Pascale Vandewalle (54) ademt fotografie uit. In haar woning in de Korendreef hangen veel mooie kunstfoto's die ze zelf gemaakt heeft. Bij sommige heb je het gevoel naar abstracte schilderijen te kijken, maar het is wel degelijk digitale kunst op basis van haar foto's. "Vaak heb ik er enkele met mijn computer verwerkt tot één enkel beeld", zegt ze.
...

Pascale Vandewalle (54) ademt fotografie uit. In haar woning in de Korendreef hangen veel mooie kunstfoto's die ze zelf gemaakt heeft. Bij sommige heb je het gevoel naar abstracte schilderijen te kijken, maar het is wel degelijk digitale kunst op basis van haar foto's. "Vaak heb ik er enkele met mijn computer verwerkt tot één enkel beeld", zegt ze."Ja, zeker als je bedenkt dat de gerenommeerde fotovereniging Magnum betrokken is bij het hele opzet en er in totaal maar 50 foto's de expositie gehaald hebben. Enkele duizenden fotografen uit de hele wereld hebben samen 25.000 foto's ingezonden. De foto's die van mij te zien zijn, heb ik genomen tijdens een medische missie in Oeganda. Eén daarvan toont de geboorte van een kindje. Daarop zie je ook een vriendin die kinderarts is en het kindje in moeilijke omstandigheden ter wereld helpt. Dat was een heel emotioneel moment.""Heel vaak is dat het geval. Ik reisde al meermaals mee met medische missies en ging ook al op pad met Trias, een Vlaamse organisatie voor ontwikkelingssamenwerking. Zo heb ik op vraag van die vereniging onlangs nog een reportage gemaakt over quinoaboeren in Ecuador. Dat was een heel avontuur want ik moest onder meer mee op trektocht met een expeditie van Vlaamse ondernemers die me tot boven op de Cayambé-vulkaan leidde, op een hoogte van 5.795 meter. Ook in het internationale golfcircuit heb ik vaak opdrachten. Ik ben zelf een gepassioneerd golfer en intussen heb ik daar toch erg veel contacten.""Dat hoort er inderdaad bij. Ik ben een tijd geleden ook op pad gegaan met Gella Vandecaveye, die een groep ondernemende vrouwen op sleeptouw nam. Het hele gezelschap beklom de Mont Blanc, met zijn 4.810 meter de hoogste berg van West-Europa. Als je zoiets in beeld wil brengen, moet je mee naar de top kunnen klimmen natuurlijk. Een goede conditie is dan ook onontbeerlijk voor mij. Helaas waren de weergoden ons tijdens de laatste klim op niet goed gezind en haalden we de top niet.""Op dit ogenblik probeer ik in de eerste plaats scherp te blijven door wekelijks te gaan fietsen met een toffe groep vriendinnen uit Waregem en omstreken. We noemen ons de Mujitas, enigszins afgeleid van mojito dus (lacht). Wekelijks staat er wel een tocht van 60 tot 80 km op het programma. Daarbij gaat het er soms toch hard aan toe. Bovendien zijn we ons met een groepje ook aan het voorbereiden op een voettocht naar Santiago de Compostela. Ik golf ook graag en dat doe ik in tennis- en sportcentrum Happy. Golfen is dan wel minder intensief maar daarbij leg je bij één partij toch ook snel 8 kilometer af.""Mijn devies is safety first. Ik neem geen onnodige risico's. Ik ben ook nooit alleen op pad. Soms kom ik echt in de verleiding om dat stapje verder te gaan in de hoop een unieke foto te kunnen nemen, maar ik doe het dan niet. Ik herinner me een reis in Thailand waar ik een klein steegje wilde instappen omdat ik al een mooi beeld voor ogen had. Iemand zag wat ik ging doen en hij hield me tegen en zei dat het very dangerous was. Ik heb die raad toch niet in de wind geslagen.""Ik heb al eens een hele week kunnen doorbrengen in het gezelschap van prinses Astrid. Dat was zeer aangenaam. Maar mijn ontmoeting met mijn favoriete acteur Hugh Grant sloeg toch alles. Het overkwam me op een major golftornooi in Evian-les-Bains in Frankrijk waar Hugh Grant een van de genodigden was. Ik kreeg op zeker ogenblik te horen dat ik aan hole 6 moest staan voor een ontmoeting met iemand, genaamd Robert McIntosh. Dat bleek eigenlijk een schuilnaam te zijn voor Hugh Grant. Ik was daar zijn persoonlijke fotografe en heb toen een volledige dag in zijn nabijheid vertoefd. Hij bleek een hele aangename man te zijn, iemand met de nonchalance en de Britse humor die we kennen van zijn personage in de film Notting Hill. Daar denk ik met veel plezier aan terug.""Dat wil ik absoluut graag nog eens doen. Drie jaar geleden heb ik een tentoonstelling met eigen werk gehouden in het Koetshuis in park Baron Casier. Dat was een groot succes, maar het is ook een hele onderneming. Dat komt onder meer omdat ik niet hou van half werk. Alles moet perfect zijn. Zo'n tentoonstelling moet een best-off zijn en dat vraagt een strenge selectie en dus veel tijd. Wie nu foto's van mij wil zien, moet ook niet zo ver rijden. Mijn werk hangt nog de hele zomer op de expositie Fotofest Gafodi in Gavere. Ik ben er samen met onder meer de bekende fotograaf Jimmy Kets gastfotograaf. Ook in het Limburgse Pelt is nog tot en met augustus werk te zien van mij.""Omdat ik vaak op reportage ben in binnen- en buitenland wil ik me in mijn eigen stad toch in de eerste plaats kunnen ontspannen. Dan laat ik mijn toestel thuis.""Zeker niet, ik gaf bijzonder graag les. Ik stond voor de klas in Zonneburcht, de Waregemse school in buitengewoon onderwijs. Door omstandigheden ben ik gestopt. Eind jaren negentig kreeg mijn man een professionele opdracht in Gérardmer. Daarop zijn we daar naartoe verhuisd en ginder heb ik meteen ook de fotografie herontdekt. De passie was zo groot dat ik me, eens terug in Waregem, als zelfstandig fotografe gevestigd heb.""Zo kan je het wel stellen. De liefde voor de fotografie heb ik meekregen van mijn papa (Gilbert Vandewalle, red.) die in zijn vrije tijd altijd met een fototoestel of camera in de weer was. In het dagelijks leven was hij leraar wiskunde in het VTI en daarnaast was hij een meer dan verdienstelijk fotograaf. Met zijn camera in de hand maakte hij ook knappe 8mm-filmpjes waarin mijn broers en ik de acteurs van dienst waren. Zo herinner ik me een werkstuk 'Waregem Koerse, the day after'. Wij hadden daarin dan allemaal onze rol als jockey te spelen (lacht). Een mooie tijd was dat. Het gevolg daarvan was dat de passie voor fotografie nooit meer verdwenen is. Ik heb zelf trouwens heel wat cursussen gevolgd vooraleer ik me uiteindelijk als fotografe zou vestigen en ik blijf me bijscholen in een digitale wereld die snel evolueert." (Freddy Vermoere)