De O.303 Girl Linda vertrok op 1 november 1990 zorgeloos uit de haven van Oostende. Aan boord: Nick Depreytere (30), John Verstraete (33), Glenn Verhaeghe (29), Geert Decock (26), Marnix Michils (23) en zijn broer Jürgen Michiels (16). Zoals altijd werden de zes stoere zeebonken uitgezwaaid door hun vrouwen en liefjes. Een tweetal weken later zouden ze terugkeren naar hun thuishaven, hun geliefden zouden hen opnieuw opwachten. Maar het noodlot sloeg toe en het schip keerde nooit terug. De lichamen van de zes mannen werden nooit gevonden.
...

De O.303 Girl Linda vertrok op 1 november 1990 zorgeloos uit de haven van Oostende. Aan boord: Nick Depreytere (30), John Verstraete (33), Glenn Verhaeghe (29), Geert Decock (26), Marnix Michils (23) en zijn broer Jürgen Michiels (16). Zoals altijd werden de zes stoere zeebonken uitgezwaaid door hun vrouwen en liefjes. Een tweetal weken later zouden ze terugkeren naar hun thuishaven, hun geliefden zouden hen opnieuw opwachten. Maar het noodlot sloeg toe en het schip keerde nooit terug. De lichamen van de zes mannen werden nooit gevonden.Geert Decock voer pas voor de tweede keer mee met de Girl Linda. Als vervanger was hij opgetrommeld om enkele reizen mee te helpen. De jonge vader van de toen negen maanden oude Shana keek er bij het vertrek al naar uit om weer bij zijn gezin te zijn. "Hij was zo fier op zijn dochter, ze was zijn alles", vertelt Christiane Vandeacasteele, de weduwe van Geert. Maar de zee was onverbiddelijk. Het gezin werd nooit herenigd. "Op 14 november hadden ze de haven van Oostende moeten binnenvaren", weet Christiane nog. "Wij stonden allemaal op de kaai te wachten op onze mannen, maar er kwam maar geen schip af. Het ongeluk was dan blijkbaar al gebeurd, maar dat wist nog niemand. Via Dirk, een van de twee reders, kwamen we wel te weten dat ze nog niets gehoord hadden van het schip. Toen brak er toch al wat paniek uit... Dirk zei ons dat we best naar huis zouden gaan. Als er nieuws was, zou hij ons verwittigen (zwijgt even). Enkele uren later kregen we het nieuws al te horen: het schip was gekapseisd en van de zes bemanningsleden was er geen spoor." Onderzoek wees uit dat de netten van het schip aan een container hadden gehaperd die niet aangeduid was. De Girl Linda sloeg meteen om en zonk tot op de bodem van de zee. Uiteindelijk werd het wrak gevonden op 30 meter diepte. "De zes lichamen zijn nooit gevonden. We hebben Geert dus nooit kunnen begraven. We kregen wel een afscheidsdienst in de Sint-Petrus-en-Pauluskerk, maar dat is niet hetzelfde. Een graf om met Shana heen te gaan, dat hadden we niet. Er was wel een vermelding op het monument van verloren zeelieden op de begraafplaats... En daar sta je dan, je man kwijt en een baby van amper negen maanden in je handen. Hoe moest ik dat ooit aan haar uitleggen. Shana, op wie hij zo fier was, zou nooit haar papa leren kennen." Het waren harde tijden voor Christiane. "Ik wist met mezelf geen raad. Er was nog zoveel te regelen. Ik was niet alleen mijn man kwijt, maar ook de andere vijf waren goede vrienden. Ik weet nog goed dat ze de reis er voor ook al later binnenwaren, ook toen was ik ongerust. Geert wist me dan te sussen met de woorden: 'onkruid vergaat niet'. Zo zie je maar... mijn vrees was gegrond. (stil) De visserij was zijn leven." Toen Shana - ondertussen 28 jaar - ouder werd, stelde ze haar mama vragen over haar pa. "Ik vertelde het hele verhaal. Ze wou dat ook... Het is niet makkelijk geweest. Een dochter opvoeden en daarbij je verdriet verwerken..." "Ik denk er nog vaak aan. Zeker bij de laatste drie rampen met vissersschepen. Hoe zo'n ongelukken in deze moderne tijden nog kunnen gebeuren, ik snap het soms niet. Het ongeluk met de Girl Linda heeft me getekend voor het leven. Hoewel ik later hertrouwde, bleef het ongeluk door mijn hoofd spoken. Ik heb altijd wel heel veel gehad aan mijn ouders. Zij hebben me er bovenop geholpen. Het slijt wel na verloop van jaren, maar vergeten... dat doe je nooit meer."(JRO)