Christophe en Stéphanie kennen elkaar al meer dan zes jaar. De ene vult de ander perfect aan en een tweetal jaar geleden vonden ze het dan ook tijd om een handtekening onder hun liefde te zetten. "Tijdens een bezoek aan het spookdorp Doel, samen met mijn schoonouders, ging ik op één knie zitten", vertelt Christophe. "Ze zei meteen ja."
...

Christophe en Stéphanie kennen elkaar al meer dan zes jaar. De ene vult de ander perfect aan en een tweetal jaar geleden vonden ze het dan ook tijd om een handtekening onder hun liefde te zetten. "Tijdens een bezoek aan het spookdorp Doel, samen met mijn schoonouders, ging ik op één knie zitten", vertelt Christophe. "Ze zei meteen ja." Alleen bleek trouwen gemakkelijker gezegd dan gedaan. Stéphanie heeft haar wortels in Frankrijk. De liefde bracht haar naar Lauwe, maar ze heeft nog steeds de Franse nationaliteit. "Je zou denken dat zoiets in Europa maar een klein akkefietje is, maar dat bleek dus niet het geval. De papierwinkel waar we ons door moesten worstelen, bleek overweldigend", zegt Stéphanies kersverse man. "Kwam het ene papier eindelijk aan, dan was de datum op het andere al vervallen. Hadden we twee documenten op het juiste moment? Dan moest er nog een vertaald worden. Horendol werden we daarvan."Maar deze zomer leek het dan toch eindelijk zover te zijn. "Ik had al met de organisatoren van Kamping Kitsch Festival afgesproken dat we daar op het podium mochten trouwen. Dat past helemaal bij onze manier van doen en zijn. Voor ons geen chic trouwfeest om anderen te plezieren.""Helaas gooide corona roet in het eten. We hebben het hele gebeuren even uitgesteld. Uiteindelijk besloten we, in overleg met mijn schoonouders, om geen jaren meer te wachten. Wie weet wanneer we nog eens over alle correcte paperassen zouden beschikken? We wilden ons na al die inspanningen niet gewonnen geven. Er zat ook een praktische kant aan die beslissing. Stéphanie is al jaren een geweldige plusmama voor mijn kinderen (Christophe heeft vier kinderen uit een vorig huwelijk, red.) en ze wilde ook op dat gebied haar verantwoordelijkheid opnemen. Die handtekening verandert natuurlijk haar gevoelens niet, maar die wettelijke omkadering is wel nodig." Lees verder onder de fotoNiet iedereen was even blij met die beslissing. Maar liefst zes keer werd het koppel opgebeld door medewerkers van het stadhuis met de vraag of ze hun huwelijk toch niet wilden uitstellen. "Uiteindelijk lieten ze dan weten dat we mochten komen, maar onze kinderen moesten buiten blijven staan. Dat wilden we niet en gelukkig heeft de burgemeester daar een mouw aangepast. Onze getuigen waren onze knuffelcontacten en de familie van mijn vrouw volgde online mee via de telefoon van mijn dochter. Een nichtje bracht tijdens de ceremonie zelfs een blokfluitserenade ten gehore. Dat zorgde voor heel wat hilariteit in de zaal", glimlacht Christophe."Natuurlijk was dit niet ons droomhuwelijk. Na de trouw gingen we recht naar huis om met ons gezin te aperitieven. Felicitaties van mijn schoonouders ontvingen we via videobellen. Natuurlijk zijn daar de nodige traantjes bij gevloeid. Maar we hebben altijd gezegd dat als we zouden trouwen, we er iets speciaals van zouden maken. Een Chinees virus heeft daar nu een handje bij geholpen. (lacht) Blijkbaar is het toch waar wat ze zeggen, echte liefde overwint alles. En eens dat vaccin er is, geven we een feest dat niet snel vergeten zal worden!"