'Irma Bressinck' is 69. Toen haar dochter 'Lisa' twee jaar was, scheidde de vrouw van haar eerste man. Intussen is ze al 35 jaar samen met 'Thur'. Ze bouwde met hem eerst een lat-relatie uit, na tien jaar gingen ze samenwonen. Vorig jaar is het koppel getrouwd. De namen in het boek zijn bewust fictief. "Ook die van mijn dochter en haar lesbische partner, van mijn twee kleinkinderen en van de andere mensen in het boek. Ik heb daarvoor gekozen op aanraden van mijn advocaat. Maar het verhaal mag iedereen kennen," zegt Irma Bressinck.
...

'Irma Bressinck' is 69. Toen haar dochter 'Lisa' twee jaar was, scheidde de vrouw van haar eerste man. Intussen is ze al 35 jaar samen met 'Thur'. Ze bouwde met hem eerst een lat-relatie uit, na tien jaar gingen ze samenwonen. Vorig jaar is het koppel getrouwd. De namen in het boek zijn bewust fictief. "Ook die van mijn dochter en haar lesbische partner, van mijn twee kleinkinderen en van de andere mensen in het boek. Ik heb daarvoor gekozen op aanraden van mijn advocaat. Maar het verhaal mag iedereen kennen," zegt Irma Bressinck.Het eigenlijke verhaal van Irma begint vijf jaar geleden. "Toen kondigde mijn dochter haar zwangerschap aan. Maar de kiem werd al gelegd voor de eeuwwisseling, toen Lisa een relatie kreeg met haar hartsvriendin Mia, die nog altijd haar partner is. Na mijn scheiding heb ik 12 jaar alleen gezorgd voor Lisa. Als alleenstaande moeder had ik het niet gemakkelijk, maar ervan overtuigd om er het beste van te maken, cijferde ik mezelf grotendeels weg voor haar welzijn. Mijn voornemen om aan de buitenwereld te bewijzen dat ik, niettegenstaande mijn mislukt huwelijk, toch iets in mijn mars had, maakte van mij een soort workaholic. Toch had ik niet de indruk dat Lisa iets tekortkwam. Ik gaf haar aandacht en omringde haar met de beste zorgen. Mijn ervaring als leerkracht hielp me daarbij.""Mijn drijfveer was haar welzijn, maar ze interpreteerde mijn goede bedoelingen wel eens fout. Ze kon lief en aanhankelijk zijn, maar soms was ze als kokend lood en richtte ze haar agressie op mij. Onze relatie had hoogtes en laagtes. Maar ik deed alles voor mijn dochter. Misschien wel veel te veel."Haar jaren aan de universiteit verliepen zonder noemenswaardige problemen. "Lisa zat op kot, studeerde gemotiveerd en haar vrije tijd verdeelde ze tussen de jeugdvereniging en haar vriendin. Een hartsvriendin, dacht ik. Mijn man dacht er anders over, maar zweeg. Toen Mia's moeder mij vertelde dat ze in het dorp had gehoord dat mijn en haar dochter een koppel waren, schrok ik wel, maar ik zag er geen graten in. Ik dacht: als dat zo is, aanvaard ik dat zonder protest. Als Lisa maar gelukkig is."Lisa heeft de relatie opgebiecht aan haar moeder, ze was toen al 23. "Tegenover vrienden, kennissen en collega's speelde ik open kaart. Ik verkondigde dat ik voortaan een dochter en een schoondochter had. Nooit kwam het in mij op om hun relatie te dwarsbomen. Een kind dat je doodgraag ziet, doe je dat niet aan. Voor mij primeert de vrijheid van het individu, als je op een eerlijke wijze voor je geaardheid uitkomt. Toen Lisa ging samenwonen met Mia bedankte ze me met een boek en een mooie kaart, met de tekst:Liefste mamaNu ik de ouderlijke woonst ga verlaten, wil ik je bedanken voor alles: het zijn zoveel dingen dat ik er een boek kan van schrijven nog dikker dan het boek dat bij dit kaartje steekt. Ik hoop dat je nog dikwijls eens binnenspringt!Een dikke zoen van je kapoen Lisa xxxLisa en Mia startten hun sprookje op een klein flatje in het dorp. "De tekst op haar afscheidskaartje gaf ons het gevoel welkom te zijn. Niet dat we de deur plat liepen, maar sporadisch passeerden we er en belden we aan. Vlug bleek dat die lieve woorden mooi stonden op papier, maar weinig te betekenen hadden. Mia gaf een onverschillige indruk, Lisa volgde. Niets besliste ze zonder Mia's zegen. Ik vroeg mijn dochter eens 'moet je nu echt voor alles toelating vragen?' Dan kwam het eruit: ze hadden zich voorgenomen nooit iets te ondernemen zonder advies of toelating van de ander. Vanaf dat jaar rijgen de incidenten zich aan elkaar. "Enkel als ze me konden gebruiken, waren ze vriendelijk. Ze behandelden me als een object, een instrument. Ik werd uitgescholden als een stuk vuil en werd een bemoeial en controleur genoemd. Hoeveel pijlen kunnen een moederhart doorboren voor het leegbloedt, vroeg ik me dikwijls af.""Nog een keer ben ik met mijn dochter alleen op stap geweest. Een namiddag gezellig op speurtocht in rommelzaken in de streek van Ieper. Mia hield daar niet van en Lisa, die net als ik besmet is met die microbe om oude, afgedankte spullen te restaureren, kreeg de toelating. Het was een leuke namiddag. Ik krijg er nog een warm gevoel bij als ik eraan denk... Het werd onze laatste samen-uitstap."Lisa en Mia verhuisden van hun flatje naar een huis dat ze verbouwden met de hulp van Irma en haar man. Ook in die periode volgden de incidenten en verwijten elkaar op. "Na de werken wilden ze hun kinderwens in vervulling laten gaan. Mia zou voor het nageslacht zorgen, maar dat lukte niet meteen. Hun verdriet daarvoor was onmetelijk, hun afgunst tegenover koppels met kinderen torenhoog.""Uiteindelijk beslisten ze dat Lisa hun kind zou dragen. In 2012 lukte het. Ze was zwanger! Onvoorstelbaar, eindelijk! Mijn geluk kon niet op! Ook al stond er 13 in het jaartal, het cijfer waar ik zo bang voor ben, 2013 kon niet meer stuk.""Zes weken later vierden we de verjaardag van Lisa. Op de kast staan foto's van kleine Lisa. Ik wees naar de kaders en zei: 'Kijk, zo zag jij er uit, zo kan...' Ik raakte niet verder. Mijn adem werd afgesneden als met een zwaardslag door de striemende woorden van Lisa: 'Geen foto's tonen! Mia kan daar niet tegen! Als je het nog eens doet, komen we hier nooit meer. En jij, jij wordt geen meter!' Ik wist niet wat ik hoorde. Die dolksteek in mijn hart voel ik nog altijd. Die striemende, botte woorden vergeet ik nooit. Maar ik hield ik mij gedeisd." In augustus 2013 werd Theo geboren. "Een onbeschrijfelijk geluksgevoel vulde mijn gemoed. Enkele dagen na zijn geboorte opperde ik dat ik verheugd uitkeek naar de uurtjes met Theo bij ons. Maar Lisa maakte me zonder omwegen duidelijk dat ik daarop niet moest rekenen. Hij zou niet veel komen. Toch mocht ik één dag op twee weken voor Theo zorgen. Een aangename ervaring die mijn levensmoed aanwakkerde.""Mia wou dat Theo haar achternaam kreeg, maar Lisa kwam daarover advies vragen. Ik raadde mijn dochter aan om een dubbele familienaam aan te nemen. Ze vertrok duidelijk opgelucht. Maar Mia zag me als de stoorzender. Als enige bloedverwant van Lisa stond ik in haar weg. Nu ze haar wil omtrent de familienaam niet kon doordrukken, veranderde haar woede in nietsontziende blinde haat. Mijn lot was bezegeld."Irma raakte in een depressie. "Daardoor heb ik mijn zorgdag voor Theo verloren. In de plaats daarvan mocht ik wekelijks een uurtje met Theo spelen bij hen thuis. Ik noemde het mijn 'gouden uurtje'. Mia keek niet naar me om en de positieve ingesteldheid waarmee Lisa me aanvankelijk omringde, brokkelde langzaam af. Ik was depressief, een ziekte waarvan ik volgens haar niet kon genezen en steeds minder kreeg ik Theo te zien. Zelfs het attest van genezing kon haar mening niet veranderen."Op een zaterdag, na een 'gouden uurtje', stuurt Lisa haar moeder door weer en wind te voet naar huis. "Volgens haar had ik de deur te hard achter me dichtgetrokken toen ik vertrok. Ze dreigde ermee dat ik niet meer over de vloer mocht komen. Dat was de druppel. Ik besloot een advocaat onder de arm te nemen. Onze advocaat schreef een brief in verband met ons recht op grootoudercontact. Grootouders hebben weinig rechten, maar recht op contact staat in de wet. Hoeveel? Dat bepaalt een rechter. Maar wij vroegen om Theo een halve dag per week bij ons te hebben."Lisa werd een tweede keer zwanger. "Dat kregen we natuurlijk te horen, net op het moment dat de aangetekende brief van de advocaat was verstuurd... Mijn man reageerde nuchter: 'De zaak moet doorgaan. Een tweede kleinkind op komst is een reden te meer om door te zetten. Anders zal dat kindje ons ook niet kennen.'" De zaak komt voor de rechtbank, maar heeft niet de verhoopte afloop. Irma krijgt haar kleinkinderen niet een halve dag per week bij haar. "De rechter besliste dat de kleinkinderen - onze kleindochter Alina was ondertussen geboren - een band moeten opbouwen met de grootmoeder en dat ze bij mij thuis mogen komen. Ze beklemtoonde het contact met de grootouders. Toch krijgen we Theo en Alina slechts twee uren na elkaar om de 14 dagen te zien, het absolute minimum. Afwisselend vindt de afspraak plaats bij ons thuis, op een neutrale plaats en bij hen thuis."Irma vindt het spijtig dat het zover moest komen. "Ik, de enige bloedverwante grootouder, mis alle mooie momenten met onze 'goudklompjes', zoals de feestdagen en de verjaardagen. Daar heb ik veel hartenpijn van. Mijn dochter heeft mij weggegooid als afval. Ik ben gedegradeerd tot een wegwerpmoeder. En ik blijf zitten met de vraag: is er nog hoop?"