Op zijn veertigste werd Xavier Bouckaert als ceo van Roularta Media Group aangesteld en volgde hij zo zijn schoonvader Rik De Nolf op. Bijna vijf jaar na zijn start zit de man helemaal op kruissnelheid. Al had Xavier als kind nooit durven denken dat hij ooit een beursgenoteerd mediabedrijf zou leiden.
...

Op zijn veertigste werd Xavier Bouckaert als ceo van Roularta Media Group aangesteld en volgde hij zo zijn schoonvader Rik De Nolf op. Bijna vijf jaar na zijn start zit de man helemaal op kruissnelheid. Al had Xavier als kind nooit durven denken dat hij ooit een beursgenoteerd mediabedrijf zou leiden.U hebt een diploma rechten en notariaat op zak. Hoe belandt u dan aan het hoofd van een onderneming als Roularta?(glimlacht) "Het notariaat was een kinderdroom van me. De eerste tien jaar van mijn leven heb ik in Frankrijk doorgebracht en de papa van mijn beste vriend daar was notaris. We trokken soms met hem mee naar zijn klanten, vaak landbouwers, en ik keek met open mond naar de man. Gaandeweg ontdekte ik dat ook het recht me aansprak. Uiteindelijk ging ik van start in een notariskantoor in Moeskroen dat gespecialiseerd was in ondernemingsrecht en veel West-Vlaamse klanten had. Toen Roularta in 2005 de stap richting Frankrijk zette, was het bedrijf op zoek naar een jurist die het klappen van de zweep kende op vlak van ondernemings- en Frans recht én ook vloeiend Frans sprak. Zo is toenmalig CFO Jean-Pierre Dejaeghere bij mij komen aankloppen. De rest is geschiedenis."Hebt u lang getwijfeld toen u de vraag kreeg om ceo te worden?"Veel bedenktijd kreeg ik niet, al was ik me wel bewust van de grote verantwoordelijkheid die de functie met zich meebracht. Ik had toen al tien jaar ervaring binnen het bedrijf kunnen opdoen. En ook belangrijk: zo bleef de familieband binnen Roularta behouden. Tot op vandaag heb ik nog geen seconde spijt van mijn beslissing."Wat maakt de job zo leuk?"De variatie. Elke dag is anders en verrassend. Wanneer ik 's ochtends wakker word, ken ik de grote lijnen van wat er op me afkomt, maar evengoed kan mijn agenda volledig door elkaar geschud worden. Je komt ook met alle mogelijke takken van het bedrijf in contact en als ceo ben je ook de meest in het oog springende ambassadeur van Roularta. Die rol neem ik heel serieus op. Ik sta trouwens nog elke dag versteld van de vele troeven die we in huis hebben."Hoe 'nine to five' is uw leven?"Simpel: niet. Maar dat zou ik ook niet willen. Ik ben ondertussen volledig verweven met het bedrijf."Had u een plan B in uw hoofd?"Dat is er nooit geweest. Mijn hele carrière is tot nu toe erg organisch gegroeid. Ik kan echt niet zeggen wat ik nu zou doen, mocht ik geen ceo van Roularta geweest zijn. Ik zou in ieder geval geen notariaat runnen. Een interessant beroep, maar het is me net iets te eentonig. Ik treed graag uit mijn comfortzone en hou van uitdagingen. Die vind ik hier elke dag. Al had ik op mijn achttiende nooit durven denken dat ik nu op deze stoel zou zitten."Een veeleisende job vergt veel van een mens. Hoe laat u stoom af?"Sinds zeven jaar ben ik een verwoed wielertoerist. Alleen of met een bendeke vrienden kilometers malen en onderweg ons land verkennen... Heerlijk. Ik ben zo goed als elk weekend op pad en heb dit jaar al een kleine 2.500 kilometer in de benen. Het doet me elke keer opnieuw enorm veel deugd om in het zadel even goed af te zien. Op de fiets kan ik even de wereld rondom mij helemaal vergeten. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar ik kan mijn fiets niet meer missen."Zien we u dan flandriengewijs tegen de wind in beuken?(lacht) "Daarin moet ik je ontgoochelen. Ik heb het meer begrepen op zonnig fietsweer. Bij slechter weer en tijdens de wintermaanden spring ik op mijn hometrainer, lekker in de warmte thuis. Met een goede Netflix-serie voor mijn neus. Anders zit je ook maar op een blinde muur te staren."Als ceo draagt u de eindverantwoordelijkheid van de hele onderneming. Heeft u soms nood aan een ventilatiemomentje?"Dat valt heel goed mee. Mijn vrouw Katrien is ook bij Roularta aan de slag, maar we proberen het thuis zo weinig mogelijk over het werk te hebben. Op een bepaald moment moet je de knop omdraaien en werk en privé toch wat van elkaar scheiden. Een klein uurtje voor ik in bed kruip, probeer ik iets totaal anders te doen. Dan lees ik magazines en kranten of drink ik een glas om mijn hoofd leeg te maken. Anders blijven mijn gedachten de hele nacht lang malen."Stel: u mag twee mensen uitnodigen voor een etentje. Wie kiest u?"Zeker mijn vader Michel. Hij overleed toen ik tien jaar was. Ik heb ontelbaar veel mooie verhalen over hem gehoord, maar ik zou zó graag nog eens met hem praten. Duizenden vragen heb ik. Ik denk dat we héél lang aan tafel zouden zitten.""Mijn tweede gast mag de Britse oud-premier Winston Churchill zijn. Hij leidde zijn land en Europa op fenomenale wijze door de Tweede Wereldoorlog, ik vraag me af hoe hij de huidige coronacrisis zou aanpakken."Waar droomt u op persoonlijk vlak nog van?"Van de eenvoudige dingen. Mijn kinderen gezond en wel zien opgroeien en als het kan nog een stukje van de wereld zien. Ik hou van gebieden waar toeristen amper komen. In die zin zouden Siberië, Mongolië en de zoutvlaktes in Chili mij wel aanspreken. Al heb ik er ondertussen vrede meegenomen dat ik mijn lijstje nooit helemaal zal kunnen afwerken." (glimlacht)