Enkele weken terug getuigde topatlete Louise Carton uit Oostende over haar eetstoornis. Het was voor ANBN de aanleiding om ook naar buiten te komen in onze krant. De werking in Westende bestaat drie jaar en is in handen van drie vrijwilligers, onder wie Marijke (45). Zij is zelf therapeute en één zaterdag per maand stelt ze haar praktijk open voor ANBN. Je kan er terecht voor informatie, gesprekken met lotgenoten of om boeken te ontlenen. "Soms komt er één iemand, soms zijn we met vijf, soms ook ouders van mensen met eetstoornissen", vertelt Marijke.
...

Enkele weken terug getuigde topatlete Louise Carton uit Oostende over haar eetstoornis. Het was voor ANBN de aanleiding om ook naar buiten te komen in onze krant. De werking in Westende bestaat drie jaar en is in handen van drie vrijwilligers, onder wie Marijke (45). Zij is zelf therapeute en één zaterdag per maand stelt ze haar praktijk open voor ANBN. Je kan er terecht voor informatie, gesprekken met lotgenoten of om boeken te ontlenen. "Soms komt er één iemand, soms zijn we met vijf, soms ook ouders van mensen met eetstoornissen", vertelt Marijke."Ik had zelf heel lang een foute relatie met voeding. Dat begon, toen ik een jaar of 15, 16 was, toen een vriendje het uit maakte. Ik dacht dat hij dat deed, omdat hij me te dik vond. Ik heb toen drie dagen niet gegeten. Maar dat had er niets mee te maken en bovendien kan je in drie dagen geen 10 kg vermageren. Later compenseerde ik alles waar ik het moeilijk mee had met eetbuien. Als ik boos was, verdrietig, eenzaam... Extreem sporten probeerde ik ook, maar dat lukte niet. Maar bij stress op school, toen ik gepest werd op school... ging ik altijd maar aan het eten. En de kilo's kwamen erbij", klinkt het."Ik heb alle diëten geprobeerd, maar dat leidde alleen maar tot een jojo-effect. En het werkte eetbuien in de hand. Ik trok van diëtist naar diëtist en was heel lang gefocust op de weegschaal. Maar als het mentaal niet goed zit, is dat geen oplossing. Toen ik mijn opleiding tot therapeute volgde, maakte ik een eindwerk over eetstoornissen. Zo kwam ik terecht bij ANBN, wat staat voor Anorexia Nervosa - Boulimia Nervosa. Hun inloopmobiel stond toen in Poperinge. Ik ging er langs en vertelde dat ik kwam voor mijn eindwerk, niet dat het voor mezelf was. Daar was ik toen niet klaar voor.""Eetstoornissen zijn een vlucht van de chaos in je hoofd. Veel mensen hebben het wellicht al gemerkt: roken of iets eten neemt het stressniveau weg, ook als je helemaal niet kampt met een eetstoornis. Hetzelfde heb je met alcohol. Andere mensen denken dat alles beter wordt als ze minder gaan eten. Maar het brengt je in een vicieuze cirkel en is zeker geen oplossing. Het zit echt in je hoofd", benadrukt Marijke."Eetstoornissen komen voor bij mensen van alle leeftijden. Vaak jongvolwassenen, maar ik ken ook iemand van 67 jaar die vecht tegen een eetstoornis. Het komt ook voor bij mannen, al is het voor hen nog een groter taboe. Dikwijls gaat het samen met een rouwproces. Als er iets misloopt, als mensen van iemand afscheid moeten nemen... raken ze de pedalen weer kwijt en verliezen weer de controle. Het komt ook soms voor bij mensen die te perfectionistisch zijn. Het heeft te maken met hoe je omgaat met spanning, met emotionele stress.""Het is een heel moeilijke problematiek. Je hebt geen afvinklijstje van wat je allemaal moet doen, alles speelt een rol. En het kan iedereen overkomen. De vraag is waar je de lat legt voor jezelf en hoe bewust je je ervan bent dat eten of niet eten je leven aan het overnemen is. Ga je nog naar feestjes of niet? Als er een traktatie is op het werk, ga je dat mijden of net niet? Je moet het roer in eigen handen nemen. En beseffen dat je een probleem hebt en bereid zijn om erover te praten. Niet altijd makkelijk, want dat leidt tot een nieuwe faalervaring.""Bij mij is de klik gekomen toen ik moest liegen tegen mijn kinderen", bekent Marijke. "Ik at stiekem koeken en ze vonden de papiertjes in mijn handtas, terwijl ik hen dat verbood. Jij eet wel koeken? reageerden mijn kinderen. En toen vroeg ik me af: waar ben ik eigenlijk mee bezig? Dan heb ik contact gezocht met ANBN. En ik reed zelf heel België af om iemand te vinden die me kon helpen. Intussen ben ik beter, maar met ups en downs. Onlangs verloor ik twee mensen die me nauw aan het hart lagen. Ik zou nog in het geheim koeken halen, al is het niet meer zo erg als vroeger. Er zijn nog enkele mensen, mijn kinesist en enkele goede vrienden, bij wie ik steun ga vragen als het wat minder gaat.""Volgens mij moet een therapeut bij een cliënt vooral het positieve gaan zoeken. Wat doe je graag en wat kan je doen ondanks je eetstoornis? Je moet vooral daarop focussen en niet op eten. Zo kan je creatief aan de slag gaan. Best betrek je er ook het lichaam bij. Zo maak je de verbinding tussen lichaam en geest. Maar soms hebben mensen met een eetstoornis verschillende hulpverleners nodig. Een diëtist, iemand die je doet bewegen, een psychiater of therapeut... Het is teamwerk. Maar dan nog ben jij het die het moet doen", besluit Marijke.* Marijke is een fictieve naam.