Op 22 juni overleed de 22-jarige Ina Vanhooren in het Torhoutse ziekenhuis. Het meisje woonde bij haar opa Rudi Vanhooren en oma Viviane Bolle in de Keibergstraat in Ichtegem. Na die zware klap krijgt Viviane nu plots een tweede groot verlies te verwerken. Haar echtgenoot Rudi overleed namelijk onverwacht thuis op 24 juli.
...

Op 22 juni overleed de 22-jarige Ina Vanhooren in het Torhoutse ziekenhuis. Het meisje woonde bij haar opa Rudi Vanhooren en oma Viviane Bolle in de Keibergstraat in Ichtegem. Na die zware klap krijgt Viviane nu plots een tweede groot verlies te verwerken. Haar echtgenoot Rudi overleed namelijk onverwacht thuis op 24 juli. "Op de dag van zijn overlijden zouden we de 18de verjaardag vieren van Geena, een van onze kleinkinderen", klinkt het bij Viviane. "Rudi zag het niet zitten om mee te gaan, maar drong er op aan dat ik zeker wel zou gaan. Zelf was hij de laatste tijd namelijk moeilijk te been en kon hij maar moeizaam zelfstandig stappen. Hij zou terwijl naar de Ronde van Frankrijk kijken. Hij lag beneden in zijn bed, een tafeltje met een fles water en de afstandsbediening was binnen handbereik. Toch vertrok ik met grote tegenzin, want ik zag er tegenop om hem alleen achter te laten. Ik had namelijk de indruk dat er iets scheelde, maar hij ontkende dat en bleef aandringen. Ik heb hem daarna nooit meer kunnen spreken en kon dus geen afscheid nemen. Nu ben ik ervan overtuigd dat hij al overleden was toen ik goed en wel de voordeur achter mij sloot en in de auto stapte. Ik blijf alleen achter met heel wat vragen." De voorbije weken liet Rudi duidelijk blijken dat hij geen zin had om naar een rust- en verzorgingstehuis te gaan. Ook had hij schrik om in het ziekenhuis te belanden. "Nochtans was er helemaal geen sprake van om hem naar een rusthuis te brengen", weet Viviane. "We installeerden een traplift en zorgden voor een bed beneden. Ik zou alles gedaan hebben om het hem naar zijn zin te maken. Misschien heeft de vrees voor het rusthuis of het ziekenhuis hem parten gespeeld? Er moet iets geknaagd hebben, maar daarover praten deed hij niet. Hij klaagde immers nooit. Zijn laatste verblijf in het ziekenhuis van Roeselare zal er zeker geen goed aan gedaan hebben. De verzorging was er niet wat we ervan verwacht hadden en pas na zijn terugkeer naar huis ging het dankzij de goede zorgen van de kinesist wel goed vooruit met hem." "Maar natuurlijk heeft ook het overlijden van Ina, een maand voordien, hem sterk aangegrepen. We hebben altijd goed voor haar gezorgd, vanaf haar geboorte. Ina had bij de geboorte een aantal minuten geen zuurstof. Een medische fout, volgens ons. Daardoor was ze levenslang gehandicapt. Rudi en ik namen haar echter overal mee naartoe, als het kon. Het kan dat Rudi zijn gevoelens niet kon verwoorden en alles opkropte. Ik heb alvast het gevoel dat hij met iets zat, maar ondanks mijn vele vragen zei hij van niet. Volgens de huisdokter overleed hij aan een acuut hartfalen. Hij zou nooit geweten hebben wat hem overkwam en niet geleden hebben. Het is toch een kleine troost. Na de uitvaart van afgelopen donderdag kwam hij weer thuis. Zijn urne krijgt een plaatsje naast die van Ina, in een speciaal daarvoor ingericht kamertje. Ina is er samen met haar vele beertjes, waar ze zo van hield. Als ik het eens moeilijk krijg, kan ik mij daar discreet terugtrekken om een praatje te doen met Ina en Rudi." Terwijl de familie nu een dramatische periode doormaakt, was er een jaar geleden nog feest. Toen vierden Viviane en Rudi namelijk hun gouden huwelijksjubileum. Samen hebben ze twee dochters en vijf kleinkinderen. Rudi werd vorig jaar ook nog gehuldigd door de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia voor zijn 60-jarige loopbaan als muzikant. Hij speelde namelijk bij heel wat herdenkingsplechtigheden van oud-strijders als trompettist en werd vaak gevraagd om de last post te brengen. "Vroeger is Rudi ook nog postbode geweest, in de periode dat mensen nog tijd maakten voor een praatje", aldus Viviane. "Soms ging het verder dan dat. Zo was er een dametje in Bekegem dat vroeg om voldoende hout te kappen voor het weekend. Hij hielp de mensen graag en dat zijn ze gelukkig niet vergeten."