"Gabriel zou op 5 januari 83 jaar geworden zijn", begint zijn echtgenote Iolande Eeckhout met wie hij pal voor de kerk in Veldegem woonde. "Gabriel is zondag rond 13.30 uur gestorven, terwijl ik de voorbije zes weken altijd om 14 uur in het ziekenhuis was. Jammer dat hij niet meer op mij gewacht heeft, maar het moet zijn dat hij niet meer kon. De laatste twee dagen zat hij enkel nog voor zich uit te kijken. Hij zal het dan al geweten hebben zeker dat hij zou sterven..."
...

"Gabriel zou op 5 januari 83 jaar geworden zijn", begint zijn echtgenote Iolande Eeckhout met wie hij pal voor de kerk in Veldegem woonde. "Gabriel is zondag rond 13.30 uur gestorven, terwijl ik de voorbije zes weken altijd om 14 uur in het ziekenhuis was. Jammer dat hij niet meer op mij gewacht heeft, maar het moet zijn dat hij niet meer kon. De laatste twee dagen zat hij enkel nog voor zich uit te kijken. Hij zal het dan al geweten hebben zeker dat hij zou sterven...""Ik kan het nog altijd niet geloven. Het dringt niet tot mij door dat Gabriel er niet meer is", zucht Iolande. "Gabriel was de perfecte echtgenoot voor mij. Hij deed werkelijk alles in het huishouden: kuisen, was plooien en noem maar op. Zes jaar geleden liet ik een nieuwe schouder steken en sindsdien waste Gabriel mij altijd. Er was maar één iets dat hij niet kon en dat was koken. Hij zei dan: 'Ik moet toch nog iets overlaten voor jou' (glimlach). En hij was tevreden over mijn kookkunsten. Als ik op restaurant wou, vond hij dat niet nodig. 'Op restaurant is het altijd iets en thuis is het goed'."Zes weken geleden werd Gabriel getroffen door een trombose. "Om drie uur 's nachts staan wij altijd op om naar het toilet te gaan. We doen dat samen en die bewuste nacht dacht ik: 'Moh, het is raar dat Gabriel niet op mij gewacht heeft'. En toen vond ik hem: naast het bed. Ik wou hem recht helpen, maar hij viel meteen terug op de grond. Ik mocht van hem de 100 niet bellen en hij heeft zichzelf nog tot aan de woonkamer gesleept. Ik zag dat het niet goed was en heb toen de buren geroepen. Zij hebben de hulpdiensten gebeld. De brandweer is zelfs moeten komen, want ze wilden Gabriel niet via de trap naar beneden halen. Maar het was toen al te laat. De trombose had veel schade aangericht: Gabriel kon niet meer spreken en ook niet meer stappen. Hij herkende ons wel nog, maar voor hem was het genoeg en hij ging ook steeds achteruit. Zo wilde hij niet leven...Gabriel was al langer hartpatiënt. Hij is 20 keer geopereerd, waarvan drie keer aan zijn hart. De rest aan verstoppingen en zo."Iolande blikt terug op een mooi leven met haar Gabriel. Samen kregen ze ook een zoon, Eric. "Ik en Gabriel, wij waren elkaars schoollief. We zijn waarschijnlijk al bij elkaar sinds we 10 jaar zijn. We zijn allebei geboren in Ruddervoorde en toen we 3 jaar waren, zijn we elk met ons gezin naar Veldegem verhuisd. Ik zal hem enorm missen. Gabriel was mijn alles en zelfs meer. Ik ben dus alles kwijt", zegt Iolande met tranen in haar ogen.Gabriel was in zijn jonge jaren een talentvol wielrenner en won meer dan 100 koersen. Later haalde hij de top tien in Milaan-San Remo en andere topkoersen. "Hij was een vedette. Ik herinner mij nog dat er 300 Veldegemnaren met hun fiets naar de koers in Lichtervelde gingen kijken, voor Gabriel. Op zijn 28ste is hij gestopt door een chronische blindedarmontsteking. Samen hebben we dan 36 jaren De Scheure opengehouden, een café met dancing in de Koningin Astridstraat. Dat draaide enorm, we hebben nooit begrepen dat het na de overname failliet is gegaan. We hebben ook even de kantine opengehouden bij ons eigen voetbalplein in de Bergenstraat. Daarna zijn we naar ons huis in de Corneliusstraat verhuisd en ondertussen wonen we al van 2000 in ons appartement in de Koning Albertstraat. Gabriel was met weinig content en hij was het liefst van al thuis, al maakte hij dagelijks drie toertjes rond de kerk met zijn krukken. Hij had daar deugd van, zei hij."