Achille en Nicole, 60 jaar getrouwd: "Geen zorgen, enkel voor elkaar"

"We trekken ons plan, met z'n tweetjes. Er mag hier natuurlijk voorlopig niemand over de vloer komen, maar de kinderen en kleinkinderen bellen wel vaak. En van Jens, onze kleinzoon, hebben we een mooi kaartje gekregen. Dat doet veel deugd. Als er iets, vertellen Achille en ik het meteen. Zoals we al 60 jaar doen. We leven gelukkig tegare, we houden vast aan elkaar. Dat is het voornaamste. We maken ons geen zorgen dus, we zorgen alleen goed voor elkaar."
...

"We trekken ons plan, met z'n tweetjes. Er mag hier natuurlijk voorlopig niemand over de vloer komen, maar de kinderen en kleinkinderen bellen wel vaak. En van Jens, onze kleinzoon, hebben we een mooi kaartje gekregen. Dat doet veel deugd. Als er iets, vertellen Achille en ik het meteen. Zoals we al 60 jaar doen. We leven gelukkig tegare, we houden vast aan elkaar. Dat is het voornaamste. We maken ons geen zorgen dus, we zorgen alleen goed voor elkaar.""We zijn nog altijd dezelfde Marc en dezelfde Monique als drie maanden geleden. We hebben van de voorbije weken gebruik gemaakt om ons kot, waar we toch voortdurend in zijn gebleven, hier en daar wat onder handen te nemen. Je kan iets meer werk doen dan anders. En als het lastig wordt, gaan we even naar buiten. Meestal ga ik wandelen met een vriendin, dat helpt om de gedachten te verzetten. Neen, de muren lopen we niet op. Uiteindelijk hebben we vooral elkaar nodig, samen slaan we ons hier ook wel weer door.""Het geheim van samen in quarantaine zitten? Ik denk dat dat niet veel verschilt van het geheim om ondertussen ruim 40 jaar getrouwd te zijn: zie elkaar graag en verdraag alles van elkaar. Het leven is enigszins tot stilstand gekomen, maar uiteindelijk merken we daar in ons coconnetje niet al te veel van. We hebben allebei nog onze creatieve hobby's, we hebben elkaar en we babbelen als we iets te vertellen hebben. Van een koffietje op het terras terwijl de vogels luider fluiten dan ooit, kunnen we intens genieten.""Het loopt eigenlijk bijzonder goed bij ons thuis. Onze dochter is er, volop aan het studeren. Anja bereidt zich voor om weer les te geven en ik werk van thuis uit. Waar we kunnen, helpen we elkaar en is het nodig, dan bieden we elkaar de ruimte. We vonden vrij snel een nieuwe structuur in het gezin en in onze dag. Een goede wandeling of mooie fietstocht door de polders doet ons ontzettend veel deugd. Even uitwaaien, een frisse neus halen. Ideaal om het opgesloten gevoel te vermijden. Nu misschien de grootste luxe van aan zee te wonen.""Ik moet eerlijk toegeven: van de quarantaine hebben wij nog niet zo heel veel gemerkt. Wij hebben het geluk dat we met onze voedingswinkel in Brugge open konden blijven en zo onze klanten konden blijven zien. Misschien is dat ons geheim? Dat we altijd samen achter onze comptoir konden blijven staan, dat we altijd konden doordoen. En tussendoor blijven we knuffelen met elkaar, zoals we vroeger deden en ook zullen blijven doen. Zie mekaar graag, dan kom je er gegarandeerd door.""De gedwongen sluiting van ons restaurant kwam heel hard aan. De eerste week was het vooral bekomen van die mokerslag. Maar dan neemt de passie voor het koken al snel de bovenhand. En als je die, zoals wij, met elkaar kan delen, kom je er sneller bovenop. Ook al moet je je helemaal aanpassen aan deze nieuwe situatie, als je het samen doet, lukt het wel. Eigenlijk heeft de quarantaine mijn vrouw en mij nog dichter bij elkaar gebracht. In het restaurant staat zij normaal in de zaal, maar voor de take-away die we nu doen, helpt ze mee in de keuken." (lacht)"Ik vrees dat we nog geen geheim recept hebben ontdekt. Maar misschien hoeft dat ook niet. We proberen. De ene dag is fantastisch, dan maken we leuke TikToks of vlogs met het hele gezin. En de volgende dag zet ik Rae enigszins gefrustreerd voor de iPad omdat ik dan echt dringend moet werken. Ik reageer dan ook nors tegen Deborah, uit frustratie. Ik weet het en ik besef het meteen. In mijn hoofd komt altijd het woord loslaten terug. Maar dan besef ik al snel dat ik nog altijd geen yoga-master ben. Blijven proberen. Het lukt wel.""Er is voor ons niet zo heel veel veranderd. We zijn blijven werken: Dakota in de Colruyt, ik als freelancer voor De Krant van West-Vlaanderen. Wij zijn het gewend om elkaar vaak te zien en samen thuis te zijn. De quarantaine heeft onze relatie niet echt op de proef gesteld. Anderen hebben het veel harder te verduren dan wijzelf. We zijn wel gelukkig dat we bezig konden blijven. Stilzitten is voor ons geen optie. De tuin is opgeruimd en we hadden heel veel tijd voor onze dochter Lila-Jane. Die tijd kunnen maken, daar genieten we wel van."