De vijf woonzorgcentra van Zorg Kortrijk - Sint-Jozef aan de Condédreef, Ter Melle in Heule, De Zon in Bellegem, Biezenheem in Bissegem en De Weister in Aalbeke - verzorgen dagelijks in totaal 470 bewoners. Die verzorging gebeurt in normale omstandigheden door 430 personeelsleden. Helaas testten een kleine 30 van hen de afgelopen weken positief. Daardoor is tien procent van het personeelsbestand van Zorg Kortrijk momenteel uitgevallen. Een gigantisch probleem want ondertussen moeten er ook nog eens meer dan 30 besmette bewoners verzorgd worden op twee aparte cohortafdelingen.
...

De vijf woonzorgcentra van Zorg Kortrijk - Sint-Jozef aan de Condédreef, Ter Melle in Heule, De Zon in Bellegem, Biezenheem in Bissegem en De Weister in Aalbeke - verzorgen dagelijks in totaal 470 bewoners. Die verzorging gebeurt in normale omstandigheden door 430 personeelsleden. Helaas testten een kleine 30 van hen de afgelopen weken positief. Daardoor is tien procent van het personeelsbestand van Zorg Kortrijk momenteel uitgevallen. Een gigantisch probleem want ondertussen moeten er ook nog eens meer dan 30 besmette bewoners verzorgd worden op twee aparte cohortafdelingen. Gelukkig brachten de laatstejaarsstudenten van zorgkrachtschool Rhizo in Kortrijk redding. Sinds vrijdag zijn er 46 van hen aan de slag, verspreid over de vijf woonzorgcentra. "Ik had al berichten opgevangen van de enorme druk in de woonzorgcentra", aldus Nancy Dedeurwaerder, algemeen directeur van Rhizo. "In deze tijden is het overal alle hens aan dek en moet er solidariteit komen. Daarom hebben we met onze studenten afgesproken om hun stages naar hier te verplaatsen." Een aanbod waar schepen van Zorg en Senioren Philippe De Coene (SP.A) maar al te graag op inging. Ondertussen zijn de studenten al een week aan de slag. Wij mochten even over de schouder kijken van Louise Delaere en Lore Decock. Louise komt uit Ooigem, studeert normaal begin volgend jaar al af en had eigenlijk een stage op het oog in de thuiszorg. "Gewoon, omdat mij dat goed ligt", vertelt ze. "Al had ik wel verwacht dat dat niet zou doorgaan. Ik dacht dat we wel in AZ Groeninge zouden belanden, om daar te helpen. Dat was ook oké geweest. Maar Sint-Jozef vind ik eigenlijk plezanter. In de thuiszorg werk je immers ook vaak met oudere patiënten." "Het is hier inderdaad plezant werken", pikt haar klasgenote Lore uit Anzegem in. "Al kan het er soms ook hectisch aan toe gaan. Op onze eerste dag vertrokken er net vier bewoners vanop de cohortafdeling en kwamen er elf nieuwe bij. Dan kan je niet afwachten tot je stagebegeleider zegt wat je moet doen. Je moet werk zien en inspringen waar nodig. We merken ook dat het personeel dat enorm apprecieert. Waar je op andere stages aangesproken wordt als 'het studentje', benoemen ze je hier met je voornaam, als een volwaardig lid van het team." Gemakkelijk is de job van de twee jonge twintigers niet. Ze staan in voor het wassen, aankleden en verzorgen van de bewoners. Maar omdat er zo weinig mogelijk buitenstaanders worden toegelaten op de cohortafdeling (ook journalisten komen er niet in, red.) staan ze ook in voor het smeren van boterhammen, het poetsen van de kamers en alle andere logistieke taken. En dat allemaal in een snikheet beschermend pak. "Maar het zwaarste en tegelijk mooiste deel van de job is zonder twijfel het contact met de patiënten", weet Louise. "Ze missen vaak hun familie en dan wordt er al eens een traantje gelaten. Zo hebben we bijvoorbeeld iemand op onze afdeling die er in de eerste golf ook al terecht kwam. Hij begrijpt niet waarom hij bij ons moet blijven en vraagt dan aan ons wat hij misdaan heeft. We leggen dat natuurlijk uit, maar dat blijft moeilijk. Ik voel mij soms echt triest en schuldig als ik hier 's avonds vertrek. Ik mag naar huis, naar mijn gezin. Maar de bewoners blijven achter." "Ik probeer dat van mij af te zetten, ook al is dat niet altijd even gemakkelijk", pikt Lore in. Of ze nog geen spijt hebben van hun keuze? "Absoluut niet. Veel mensen zitten nu doelloos en werkloos thuis. Het is net leuk dat we iets kunnen doen, dat we kunnen bijdragen."Echt bang om het virus op te lopen zijn de twee bovendien niet. "Integendeel", aldus Louise. "Onze grootste zorg is niet dat we zelf ziek worden. Wel dat we de bewoners zouden besmetten. Maar omdat we op de cohortafdeling werken, hoeven we daar niet mee in te zitten. Iedereen is daar al besmet, behalve de twee hondjes die er nu ook verblijven. (lacht) Dat is een hele opluchting."