Hans Kluge (50) stamt uit een befaamde Roeselaarse familie. Vader Henri (84) bouwde een mooie carrière uit als uroloog, moeder Lina De Keukelaere (76) was dan weer een toegewijde verpleegkundige. Zijn zus Adelheid (53) is leerkrachte aan de Barnumschool, maar zelf heeft Hans zijn thuisbasis in Kopenhagen, waar hij met zijn Russische echtgenote Katerina Gladlih en hun twee dochters Anastasia (16) en Sofia (14) woont. Na zijn middelbare schooljaren aan het Klein Seminarie trok hij naar de KU Leuven om er geneeskunde te studeren. Hij zwaaide af als huisarts en volgde nog een specialisatiejaar volksgezondheid en tropische infectieziekten aan het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen.
...

Hans Kluge (50) stamt uit een befaamde Roeselaarse familie. Vader Henri (84) bouwde een mooie carrière uit als uroloog, moeder Lina De Keukelaere (76) was dan weer een toegewijde verpleegkundige. Zijn zus Adelheid (53) is leerkrachte aan de Barnumschool, maar zelf heeft Hans zijn thuisbasis in Kopenhagen, waar hij met zijn Russische echtgenote Katerina Gladlih en hun twee dochters Anastasia (16) en Sofia (14) woont. Na zijn middelbare schooljaren aan het Klein Seminarie trok hij naar de KU Leuven om er geneeskunde te studeren. Hij zwaaide af als huisarts en volgde nog een specialisatiejaar volksgezondheid en tropische infectieziekten aan het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen. Zijn carrière startte hij in 1994 als huisarts in Lombardsijde en Nieuwpoort, maar de lokroep van het avontuur was te sterk om te negeren. "Dat sociaal engagement heeft altijd al in mij gezeten", zegt hij daarover. "Ik was jong en vrijgezel en wilde de wereld ontdekken én ondertussen ook verbeteren."Zo belandde Hans bij Artsen Zonder Grenzen. In 1995 trok hij naar Somalië om er een tuberculoseprogramma op te starten. "Daarna trok ik naar Liberië waar ik als arts aan de slag was in een ziekenhuis dat pal in het gebied van rebellenleider Charles Taylor lag. Ik heb vaak in erg moeilijke omstandigheden gewerkt, maar ik had wel het gevoel dat ik een verschil kon maken."In 1997 ging Hans aan de slag in Siberië in Rusland. Daar zette hij een tuberculoseprogramma op poten dat in de gevangenissen geïmplementeerd moest worden. "Het was het eerste dergelijke programma sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. TBC was er toen echt een probleem."Hans leerde er zijn echtgenote kennen, maar na twee jaar liep zijn contract er af. "Katerina moest echter nog een jaar universiteit afronden en ik solliciteerde voor een job bij de Wereldgezondheidsorganisatie als coördinator van TBC en HIV in Rusland. Ik werkte vanuit Moskou en was toen in het hele land actief. Het feit dat ik toen al vloeiend Russisch sprak, zorgde er ook voor dat ik als medisch gezant van de Verenigde Naties aan het werk kon. Zo is mijn verhaal bij de WHO gestart."De voorbije tien jaar was Hans actief als directeur van het departement voor gezondheidssystemen en volksgezondheid in Europa. "Ons continent is een van de zes deelgebieden van de Wereldgezondheidsorganisatie en omvat 53 landen. Ik werk met de ministeries van Volksgezondheid samen en samen willen we de Europese gezondheidssystemen versterken. Er staan ons een pak uitdagingen te wachten. Heel wat mensen, ook in Europa, sterven door chronische ziektes. Denk maar aan diabetes en kanker, maar obesitas komt steeds meer opzetten. Nog opvallend: mentale gezondheidsproblemen namen de voorbije jaren alleen maar toe.""Veel heeft te maken met een slechte levensstijl en daar kan de Wereldgezondheidsorganisatie een belangrijke rol in spelen. We willen wegen op het beleid en overheden op de juiste weg zetten"Dankzij zijn job heeft Hans een flink deel van de wereld gezien. Hij coördineerde reddingsacties tijdens de tsunami van 2004, was aan de slag in Noord-Korea... "Daar ben ik dankbaar voor, maar ik ben even blij dat ik elk avontuur heelhuids heb overleefd. Zonder overdrijven: ik heb een paar keer voor mijn leven gevreesd. Tijdens de tsunami bijvoorbeeld, maar Charles Taylor dreigde er in Liberia ooit mee om me letterlijk een kopje kleiner te maken. Ik moest een spoedkeizersnede uitstellen en eerst een schotwond bij een van zijn soldaten verzorgen. Dat heb ik uiteraard geweigerd."Nu acht Hans de tijd rijp om een nieuwe stap in zijn carrière te zetten en wil hij regiodirecteur voor Europa worden. "Ik heb het gevoel dat we als Wereldgezondheidsorganisatie niet even competitief meer zijn. We hebben polio en malaria succesvol bestreden, maar daarmee is het werk niet af. Onze organisatie moet meegroeien met de tijdsgeest. Minder bureaucratie, af en toe wat berekende risico's nemen en onze mensen continu bijscholen en motiveren. Dat gebeurt nu veel te weinig. Daarom reis ik nu heel bewust de 53 aangesloten landen af om er met de ministers van Volksgezondheid te praten. Zo steunen federale ministers Maggie De Block en Didier Reynders mijn ambitie volmondig. Ik neem mijn kandidatuur erg serieus en dankzij mijn Russisch verleden ben ik de perfecte figuur om oost met west te verbinden."Hoewel Hans al ruim 25 jaar niet meer in Roeselare woont, blijft de band met zijn geboortestad onverwoestbaar. "Ik blijf in hart en nieren een trotse Roeselarenaar", benadrukt hij. "Onze dochters spreken ook Nederlands en weten maar al te goed waar hun roots liggen. We komen met het hele gezin een drietal keer per jaar op bezoek. Pasen, de zomervakantie en de eindejaarsdagen zijn vaste momenten, maar Anastasia en Sofia zakken ook zonder hun ouders af. Dat doet me deugd. En met de oude vriendengroep van het Klein Seminarie vieren we nog altijd oudejaar. Ik ben zelfs nog lid van de minivoetbalclub De Pletters. Wanneer ik in het land ben en er staat een match op de kalender, dan ga ik altijd supporteren."De voorbije kwarteeuw is Roeselare fel veranderd, vindt ook Hans Kluge. "Dit is een erg dynamische plek geworden. Kijk maar naar De Munt. Een topplek in het hart van de stad. En het nieuwe AZ Delta wordt een pareltje. Ik ben al uitgenodigd om dit najaar de officiële opening bij te wonen en daar ga ik graag op in. Roeselare is voor mij nog altijd écht thuiskomen."Of Hans Kluge de nieuwe Europese directeur van de Wereldgezondheidsorganisatie wordt, weten we op 17 september. Dan vindt in Kopenhagen een conferentie plaats waar de 53 ministers van Volksgezondheid hun stem zullen uitbrengen.