"Ik ben nog van voor de oorlog. Ik ben van '39, zodus..." Zo steekt hij van wal, nadat hij me zijn naam verklapt heeft. En dat hij, met uitzondering van dat jaar in de Voorzienigheidsstraat en die negen jaar op de Zandberg in Harelbeke, altijd in Kapel ter Bede gewoond heeft. "Ik ben daar geboren, in nummer 23, in de voorkamer", zegt hij en hij leunt even voorover op zijn rollator om me het huis aan te wijzen. "Er waren twee meisjes en vier jongens. En ze leven nog allemaal. We lopen elkaars deur niet plat, maar als we mekaar nodig hebben, dan staan we er. Ja, ik ben een kind van Soetens Ne Meulen." Ik moet twee keer luisteren wat hij zegt. "Wel, hier, Soetes molen. Waar de klimmuren nu zijn, dat was zogezegd een molen. Ze maakten daar paardenkoeken. Met olie en zo. En de eigenaar heette Soete. Zo heeft de hele buurt hier de naam 'Soetens Ne Meulen' gekregen."
...