Om de artsen en verpleegkundigen te bedanken, besloot de Torhoutse KLJ, de jeugdbeweging waarin Cederic en Lore actief zijn, om een kaartavond ten voordele van het genoemde Brandwondencentrum te organiseren. Twee weken geleden gingen de jongeren de opbrengst - 1.050 euro - in Gent overhandigen. Voor Cederic werd het een hartelijk weerzien van de warme, gedreven en deskundige mensen die hem tijdens zijn dagenlange coma en de zes weken intensieve zorgen in het Brandwondencentrum hebben bijgestaan.
...

Om de artsen en verpleegkundigen te bedanken, besloot de Torhoutse KLJ, de jeugdbeweging waarin Cederic en Lore actief zijn, om een kaartavond ten voordele van het genoemde Brandwondencentrum te organiseren. Twee weken geleden gingen de jongeren de opbrengst - 1.050 euro - in Gent overhandigen. Voor Cederic werd het een hartelijk weerzien van de warme, gedreven en deskundige mensen die hem tijdens zijn dagenlange coma en de zes weken intensieve zorgen in het Brandwondencentrum hebben bijgestaan.Cederic woont in de Rondevijverstraat in Lichtervelde, net voorbij de grens met Torhout, op een zuchtje van de Ruddervoordestraat. Hij is de zoon van Geert Vansteelant en Cindy Desmet, die al jaren het loonwerkbedrijf runnen waarin ook Cederic aan de slag is gegaan. Hij heeft een oudere broer Matthias (22) en een jongere zus Delphine (18). Zijn vriendin Lore Vermote (19) woont in de Strepestraat in Torhout en studeert schoonheidszorg en medische voetverzorging aan Syntra West in Kortrijk."We beschikken over een van de grootste aardappelrooimachines die op de markt zijn", doet Cederic zijn verhaal. "Een monster van 30 ton en 500 pk. Ik ga er dikwijls op de velden van onze klanten mee werken. Die zondag 15 oktober 2017 was ik van in de vroege morgen naar een landbouwbedrijf in het Oost-Vlaamse Maarkedal gereden om er voor een boer aardappelen te rooien. Toen ik op de akker aangekomen was, liet ik de machine een poosje warmdraaien en controleerde of alles wel goed functioneerde. Zo is het misgegaan. Door een verkeerde beweging raakte ik met de mouw van mijn trui tussen de tegen elkaar draaiende rubberen rollen van de machine en voor ik het wist, werd mijn linkerarm als het ware in de aardappelrooier gezogen. De rollen blokkeerden gelukkig, maar het was te laat. Mijn arm zat er tot aan mijn oksel in. Later zou blijken dat al mijn vel daarbij verdwenen was en de spieren en pezen over de volle lengte van de arm blootlagen.""Ik bleef bij bewustzijn, maar er was niemand in de buurt. Ik heb om hulp geroepen met alle kracht die ik nog in me had en uiteindelijk werd ik gehoord door een moeder en haar dochter die dichtbij wonen. Zij verwittigden de hulpdiensten. Ik slaagde erin om hen uit te leggen hoe de machine uitgezet kon worden. Toen mijn arm uit de aardappelrooier bevrijd was en de helse pijn zich almaar meer meester van me maakte, merkte ik pas hoe erg ik eraan toe was. Mijn arm bengelde als een los touwtje tegen mijn lichaam en deed nog amper aan een ledemaat denken. Vanaf toen zijn mijn herinneringen vaag of onbestaande, want ik werd in het ziekenhuis in een kunstmatige coma gebracht. Anders zou de pijn niet te harden zijn. Eigenlijk was mijn vel door de wrijving tussen de rollen gewoon weggebrand. Akelig als ik de foto's terugzie."In het AZ Oudenaarde, waarheen Cederic door de ambulance gebracht werd, bleef hij van de zondag tot de woensdag uit voorzorg constant in coma. Even werd overwogen om zijn arm te amputeren, maar gelukkig gebeurde dat niet. "Het was duidelijk dat de artsen in het AZ Oudenaarde de ervaring niet hadden om zo'n ernstige en specifieke verwondingen te helen", pikt vriendin Lore in. "Op woensdagavond werd Cederic naar het AZ Delta in Roeselare gebracht en op vrijdag uiteindelijk naar het Brandwondencentrum van het UZ Gent. Dat is zijn redding geweest, want daar kreeg hij de gespecialiseerde zorg waar hij hoge nood aan had. Na dertien dagen coma, zes weken intensieve zorgen en daarna nog maandenlang dagelijkse revalidatie kan hij zijn arm nu weer voor om en bij de 90% gebruiken. De zware littekens blijven natuurlijk duidelijk zichtbaar en zullen nooit helemaal verdwijnen, maar dat is al bij al bijzaak.""Het is een wonder dat ik mijn arm nog heb", beseft Cederic. "Wat het team in Gent gepresteerd heeft, grenst aan het ongelofelijke. Ik heb diverse operaties ondergaan, pijnlijke huidtransplantaties van mijn billen naar mijn arm moeten doorstaan en serieus geleden, maar het is het zeker waard geweest. Wat heb ik een pak steun ervaren! Van de hele Torhoutse KLJ en in het bijzonder van mijn twee trouwe vrienden Jarno Vanhove uit Ruddervoorde en Aäron De Cloedt uit Torhout. En uiteraard van mijn ouders, mijn andere familieleden en niet te vergeten Lore, die elke dag in het UZ Gent op bezoek is gekomen."Of Cederic de aardappelrooier intussen alweer op durft? "Het eerste wat ik gedaan heb toen ik na twee maanden het ziekenhuis mocht verlaten, is die machine in onze loods gaan bekijken. En ja, intussen ben ik weer aan het werk, ook met de grote rooier. Maar ik kijk verduiveld goed uit waar ik mijn arm achterlaat (glimlacht). Meer dan ooit verlang ik om met Lore Kerstmis en Nieuwjaar te vieren. Dat ik dat nu weer in een goede fysieke toestand kan doen, heb ik aan het Gentse medische team te danken."