Samen met zuster-overste Marie-Paul Demeyer maken we een korte historische schets en praten we over het kloosterleven van alledag. "De stichting van de Zusters van Onbevlekte Ontvangenis in Heist is een roman op zich.
...

Samen met zuster-overste Marie-Paul Demeyer maken we een korte historische schets en praten we over het kloosterleven van alledag. "De stichting van de Zusters van Onbevlekte Ontvangenis in Heist is een roman op zich. Toen de eerste zusters van de congregatie in 1859 in de Kursaalstraat arriveerden, bestond hun taak in opvoeding en beter onderwijs geven aan het "arme volkskind." Daaruit ontstond OLVO of de vrije basisschool Heist. Er kwam middelbaar onderwijs, een handels- en huishoudschool, een pensionaat... Als één van de enige scholen in West-Vlaanderen gaven we les in gezins- en sanitaire hulp. Door de jaren heen nam onze kloosterorde een waaier van initiatieven waarbij de mens centraal stond: de oprichting van het bejaardentehuis Lindenhove, serviceflats, centrums voor dagverzorging. We waren ook actief in de kliniek O.L. Vrouw Ter linden. Wij hadden aandacht voor kinderen, jongeren, zieken en bejaarden", weet zuster-overste Marie-Paul Demeyer.Marie-Paul is 15 jaar kloosteroverste en stelt vast dat het in het klooster steeds stiller wordt. "Strak zijn er wellicht geen Zusters meer. Wij waren de laatsten. Een deel van ons klooster hebben we alvast in erfpacht gegeven aan bejaardenzorg WZv Olvo-De Lindeboom, wat ook voor ons een geruststelling is. Onze zusters die hulp nodig hebben kunnen in het aangrenzende bejaardentehuis terecht. Het honderdjarig bestaan in 1959 telde onze congregatie nog 144 zusters. Nog 50 jaar later was het aantal tot 33 geslonken. Nu zijn we nog met 17! Allen hadden we toen de pensioengerechtigde leeftijd bereikt", klinkt het. "De jongste zuster is momenteel 76 jaar, de oudste 109 jaar. Er zijn tal van redenen, maar de belangrijkste is dat de noden duidelijk anders liggen. Vroeger mocht iemand die in het onderwijs stond en huwde, niet verder lesgeven. Onderwijs en verzorging werden door zusters uitgevoerd. Nu werd dat door leken overgenomen. Doen zij dat minder goed? Zeker niet! Ondanks onze gevorderde leeftijd doen we nog aan vrijwilligerswerk en zijn nog heel sociaal verbonden. We helpen in de parochie, op de school, bij de bejaardenzorg en zelfs in het ziekenhuis", getuigt Marie-Paul."Maar laat ons niet naar gisteren kijken, maar naar morgen. We vieren immers een groot volksfeest. Wij hebben ons heel even afgevraagd of we dit moesten vieren. Wat gaan we vieren? Dat er geen nieuwe zusters meer binnenkomen? Nee! We gaan vieren wat voor moois er ontstaan is uit de congregatie: de scholen, het ziekenhuis, de bejaardenzorg, de gehandicaptenzorg... Het is allemaal gegroeid vanuit onze congregatie. Alles start met een eucharistieviering in de Sint Antoniuskerk, met bisschop van Brugge Lode Aerts. Ik schreef zelf de teksten voor die viering.""We hebben al die jaren een goeie band gehad met de bevolking en dat contact blijft er. We hadden de keuze: houden we een groot feest voor onszelf met een aantal familieleden, of doen we dat uitgebreid samen met het volk? We wisten snel het antwoord. In de verkeersvrije Kursaalstraat kan iedereen van 18 tot 22 uur terecht voor frieten, frikadellen, een pintje en tal van optredens... Iedereen is welkom!", besluit Marie-Paul.(DM)