Na vier dagen woestijn onder begeleiding van een gids, een kok en een dromedarissendrijver werden ze geconfronteerd met de harde realiteit want ook daar drong het nieuws door over het coronavirus. Omdat er gevreesd werd dat ze vast zouden raken in dat land door de sluiting van het luchtruim, kozen de drie Middelkerkenaars ervoor om zo vlug mogelijk terug te keren naar België. Maarten en Aline maakten een risico-analyse en besloten om dit niet te doen.
...

Na vier dagen woestijn onder begeleiding van een gids, een kok en een dromedarissendrijver werden ze geconfronteerd met de harde realiteit want ook daar drong het nieuws door over het coronavirus. Omdat er gevreesd werd dat ze vast zouden raken in dat land door de sluiting van het luchtruim, kozen de drie Middelkerkenaars ervoor om zo vlug mogelijk terug te keren naar België. Maarten en Aline maakten een risico-analyse en besloten om dit niet te doen."We vonden dat er een groter risico was om besmet te worden door het nemen van een taxi van de woestijn naar Marrakesh en daar in de stad te vertoeven, dan het vliegtuig te nemen en terug naar België te keren waar er een concentratie van mensen is. Wij hadden ondertussen ook al vernomen dat de situatie in België en Europa niet rooskleurig was. We kozen dus voor een natuurlijke quarantaineplaats in Erg Smar in de woestijn en kregen onderdak op een biolandbouwproject en bivouac (bivak) bij een nomadenfamilie." Maarten en Aline vernamen ondertussen dat de Marokkaanse overheid heel wat maatregelen had genomen en onder meer de luchthavens had gesloten. Blijven was dus nog de enige mogelijkheid. "Thahar, een lokale nomaad die in Frankrijk en Zwitserland in de horeca en de landbouw heeft gewerkt, keerde terug om de verlaten nederzetting te midden van de woestijn nieuw leven in te blazen door het opstarten van een landbouwproject en het realiseren van een nieuwe oase. Dus hebben we daar de mouwen uit de handen gestoken. Samen met hem hebben we meegewerkt aan de opbouw van een vernieuwde bivouac, een vakantiedorp met bungalows, een keuken, douches en toiletten en een restaurant midden in de woestijn", klinkt het"Onze dagelijkse activiteit bestond er uit de dromedarissen te voederen met dadels en verder mee te helpen. Aline was in de weer met het schilderen en vernissen van de deuren en de tafel, de kussens te herstellen en stoelverstevigingen te haken. Ikzelf smeedde samen met Thahar structurele plannen om het landbouw- en toerismeproject te verankeren in het dagelijkse economische leven, deed onder meer de boodschappen en zorgde voor de hygiëne in de keuken. Je moet weten dat dit allemaal gebeurt bij temperaturen tussen de 38 en de 47 graden en dat er dagelijks wordt gewerkt van 6 uur 's morgens tot 17 uur 's avonds.""Ongelofelijk, maar dagelijks wordt daar met ezel en kar naar een waterput getrokken die een kilometer verder ligt en dit om water te halen dat van betere kwaliteit is. Het dagelijkse eten bestaat er uit onder meer groenten, kruiden, weinig vlees, veel fruit en olijfolie. Er wordt ook zelf brood gebakken in de oven of in het woestijnzand", geeft Maarten mee. "Boodschappen doen verloopt daar ook helemaal anders dan hier en je bent al snel twee dagen onderweg al wordt wel ondertussen halt gehouden om familie en vrienden te groeten. Uiteraard hebben we ook genoten van de prachtige wandelingen die we deden in de omgeving met een uitzicht op kleine oasen. 's Avonds was er een kampvuur met djembé- en gitaarmuziek", zegt Maarten."We hebben ook zandstormen meegemaakt, maar ook mooie, warme helderblauwe dagen beleefd. We konden contact houden met het thuisfront via WhatsApp want een eindje lopen van waar we verbleven hadden we internetbereik." Op 25 juni mocht de bevolking zich opnieuw verplaatsen en Maarten en Aline trokken naar de kust, 200 km ten Zuiden van Agadir en daar konden ze verblijven bij een andere inspiratievolle Marokkaan die zelfstandig campinguitbater was. Daar werden heel wat plannen gesmeed om natuurreizen te organiseren omdat de man ook reisbegeleider was. "We vernamen toen dat er vanaf 10 juli misschien opnieuw internationaal luchtverkeer zou toegelaten worden en we dus opnieuw naar België zouden kunnen afreizen. We namen contact met de Belgische ambassade in functie van een repatriëringsvlucht, maar we hoorden dat er een wachtlijst was van om en bij de 2.500 personen en dat er voorrang werd gegeven aan mensen met gezondheidsproblemen of om humanitaire redenen of mensen die hun job dreigden te verliezen in België. Wij stonden dus helemaal onderaan de lijst, maar voelden ons goed bij de gastvrije Marokkanen. Uiteindelijk konden we dan op 20 juli terugkeren vanuit Casablanca naar België", geeft Maarten mee. Het koppel diende zich bij aankomst te laten testen, maar er bleek dat er niets aan de hand was, dus kon het leven hier na enkele dagen weer beginnen. "Ons avontuur is er eentje om nooit meer te vergeten", mijmert Maarten, "de rust, de stilte, de handen uit de mouwen steken en lekker gediend worden met super verse tajines. We leefden er als moderne nomaden met Vlaamse roots en ik ben blij dat we hun leefwijze ook beter hebben leren kennen. We zijn heel blij dat we meehielpen om de droom van die mensen daar te verwezenlijken. Thahar en zijn familie zijn echte vrienden geworden. We zijn echt verliefd geworden op die streek en zijn nog altijd van plan om er wandeltochten te organiseren. Trouwens, als alles meezit trekken we van 31 oktober tot 8 november opnieuw naar daar."