaurant 't Kerkegat en ik, samen met nog enkele vriendinnen, bijeen om er te breien", schetst voorzitter Karen Orbie. "Sinds Betty en Diego 't Kerkegat om medische redenen moesten sluiten, hadden we geen ontmoetingsplaats meer. Daarom opperde ik het idee om de breiclub verder te zetten in het Buurtsalon, de ontmoetingsplaats van het dorp. De stad Poperinge was meteen enthousiast. In september 2019 gingen we officieel van start als culturele vereniging. Magda Moerman was bereid penningmeester te zijn en Roos Verlynde werd tot secretaris gepromoveerd."
...

Een achttal jaar geleden al was er sprake van een breiclub in het dorp, zij het dan officieus. "Tweewekelijks op maandag kwamen uitbaatster Betty van restaurant 't Kerkegat en ik, samen met nog enkele vriendinnen, bijeen om er te breien", schetst voorzitter Karen Orbie. "Sinds Betty en Diego 't Kerkegat om medische redenen moesten sluiten, hadden we geen ontmoetingsplaats meer. Daarom opperde ik het idee om de breiclub verder te zetten in het Buurtsalon, de ontmoetingsplaats van het dorp. De stad Poperinge was meteen enthousiast. In september 2019 gingen we officieel van start als culturele vereniging. Magda Moerman was bereid penningmeester te zijn en Roos Verlynde werd tot secretaris gepromoveerd.""Elke maandag is er een bijeenkomst, waarop elk lid haakt of breit aan een eigen project. Hierbij voorziet elk lid zijn eigen materiaal. Er wordt geen echte les voorzien en je hoeft ook niet per se elke week op het appèl te verschijnen. We houden de prijs ook bewust erg democratisch: per bijeenkomst en per drankje vragen we één euro. Gewoonlijk zijn we met zo'n 20- à 25-tal aanwezigen. Net die ongedwongen en spontane sfeer binnen het concept is misschien de geheime sleutel tot ons succes", vermoedt Karen. "In een mum van tijd schaarden we een 35-tal leden achter ons. Iedereen is welkom, ongeacht woonplaats, leeftijd, ervaring of geslacht. Veel van onze leden zijn afkomstig uit het dorp of uit buurdorpen als Proven, Leisele en Watou. Ook hebben we enkele leden uit Poperinge, tot zelfs Sint-Eloois-Winkel en Oost-Cappel toe, wat ons meteen een internationale vereniging maakt", knipoogt Karen. "Hoewel onze eerste leden ervaren handwerkers waren, mochten we ook al een aantal beginnelingen verwelkomen. Ondertussen deden ook zij al heel wat ervaring op. Ze slaagden er zelfs al in om een trui te breien. Het stemt ons trouwens heel gelukkig dat we sinds kort ook twee mannelijke leden hebben, erg sympathieke twintigers uit Woesten en Watou. Ja, handwerk is overduidelijk hip."Onder diezelfde slogan 'haken is hip' organiseerden De Bollesjetters in samenwerking met speelpleinwerking Popsjot in de krokusvakantie al een eerste creakampje. "Het werd een heel geslaagde week, waarin de twaalf ingeschreven meisjes tussen zeven en twaalf jaar onder andere armbanden en scrunchies (trendy haarbandjes, red.) leerden haken. Normaal gezien gingen we in de paasvakantie een gelijkaardig Popsjot-kampje uitbouwen. Het opzet was om een paasboom te maken uit vilt, maar spelbreker corona saboteerde onze plannen.""Tussen half maart en juli konden we, net als alle andere verenigingen, door deze crisis helemaal niet meer samenkomen. In normale omstandigheden voorzien we een zomerstop in de maanden juli en augustus. Door de staycation-plannen van veel van onze leden vinden onze bijeenkomsten deze zomer toch plaats, zij het dan met strikte coronamaatregelen. Zo moet iedereen bij aankomst de handen wassen en mogen we met maximum 14 zijn. Hiervoor werken we met een reservatiesysteem: wie wil komen, stuurt mij ten laatste tegen zondagavond een mailtje. Ook moet alles in openlucht plaatsvinden, wat dankzij het mooie weer nog geen problemen opleverde tot nu toe. Als afsluiter van het seizoen hadden we een etentje voorzien, dat we hopelijk binnen enkele maanden nog kunnen inhalen", blikt Karen hoopvol vooruit. Hoewel enkele leden van De Bollesjetters tijdens de lockdown niet mochten afspreken, maakten ze zich creatief nuttig door mondmaskers te naaien. "Nog voor er sprake was van een lockdown hier in België, hielp ik een vriendin van mij die in Italië woont al uit de nood door haar per post zelfgemaakte mondmaskers op te sturen. Verder maakte ik tot nu toe een 150-tal maskers, onder andere voor de Lovie en het rvt O. L. V.-Gasthuis. Dat we elk vanuit ons eigen 'kot' moesten werken, maakte het naaiproces wel een stuk moeizamer. Met vereende krachten hadden we veel vlugger en efficiënter in serie kunnen werken", vindt Karen die de microbe voor handwerk bij haar grootmoeder te pakken kreeg. "Mijn grootmoeder en ik woonden slechts twee huizen van elkaar vandaan, waardoor ik als kind veel tijd bij haar doorbracht. Op mijn vijfde al leerde ze mij breien. Ik ben heel leergierig als het op naaien en breien aankomt. Telkens als ik iets nieuws zie dat me inspireert, probeer ik het uit. Vaak heb ik dan ook zo'n 30-tal projecten waar ik tegelijk aan bezig ben. Gelukkig slaag ik erin om die tijdens de wintermaanden netjes af te werken. Dan ben ik bijna dagelijks bezig met naaien of breien, vaak met de televisie op de achtergrond. Hoewel ik door de band een nerveus type ben, vind ik daar wel het geduld voor. Meer nog: het ontspant me zelfs", geeft Karen nog mee. "Ik maakte al ontelbaar veel kledingstukken, zoals truien, mutsen, sjaals en kousen, maar ook al heel wat knuffels en babydekentjes. De mooiste projecten vind ik zelf de plaids met verschillende motieven, waarvan we het patroontje kregen van Susy, Betty's zus. Stap per stap leerde zij de technieken aan de geïnteresseerde leden. Op die manier inspireren we elkaar en leren we ook wat kneepjes van elkaar."