Begin deze week trok de evenementen- en cultuursector nog maar eens aan de alarmbel. Maandag lanceerden ze om vijf voor twaalf de socialemediacampagne #soundofsilence of #sos. Duizenden mensen, waaronder ook veel bekende artiesten, pasten hun profielfoto's aan met een oranje kruis. De gelegenheid om ons oor te luisteren te leggen in Kortrijk. Als er een vaccin gevonden wordt en we eindelijk uit onze bubbels mogen komen, kunnen we dan nog wel naar een optreden in De Kreun? Naar een voorstelling in de schouwburg? Of gezellig naar het voetbal kijken op een groot scherm? Of blijft er tegen die tijd van de sector niks meer over?
...

Begin deze week trok de evenementen- en cultuursector nog maar eens aan de alarmbel. Maandag lanceerden ze om vijf voor twaalf de socialemediacampagne #soundofsilence of #sos. Duizenden mensen, waaronder ook veel bekende artiesten, pasten hun profielfoto's aan met een oranje kruis. De gelegenheid om ons oor te luisteren te leggen in Kortrijk. Als er een vaccin gevonden wordt en we eindelijk uit onze bubbels mogen komen, kunnen we dan nog wel naar een optreden in De Kreun? Naar een voorstelling in de schouwburg? Of gezellig naar het voetbal kijken op een groot scherm? Of blijft er tegen die tijd van de sector niks meer over? "Het is in Kortrijk niet langer vijf voor twaalf, het is vijf ná twaalf", verzucht Gert Massschelein. Gert woont in Ieper, maar verdient al meer dan een decennium zijn brood in Kortrijk als zelfstandig podiumtechnicus. Hij is vooral aan de slag bij concertzaal De Kreun, maar geeft ook les in Muziekcentrum Track. Sinds maart kreeg hij geen enkele opdracht meer. "De kleine evenementen die hier en daar toch doorgaan, hebben geen budget voor zaken als deftige verlichting. Maar wat erger is, is dat we geen enkel uitzicht hebben op verbetering. Ook voor september en oktober blijven de annuleringen binnen stromen. Vandaag kreeg ik er weer twee te verwerken." Toch zit Gert niet stil. Als (onbetaalde) medewerker van belangenorganisatie B. E. S. A. (Belgian Event Supplier Association, red.) steunt hij dagelijks andere freelancers die in hetzelfde schuitje zitten. "We proberen te overleggen, te informeren en vooral draagvlak te creëren. Maar dat wordt steeds moeilijker. Mensen geven het op en zoeken iets anders om te doen. De toptechnicus van Oscar And The Wolf en Goose, bijvoorbeeld: die werkt nu in een magazijn. Hij zag geen andere uitweg meer." Volgens Gert kampt de sector met verschillende problemen. Zo stonden hij en zijn collega's achteraan in de rij toen de steunmaatregelen werden uitgedeeld. "We hebben recht op het overbruggingsrecht van 1.614,10 euro of 1.291,69 euro, respectievelijk met en zonder gezinslast. Voor iemand wiens vaste kosten doorlopen - denk maar aan bedrijfsvoertuigen, de huur van een magazijn, enzovoort - is dat niet voldoende. Daarnaast waren er enkele eenmalige premies, maar op de hinderpremie kunnen wij bijvoorbeeld geen aanspraak maken. Vorige week vrijdag besliste de Vlaamse regering nog dat we 7,5 procent van onze omzet vergoed zouden krijgen in augustus en september. Dat is geweldig, maar het is niet genoeg." Toch ziet Gert meer geld niet als de oplossing. "We zijn het gewoon om draaiboeken te maken, om te werken tot op de seconde en om heel precies te zijn. Als sector kunnen wij grotere coronaveilige evenementen organiseren. We moeten gewoon de kans krijgen om dat te bewijzen", besluit hij. Jolle Desloovere, coördinator van Muziekcentrum Track, bevestigt dat. "Het is de enige optie", benadrukt hij. "Tot de eerste week van september hebben wij nog twee concerten per week gepland, maar daar verliezen we handenvol geld mee. En wij zijn dan nog een gesubsidieerde organisatie. Als we dit moeten doortrekken naar het najaar, dan zijn onze reserves op en wordt het aanbod extreem beperkt. Het aantal toegelaten aanwezigen moet gewoon omhoog. Nu is dat overal 100, maar in evenementenhal Depart moeten dat er bijvoorbeeld zeker 400 worden. Anders is het huilen met de pet op. Het is perfect mogelijk om dat veilig te organiseren. Maar ik durf niet te veel klagen. Het echte slagveld vind je bij de kleine zelfstandigen."Ann-Pascale Mommerency, zaakvoerder van Kapcon uit Marke, moet dat helaas bevestigen. Kapcon is een van de grootste evenementenbureaus in onze regio. Ze organiseren met vijf vaste medewerkers meer dan 120 evenementen per jaar. "Hoe het gaat? Megaslecht. Ik heb net nog een annulering ontvangen voor maart 2021. Om eerlijk te zijn ben ik een emotioneel wrak op dit moment. De huur van ons bureau hebben we opgezegd om wat te kunnen besparen. Ik run de zaak nu weer van thuis uit. Dat voelde als een immense stap terug. Ik heb een uur zitten janken toen ik daar de deur achter mij dicht trok. Bovendien voel ik mij verantwoordelijk voor mijn personeel. Twee van hen hadden net een huis gekocht. Dan word ik zo kwaad als ik die volle vliegtuigen en volle stranden zie. Niemand trekt zich nog een zak aan van die bubbel van vijf, en dat terwijl wij geen enkel vooruitzicht hebben. Het zou nochtans kunnen! Ik kan een congres organiseren met 500 aanwezigen waar het tien keer veiliger is dan op het strand van Blankenberge. Waarom mag ik dat niet doen?", vraagt Ann-Pascale zich af.