Aangezien zij nu ook een roman op haar naam heeft, mag je ze 'een schrijverskoppel' noemen. Niet dat die boeklancering naar hun gevoel opeens zoveel verandert. "Ik schreef al toen we elkaar drie, vier jaar geleden leerden kennen. Maar er was nog geen sprake van een boek. Nog niet officieel", zegt Valerie, die tijdens de werkuren Nederlands en Engels geeft aan het Spes Nostra in Kuurne. "Ik was er wel mee bezig. Eigenlijk is het voor ons begonnen met To Kill a Mocking Word. Dat waren avonden waarop we met bevriende schrijvers en muzikanten een staaltje van ons kunnen gaven. We hebben daar op een gegeven moment Joost eens uitgenodigd om mee te doen. Ik schreef vooral korte stukken. Toen ik die voorlas op die avonden kreeg ik daar altijd heel veel goeie commentaar op. En toen zei Joost: 'Allee, werk dat eens uit, schrijf eens.'"
...

Aangezien zij nu ook een roman op haar naam heeft, mag je ze 'een schrijverskoppel' noemen. Niet dat die boeklancering naar hun gevoel opeens zoveel verandert. "Ik schreef al toen we elkaar drie, vier jaar geleden leerden kennen. Maar er was nog geen sprake van een boek. Nog niet officieel", zegt Valerie, die tijdens de werkuren Nederlands en Engels geeft aan het Spes Nostra in Kuurne. "Ik was er wel mee bezig. Eigenlijk is het voor ons begonnen met To Kill a Mocking Word. Dat waren avonden waarop we met bevriende schrijvers en muzikanten een staaltje van ons kunnen gaven. We hebben daar op een gegeven moment Joost eens uitgenodigd om mee te doen. Ik schreef vooral korte stukken. Toen ik die voorlas op die avonden kreeg ik daar altijd heel veel goeie commentaar op. En toen zei Joost: 'Allee, werk dat eens uit, schrijf eens.'" Ze richt zich tot hem en zegt: "Je was toen nog bezig aan Pest hé." Hij knikt van ja en vertelt hoe Valerie in die tijd een van zijn meelezers was. "Ik had een aantal mensen die ik niet al te goed kende gevraagd hun mening te geven over de stukken die ik aan het schrijven was. Ik wou geen mensen die te dicht bij mij stonden, want die zouden zich misschien inhouden. Valerie had dat probleem niet. Ze gaf haar ongezouten mening. Soms in nogal onzachte bewoordingen", lacht hij.Zelf wordt hij al jaren betaald om kritisch te zijn voor andermans teksten, als eindredacteur en journalist bij Knack Focus. Maar hij was voorzichtiger met zijn kritiek toen hij de schrijfsels van Valerie nalas. "Ik had ze aangezet om een roman te schrijven", zegt hij. "Ik wou haar vooral niet ontmoedigen." Valerie schudt van neen. "Het was anders. We woonden nog niet samen toen jij je boek schreef. We hadden nog geen relatie. Ik heb het grootste deel van mijn boek geschreven toen we al samenwoonden. Waardoor je er veel dichter op zat."Een eerste roman is altijd autobiografisch, wil het cliché. In Rauw en alsof vertelt Valerie over hoe je als mens nooit je verleden kunt ontvluchten. "Ja, je opvoeding en de plek waar je opgroeit, hebben altijd een soort van invloed op je verdere leven. En dat wou ik zo'n beetje in dat boek kwijt." Ze heeft zelf een heel gelukkige jeugd gehad, voegt ze er meteen aan toe. Ze groeide op in Egem, een deelgemeente van Pittem. Ze hoefde dus maar naar haar eigen jeugd terug te grijpen om haar hoofdpersonage op een boerderij te laten opgroeien. En dat is niet alleen omdat ze fan is van Stijn Streuvels."We woonden op het platteland. Rondom ons waren er allemaal boerderijen en mijn familie, mijn nonkel en mijn tante hadden een loonwerkersbedrijf. Daar ben ik eigenlijk voor een groot stuk opgegroeid. Vandaar dat ik een beetje affiniteit heb, denk ik, met het agrarische leven. Dat is een wereld die niet vaak aan bod komt in boeken. En ik vond het wel leuk om daarover te kunnen schrijven." Vrouwen die moorden zijn ook niet dik gezaaid in de literatuur. En dat niet alleen. Eigenlijk gaat het er de hele tijd nogal gortig aan toe in Rauw en alsof: er is seks, er zijn drugs... "Geweld, braspartijen..." vult Valerie gretig aan. "Ja, het zit er allemaal in, jong. Ik ben wel fan van die onderwerpen. Ik kan daar niet aan doen."Er volgt een wat verlegen glimlachje. Haar ouders hebben het boek nog niet gelezen. En hen wil ze toch nog voorbereiden op het ergste. Want vrijdag de dertiende zullen ze in de zaal zitten op de boekvoorstelling in Theater Antigone. "Ik ben bezig met het schrijven van een dankwoordje voor vrijdag. Ik ga zeggen: 'Mama en papa, bedankt om mij ter wereld te brengen. Jullie hadden misschien niet gedacht dat jullie dochter ooit zo'n boek zou schrijven. Er staan heel veel vuile manieren in, maar het is allemaal de schuld van Joost.'" Ze houden beiden van dat soort plagerige humor. Joost proest het uit. "Het klopt helemaal", zegt hij. Valerie schatert: "Echt niet, hè. Ik ga zoiets zeggen voor de lol. Het boek is autobiografisch en is het niet. Ik heb nog nooit iemand vermoord. Ik heb mijn verbeelding gebruikt." Joost schuifelt wat ongemakkelijk heen en weer. "Ik vond die moordscène toch wel heel overtuigend", gniffelt hij. "Sindsdien slaap ik veel onrustiger." Een whodunnit is het dus niet. De dader van de moord waar het om draait is meteen bekend. "Het is als een film die traag terugspoelt", legt Valerie uit. "Doordat de moordenares terugdenkt aan voorvallen van vroeger krijg je inzicht in het waarom", zegt ze. Joost knikt en je ziet hem denken: "Ik zou het niet beter kunnen zeggen." Of hij durft het niet.