"De dagindeling is daar helemaal anders dan hier, zo wordt het middagmaal pas om 15 uur opgediend en het avondmaal om 23 uur, dat is best even wennen. Wij moesten dan om 6.30 uur terug op. Gelukkig verbleven we samen in hetzelfde gezin", vertelt Zohra. "We sliepen met zes op één kamer en het gastgezin bij wie we verbleven, bestond uit 25 personen die onder hetzelfde dak leefden. Helemaal boven was er een soort terras waar schapen stonden. Die werden er gehouden voor het aankomende offerfeest. Men doet daar ook de deur niet op slot, iedereen kan er gewoon dag en nacht binnenlopen."
...

"De dagindeling is daar helemaal anders dan hier, zo wordt het middagmaal pas om 15 uur opgediend en het avondmaal om 23 uur, dat is best even wennen. Wij moesten dan om 6.30 uur terug op. Gelukkig verbleven we samen in hetzelfde gezin", vertelt Zohra. "We sliepen met zes op één kamer en het gastgezin bij wie we verbleven, bestond uit 25 personen die onder hetzelfde dak leefden. Helemaal boven was er een soort terras waar schapen stonden. Die werden er gehouden voor het aankomende offerfeest. Men doet daar ook de deur niet op slot, iedereen kan er gewoon dag en nacht binnenlopen."De sfeer is er ook helemaal anders. "Iedereen komt goeiedag zeggen, het zijn heel open en vriendelijke mensen", vertelt Emely. "In het begin is het aanpassen en moet je een plekje vinden in het gezin. Ik stoorde me aan het vuil dat overal op en langs de straten ligt. Ze werpen gewoon alles langs de weg, zo vies! Maar ook douchen is een hele onderneming: een echte douchecel is er niet, wel een hokje met een kraan en een emmer. De watervoorziening is beperkt en warm water is er al helemaal niet."Ook het slapen was een hele ervaring. "Ons bed bestond uit een matras in een soort sponsweefsel, zonder hoofdkussen. Toen het te warm werd, zijn we boven op het dak, waar het schapenhok staat, gaan slapen. Maar al bij al zaten we daar goed. Die mensen spaarden het eten uit hun mond om het ons te kunnen geven. We hebben heel veel mooie momenten gehad maar ook veel huilmomenten, om de mensen die geen of onvoldoende zorg kregen. En om het afscheid, want het is waar: Afrika gaat in je bloed zitten, wie er geweest is, wil terug", zeggen Emely en Zohra.In Senegal werken verpleegkundigen 6 uur per dag aan 2 euro per uur. In het weekend werken ze niet en wie dan dringende hulp nodig heeft, moet naar het hoofdziekenhuis, dat zich een uur verder bevindt. "Wat we daar meemaakten, is schrijnend. Wie geen geld heeft, krijgt ook geen zorg en men heeft weinig medelijden met de patiënt. De eerste dag in het ziekenhuis stonden wij op de spoedafdeling. Er kwam een jongen binnen met een zak rond zijn voet gebonden om het bloed op te vangen. Hij moest zijn voet op een vuilnisbak leggen tot zijn vader terug was van de apotheek met materiaal: naald , draad, kompressen en verband. De wonde bleef bloeden en de jongen verloor het bewustzijn waarbij hij met zijn hoofd tegen een muur botste. Uiteindelijk kreeg hij een infuus en een pijnstiller en moest dan naar huis. Mijn paarden worden bij de veearts beter behandeld", zegt Emely verontwaardigd. "Maar het ergste zijn de bevallingen", valt Zohra in. "Ik zou nooit in Afrika willen bevallen. Er is geen greintje privacy, geen beetje respect, echt niet te doen. De poetsvrouw is aan het dweilen terwijl er iemand aan het bevallen is. Meer nog: ze gaat zich ermee bemoeien en op de buik van de vrouw duwen zodat het sneller zou gaan. Verdoving of een infuus, dat kennen ze niet. Knippen bij een bevalling evenmin, laat maar scheuren. Drie uur na de bevalling vertrekken moeder en baby naar huis waar pas een maand later de naam van de baby bekend zal worden gemaakt. We maakten de bevalling mee van een premature baby, er was geen speciale zorg voorzien dus stierf het kindje. De moeder kreeg het gestorven kindje, naakt in een doorzichtige plastic zak mee naar huis om het te kunnen begraven, heel erg zielig!" "Het grote probleem is dat men wel weet hoe het moet, maar niet wil luisteren en geen zin heeft om het niet langer op hun oude, vertrouwde manier te doen", zegt Emely. "Iedereen die in het ziekenhuis behandeld wordt, is alleen, er mag niemand bij zijn. Er is totaal geen medeleven met de patiënten en mannen mogen niet wenen. Zo maakten we het mee dat een kind van 5 jaar zich tijdens het spelen had bezeerd en begon te wenen. Dat kind kreeg slaag van een man die zei dat die kleine jongen zich als een man moest gedragen! Het was een heel emotionele en schokkende ervaring, maar toch willen we beiden nog terug naar Senegal. We willen ons tweede gezin dat we achterlieten terug zien, maar niet meer in het ziekenhuis werken, dat is te confronterend. Je wil graag mensen helpen, maar dat kan niet bij gebrek aan middelen of omdat de dokters je het verhinderen en zelf alles verkeerd doen omdat ze vasthouden aan hun oude methoden." (Annie Callewaert)