Toen de eerste coronamaatregelen van kracht werden in ons land, zat Wim Opbrouck nog in het buitenland. Een Nederlandse theaterproductie die normaal vandaag, vrijdag in première had moeten gaan. "Niet dus. Van de ene op de andere dag stopte alles. Wij zijn blijkbaar een niet-essentiële sector. De impact is enorm. Van de ene dag op de andere mag je dat wat je het liefste doet, niet meer doen. In het licht van alle gebeurtenissen is dat natuurlijk relatief, maar voor een cultuurbeest als ik is dat van het ergste dat er is."
...

Toen de eerste coronamaatregelen van kracht werden in ons land, zat Wim Opbrouck nog in het buitenland. Een Nederlandse theaterproductie die normaal vandaag, vrijdag in première had moeten gaan. "Niet dus. Van de ene op de andere dag stopte alles. Wij zijn blijkbaar een niet-essentiële sector. De impact is enorm. Van de ene dag op de andere mag je dat wat je het liefste doet, niet meer doen. In het licht van alle gebeurtenissen is dat natuurlijk relatief, maar voor een cultuurbeest als ik is dat van het ergste dat er is.""Wie is er niét bang om ziek te worden? Ik heb vorig jaar een heel, maar dan ook heel, zware griep gehad. Het was zo erg, geloof me, dat ik dacht dat ik zou sterven. (glimlacht) Mijn angst ligt meer bij de gevolgen van dit alles. We zitten in een totaal bizarre situatie. Vechtend tegen een vijand die je niet kent en die je niet ziet. Dat zorgt ervoor dat we allemaal wat onrustig zijn. Ik ben in alles nogal een controlefreak. Wat nu gebeurt, is heel moeilijk om te vatten.""Ik hoop dat de cultuursector ook een stem krijgt. Vergeet niet hoe belangrijk die is. Kunst, cultuur, entertainment... Het is een toevlucht die mensen heel snel nemen. Ze willen lezen, liedjes horen, televisie kijken.""Ik hou van dat instagrammen, ook al ben ik nog een beginner. (lacht luid) Alle leden van mijn gezin staan in de zorg, vol overtuiging. Het enige wat ik kan doen met mijn bekende smoel, is een liedje zingen en dat delen met de wereld. Dat is mijn kleine, maar fijne bijdrage. Voorlopig zijn het nog covertjes, maar ik denk dat ik er ook wel eigen werk ga tussen steken. Het is ook meer dan zomaar coveren, ik moet zelf iets met de song kunnen doen. Mijn eigen touch eraan geven.""Nieuw is het voor mij niet, om op die manier iets te maken. Ik heb al honderden zulke filmpjes gemaakt op aanvraag, voor verjaardagen, voor huwelijken... Altijd staat die camera daar op diezelfde manier. De vraag kwam van televisiezender Vier. Of ik iets met poëzie of andere teksten wilde doen op hun online platform. Al snel kwam het idee van de liedjes. Zij bundelen de filmpjes op hun site onder de noemer #WimZingt. Iedere dag een liedje, zolang de quarantaine duurt. Ik neem er elke ochtend eentje op, om die de dag erop te kunnen posten. Het zorgt ervoor dat ik zelf ook iets heb om mijn dag mee te beginnen. Ik kan veel verschillende dingen doen, maar dat liedje, dat is toch elke dag het eerste.""Mijn eigen troostrepertoire, mijn reddingsboei steekt er eigenlijk niet tussen. Ofwel vollen bak Johann Sebastian Bach ofwel keihard Van Morrison. (lacht) Die muziek trekt mij erdoor. Maar de reacties die ik krijg, zijn wel hartverwarmend. Mensen hunkeren naar cultuur, in een zoektocht naar een zekere mentale rust. Ik merk aan de reacties dat velen er veel belang aan hechten. Muziek blijft de meest directe weg naar het hart, zeker in crisistijden.""Mijn vrouw en ik, wij zijn een echt Netflix-koppel, maar nu is er weinig dat ons kan bekoren. In muziek vinden we een pauze. En in humor. Laat ons toch ook blijven lachen. Mijn inspiratie om het via Instagram te delen, haalde ik eigenlijk bij Massimo Bottura, de chef van Osteria Francescana in Modena, een van de beste restaurants ter wereld. Hij sloot zijn restaurant quasi meteen bij het uitbreken van corona in Italië. Nu kookt hij elke dag vanuit quarantaine. Op Instagram. Prachtig.""Er zit wel een stapeltje aan muziek in mijn vingers, dus voorlopig heb ik liedjes genoeg. Al hoop ik toch dat de hele situatie niet te lang duurt. Ik hoop eigenlijk dat we met z'n allen vrij snel weer naar het oude kunnen. Naar het vertrouwde." "Ik hoop dat de mildheid bij de bevolking blijft hangen. De lieve woorden, het zorg dragen voor elkaar. Misschien is het mijn bubbel, maar je voelt veel liefde en warmte. Als je luistert naar Wij zullen doorgaan op Radio 1 bijvoorbeeld, dan voel je de menselijkheid. Jammer genoeg is het omgekeerde ook bezig: verwijten, racisme, elkaar de schuld geven...""Ik hoop ook dat onze zorgers, die nu keihard werken, beloond worden. Dat het respect dat je nu ziet, niet zomaar stopt als we allemaal weer in die snelle tredmolen die onze samenleving is, stappen."