Marieke (36) en Tineke (34) Depoorter vervoegden een paar jaar geleden het bedrijf van vader Joris. "Vergeleken bij de generatie van onze ouders, is er vandaag al wel meer openheid rond de dood. Mensen maken daar tegenwoordig vaker afspraken rond", zegt Marieke. "Wat ook wel al veranderd is bij vroeger, is dat de mensen de regie bij een uitvaart vandaag veel meer zelf in handen nemen", vult Tineke aan. "Vroeger kwamen ze naar hier met de vraag wat moet er gebeuren? Nu gaan wij mee in hun verhaal en is onze rol vooral luisteren en aanvoelen. Uitvaarten zijn vergeleken bij vroeger veel persoonlijker geworden."
...

Marieke (36) en Tineke (34) Depoorter vervoegden een paar jaar geleden het bedrijf van vader Joris. "Vergeleken bij de generatie van onze ouders, is er vandaag al wel meer openheid rond de dood. Mensen maken daar tegenwoordig vaker afspraken rond", zegt Marieke. "Wat ook wel al veranderd is bij vroeger, is dat de mensen de regie bij een uitvaart vandaag veel meer zelf in handen nemen", vult Tineke aan. "Vroeger kwamen ze naar hier met de vraag wat moet er gebeuren? Nu gaan wij mee in hun verhaal en is onze rol vooral luisteren en aanvoelen. Uitvaarten zijn vergeleken bij vroeger veel persoonlijker geworden.""Wat het vaak nog extra emotioneel maakt. Ook voor ons, want wij zijn tenslotte ook maar mensen", zegt Marieke. "Ik denk overigens dat Tineke en ik als vrouw een iets zachtere aanpak hebben. We zijn bijvoorbeeld meer toegankelijk voor een knuffel." Het overlijden van een kind, dat blijft het moeilijkste. "Dat went nooit, en daar zijn ook nauwelijks troostende woorden voor te vinden", aldus Marieke. "Ik had vroeger altijd schrik dat dit werk mijn positivisme naar beneden zou halen, want ik ben een levensgenieter", zegt Tineke. "Vroeger zag ik ook vooral de keerzijde van de medaille; dat onze ouders 24/7 beschikbaar waren en lange dagen klopten. Maar toen ik een goede vriendin verloor, zag ik dat plots anders. Ik voelde me nuttig. En dit werk leert je juist blij te zijn met wat je hebt: als ik thuiskom van een uitvaart, is het eerste wat ik doe mijn kinderen eens stevig vastpakken." "Het leven stopt bij de dood, maar het afscheid hoort ook nog bij het leven", zegt Marieke. "En een afscheid kan ook mooi zijn." Haar eerste opbaring, was die van haar eigen grootvader. "Toen opa drie jaar geleden stierf, heeft dat mij geholpen in de beslissing om in de zaak te stappen. Ik wou hem liever zelf opbaren. Maar ik had als verpleegkundige ook wel al ervaring met het brengen van slecht nieuws en in de omgang met verdriet. Als uitvaartverzorger zie je de mensen immers op hun kwetsbaarst. Ik ben altijd blij als ik ze achteraf nog eens terugzie en kan vragen hoe het met hen gaat." "Als nabestaanden herinneringen ophalen, is dat dikwijls met een lach en een traan. Lachen en wenen zijn emoties die dicht bij elkaar liggen", zegt Tineke. "Ik merk zelf ook dat ik met het ouder worden gemakkelijker over de dood kan praten.""We geven de mensen graag mee dat we de herinneringen aan iemand levendig kunnen houden. Misschien kan zo'n televisieprogramma mensen helpen om anders tegen de dood te leren aankijken. Dat het einde ook iets moois kan zijn, zolang het met respect gebeurt ", besluit Marieke. (Wim Kerkhof)