Wie in het Zorghuis binnenwandelt, voelt zich onmiddellijk thuis en dat is ook de bedoeling. In deze knusse woning worden telkens drie mensen ondersteund in hun strijd tegen kanker. Het gaat om mensen die er anders alleen voor staan en even tot rust willen komen. In dit huis moeten ze zich niets aantrekken van huishouden of eten maken en er staat altijd iemand klaar om een praatje te slaan of te helpen waar nodig. Dat gebeurt na tien jaar nog altijd door vrijwilligers.
...

Wie in het Zorghuis binnenwandelt, voelt zich onmiddellijk thuis en dat is ook de bedoeling. In deze knusse woning worden telkens drie mensen ondersteund in hun strijd tegen kanker. Het gaat om mensen die er anders alleen voor staan en even tot rust willen komen. In dit huis moeten ze zich niets aantrekken van huishouden of eten maken en er staat altijd iemand klaar om een praatje te slaan of te helpen waar nodig. Dat gebeurt na tien jaar nog altijd door vrijwilligers.Het Zorghuis is ontstaan op initiatief van Els Cappelle die zelf als alleenstaande gevochten heeft tegen kanker en die periode als onmenselijk had ervaren. Els overleed op 11 maart 2012, maar haar droom wordt nog altijd verdergezet met zo'n 35-tal vrijwilligers. Willy Lefevere (70) was erbij van in het begin. "Ik kende Els eerst als stagiair en later als collega. Ik heb zelf ook altijd gewerkt als verpleegkundige. Ze vroeg me of ik wilde meehelpen met haar project. Ik ging met pensioen en het beviel me wel. Ik wou het ook graag doen voor haar", benadrukt Willy. Tien jaar later komt Willy nog wekelijks langs voor een shift van 16.30 tot 20.30 uur op maandag en ook in het weekend springt hij vaak in. Er is immers dag en nacht een vrijwilliger aanwezig in het huis. Ze maken eten klaar en nemen enkele huishoudelijke taken op zich, maar vooral zijn ze een luisterend oor voor de gasten. Dat merkt ook Stefaan Leplae (61). Hij is sinds kort met pensioen en zocht vrijwilligerswerk. Hij kwam twee maanden geleden bij het Zorghuis terecht. "Het sprak me aan om mensen te helpen. Ik ben hier om de twee weken op zaterdagmorgen voor het ontbijt. Ik was kok in wzc Godtschalck en ik hou er van om iets speciaal klaar te maken. Het doet deugd als ik zie dat de aanwezigen veel eten en er ook van kunnen genieten." Beide vrijwilligers hebben al heel wat verhalen gehoord van de mensen die hier langskomen. "Ze vertellen graag hun levensverhaal en wat ze al allemaal meegemaakt hebben. Ze zijn het dan eens kwijt", merkt Stefaan. "De meeste mensen genieten hier zo hard van de rust. Er komen geen mensen aan de deur, er is geen lawaai, ze komen hier volledig tot rust. Ze moeten zich hier nergens om te bekommeren en dat is vaak een verademing." 's Avonds wordt er ook gezellig samen televisie gekeken. "We kijken bijvoorbeeld vaak naar Blokken of we zitten samen rond tafel en praten over allerlei onderwerpen. Je merkt dat die kleine dingen al een groot verschil maken want de gasten zijn zo ontzettend dankbaar voor wat we hier doen. Je kan rechtstreeks iemand helpen en dat is boeiend", vertellen Willy en Stefaan. Het Zorghuis kan wel nog wat vrijwilligers gebruiken. "We beschikken nu al over een fantastisch team van gedreven mensen, maar het blijft een puzzel om dag en nacht aanwezig te zijn. Als er mensen op verlof gaan of ziek zijn, is het altijd wat moeilijker om de gaten te vullen. Het zou dus zeker leuk zijn als er nog enkele mensen zich geroepen voelen om als vrijwilliger te helpen", vertelt coördinator Hanne Stael. (LB)