"Mijn vader stond ook bekend als een ouderwetse landbouwer, die nog paard en kar gebruikte. Hij woonde en werkte steeds samen met zijn broer Marcel. Opvallend is dat ze op hetzelfde moment huwden met twee vrouwen die ook zussen waren", vertelt zoon Geert. Maar André was nog veel meer dan dat. Een levensverhaal.
...

"Mijn vader stond ook bekend als een ouderwetse landbouwer, die nog paard en kar gebruikte. Hij woonde en werkte steeds samen met zijn broer Marcel. Opvallend is dat ze op hetzelfde moment huwden met twee vrouwen die ook zussen waren", vertelt zoon Geert. Maar André was nog veel meer dan dat. Een levensverhaal.Wie André niet kende, woont niet in Zande of omstreken. De landbouwer op rust is lang voorzitter, secretaris of bestuurslid geweest van de lokale afdelingen van onder meer het Davidsfonds, de Landelijke Gilde, de Gezinsbond, het polderbestuur, de voormalige lokale Veekwekersbond en meer. André was vroeger tevens ABB-verzekeringsmakelaar voor de lokale landbouwers en afgevaardigde van de voormalige Bond voor Dierenziektebestrijding, waarbij hij twee keer per jaar bij de boeren langs ging om paspoorten voor runderen op te stellen. Hij had een groot tekentalent en kon de dieren tot in detail natekenen op hun officiële documenten. In zijn jonge jaren was André Depreitere onder meer voorzitter van de Boerenjeugdbond. Voorts stond de man, die zeer gelovig was, steeds ten dienste van de parochie en verzorgde hij mee de ceremonies in de kerk van Zande. André was alomtegenwoordig in het sociale leven van het kleine Polderdorp. Kenmerkend was dat de man, behoudens op feesten, altijd in zijn overall rondliep. Sokken droeg hij nooit, zelfs niet in zijn laarzen of 's winters."Mijn vader stond bekend als een ouderwetse landbouwer, samen met zijn broer Marcel die in 2004 overleed. Steeds woonden en werkten ze samen, als twee handen op een buik, op het Speershof in de Pereboomstraat. Dat is de boerderij die ik dan in 2001 dan overnam", vertelt Andrés zoon Geert Depreitere. André verhuisde dan naar zijn nieuw gebouwde woning in de Dweersstraat. "Modernisering met tractoren zworen ze af, want hooi, stro of vlas binnenhalen gebeurde altijd met paard en kar. Pas op hun einde van hun loopbaan begonnen ze beroep te doen op de tractor van de buren om het zware werk op het veld te verlichten. Vader André en nonkel Marcel waren overigens gespecialiseerd in het West-Vlaams rood ras en wonnen meerdere prijskampen", aldus Geert.Pas op zijn veertigste, heel laat voor die tijd, huwde André met Magda. "Opvallend was dat mijn vader en mijn nonkel Marcel op dezelfde dag en op hetzelfde uur in het huwelijksbootje stapten, nota bene met twee vrouwen die zussen zijn, mijn moeder Magda en mijn inmiddels overleden tante Maria", gaat Geert verder. Ze bleven steeds samen wonen met de vrouwen én kinderen. "Mijn neven en nichten voelen eigenlijk aan als broers en zussen", zegt Geert nog. Naast Geert zetten André en Magda nog drie kinderen op de wereld: Dries, Joost en Els. Ze verwelkomden ook reeds vier kleinkinderen.André was tevens paardenliefhebber en liep destijds mee in nagenoeg alle processies uit de streek. Elk evenement in of rond het dorp, daar was André bij betrokken. "Mijn vader was een goedhartig man en een heel sociaal geëngageerd persoon. Ruziën was niets voor hem. Hij had zijn mening, maar had respect voor alle andere meningen. Hij was ook heel katholiek", aldus Geert Depreitere. Voorts stond André bekend voor zijn welbespraaktheid en redenaarstalent. "Mijn vader kon uren vertellen over de oude boerenstiel, tijdens heldere avonden over astronomie en over de Vlaamse cultuur. Misschien ietwat atypisch voor een landbouwer, was hij ook bezig met poëzie en filosofie", zegt zoon Geert nog. André studeerde overigens aan het Klein Seminarie in Roeselare.Aan die rijk gevulde levensloop kwam afgelopen zaterdag jammerlijk een einde, op 92-jarige leeftijd. André Depreitere stierf thuis aan de gevolgen van ouderdomskwalen, in het bijzijn van zijn echtgenote Magda. De man werd voor zijn overlijden nog de sacramenten toegediend. André wordt zaterdag begraven in intieme kring, in de kerk van Koekelare. "Mijn vader had zijn eigen begrafenis geregeld en onder meer de muziek gekozen. Hij wou koste wat het kost een uitvaart in de kerk van Zande, maar door de maatregelen rond het coronavirus is dat niet mogelijk. De kerk is te klein om honderd mensen, het maximaal aantal aanwezigen, op een veilige manier samen te brengen. Mijn vader kende nagenoeg iedereen hier in de streek. Er zou normaal gezien een veelvoud van die honderd mensen aanwezig zijn", besluit zoon Geert. De kist wordt bijgezet in het familiegraf op de begraafplaats van Zande. Na het overlijden van Noël Elias (69), is Zande opnieuw een icoon kwijt in een korte tijd. (BB)