"Toen vorige week donderdagavond bekendgemaakt werd dat alle lessen op school opgeschort worden, lag ik al te slapen, want als opvangjuf moet ik om zeven uur beginnen. Ik was op tijd gaan slapen. Ik ging vrijdag dus naar school alsof er niets aan de hand was, maar toen de eerste mama's van onze peuters en kleuters binnenkwamen, kreeg ik meteen een hele reeks vragen op me afgevuurd. Zoals: de school gaat toch niet sluiten? Natuurlijk kon ik daar geen antwoord op geven, want ik wist zelf van niets. Het was een chaotische dag en uiteindelijk werd zaterdag duidelijk dat er vanaf maandag geen lessen meer zouden zijn, maar er wel opvang zou worden voorzien."
...

"Toen vorige week donderdagavond bekendgemaakt werd dat alle lessen op school opgeschort worden, lag ik al te slapen, want als opvangjuf moet ik om zeven uur beginnen. Ik was op tijd gaan slapen. Ik ging vrijdag dus naar school alsof er niets aan de hand was, maar toen de eerste mama's van onze peuters en kleuters binnenkwamen, kreeg ik meteen een hele reeks vragen op me afgevuurd. Zoals: de school gaat toch niet sluiten? Natuurlijk kon ik daar geen antwoord op geven, want ik wist zelf van niets. Het was een chaotische dag en uiteindelijk werd zaterdag duidelijk dat er vanaf maandag geen lessen meer zouden zijn, maar er wel opvang zou worden voorzien.""Voor mij persoonlijk is er de voorbije week weinig tot niets veranderd. Ik moet nog altijd gaan werken en kom nog altijd in contact met mama's en papa's, opa's en oma's en natuurlijk de kindjes zelf ook. Ik moet wel zeggen: de ouders proberen er alles aan te doen om zelf voor opvang te zorgen. Het aantal peuters en kleuters dat deze week nog naar school is gekomen, is serieus gezakt. Maandag waren dat er nog een stuk of twintig, dinsdag nog acht. Maar het blijft niet evident. We doen wat we kunnen. Voortdurend de handjes ontsmetten, zeker als hun neus vol snot hangt. Twee kindjes hebben we naar huis moeten sturen. De kans dat ze besmet zijn, is klein, maar we kunnen niet anders. De ouders hebben daar begrip voor. Die kindjes zelf begrijpen het natuurlijk niet. Ze zijn nog te jong, maar ze weten wel dat er veel zieke mensen zijn en ze daardoor niet kunnen samenspelen. Moeilijk. Je kan hen toch moeilijk elk op een hoekje van de speelplaats laten spelen?""Zondag is Xandro in België aangekomen, nadat hij vorige week Parijs-Nice heeft gereden. Voor hem is het natuurlijk ook niet de leukste periode. Hij was in uitstekende doen en wilde goed presteren in de Waalse klassiekers, zoals de Amstel Gold Race en Luik-Bastenaken-Luik. Dat valt nu allemaal in het water. We waren aan het kijken om tijdens de paasvakantie met het gezin naar Calpe te gaan. Xandro kon zich daar dan voorbereiden op de belangrijkste koersen, maar we moeten eerlijk zijn: we zullen daar binnen hier en twee weken niet geraken. De ene na de anders koers wordt nu afgelast. Zelfs Xandro's kinesist en masseur lieten al weten dat hij voorlopig niet langs kan komen. Niets aan te doen. Alle coureurs en topsporters zitten in hetzelfde schuitje. Xandro zal de komende periode in België moeten trainen. Alleen. Of met twee, zoals hij woensdagochtend gedaan heeft door met zijn vaste trainingspartner Tom Devriendt samen te rijden. Xandro hoopt dat hij ten laatste in de Dauphiné (die begint op 31 mei, red.) weer zal kunnen koersen. Dat is de datum die hij in zijn hoofd heeft.""Voor mij is het eerder een drukke periode in vergelijking met anders, want ook Lowie, onze zoon van twintig maanden, zit thuis. Hij kan niet naar de crèche omdat zijn onthaalmoeder ziek is. Dus zorgen wij voor hem. Ergens is het mijn geluk dat Xandro nu ook plots thuis zit. Als ik moet gaan werken, zorgt hij voor Lowie. Als hij gaan trainen is, neem ik over. Normaal gaan we elke woensdag zwemmen, maar dat zit er voorlopig niet meer in. Alles in Zwevegem is dicht. Deze week hebben we al heel veel gefietst en gewandeld, hier in de wijk waar we wonen. Op straat is het veel rustiger dan gewoonlijk. Er rijden bijna geen auto's meer rond.""Het contact met andere mensen is de laatste dagen natuurlijk serieus verminderd. Normaal had Xandro na de Italiaanse voorjaarskoersen een korte rustperiode en waren we van plan om met enkele vrienden af te spreken, maar dat kan voorlopig niet. Woensdag heb ik met Lowie wel nog eens de grootouders van mijn kant bezocht. Ik ben niet verder dan de oprit gegaan en mijn vader is in zijn garage blijven staan. Afstand houden, hé. Met de overgrootvader, de vader van mijn vader, mijden we wel elk contact. Hij is 78 jaar en behoort tot de risicogroep. We zouden hem graag nog even bij ons houden en dus volgen we strikt de nieuwe maatregelen op. Laat ons hopen dat we vanaf 1 mei ons normale leven weer kunnen hervatten. Ik moet eerlijk zijn: we zijn nu nog maar drie dagen ver (woensdag, red.) en ik ben het al beu."