De Veldstraat in Gent, een groen vakje, waardoor we ons meteen in de duurdere streken van het Monopoly bord begeven. Helaas is de zoektocht naar een café in de Veldstraat er eentje zonder resultaat. Winkels wisselen elkaar af met boetiekjes en eten of drinken hoort er niet meteen tot de mogelijkheden. Toch niet bij de lokale horeca, ketens rekenen we even niet tot het spel.
...

De Veldstraat in Gent, een groen vakje, waardoor we ons meteen in de duurdere streken van het Monopoly bord begeven. Helaas is de zoektocht naar een café in de Veldstraat er eentje zonder resultaat. Winkels wisselen elkaar af met boetiekjes en eten of drinken hoort er niet meteen tot de mogelijkheden. Toch niet bij de lokale horeca, ketens rekenen we even niet tot het spel. Het is, met enig afwijken, dat we ons kunnen nestelen bij Sorelle. Met een Omer (ja, ook in Gent hebben ze smaak wanneer we spreken over het vloeibare goud) in onze handen tekent de lady of the house (met roots in het West-Vlaamse Tielt) het Gentse vakje voor voldaan. Wie op zoek is naar een uitdaging in Gent hoeft niet echt lang te zoeken. De volledige binnenstad is zowat verkeersvrij waardoor de wagen er niet meteen welkom is. Verplaatsingen te voet of met de fiets zijn de norm al prijzen we onszelf gelukkig. We beschikken over twee elektrische en plooibare scooters, gehuurd bij Leiecenter, die het leven net wat aangenamer maken. Door hun compacte volume zijn ze snel weg te moffelen in onze camper en ze zijn erg wendbaar, waardoor je in binnenstad Gent nagenoeg geen beperkingen hebt. Trouwens, met een heerlijke fles wijn in de rugzak, samen met enkele glazen, kun je met zo een scooters de Leie afrijden tot je een leuke plek vindt waar de standaard toerist niet komt. Genieten van een heerlijk glas, in je eigen bubbel, terwijl je op slechts enkele minuten van een metropool bent? Het is bijna de definitie van een staycation.Vertrekken uit Gent met Antwerpen als eindbestemming staat gelijk aan een passage aan één van de meest iconische plaatsen uit het Belgische landschap. Doel, het kleine havendorp dat moest plaats maken voor de uitbreiding van de Antwerpse haven. Een handvol bewoners moest er wijken maar besliste dat niet te doen. Het resulteerde in een verzet dat zelfs de internationale pers haalde, wat Doel meteen bombardeerde tot een symbool van burgerlijke ongehoorzaamheid. Helaas kon dit verzet niet vermijden dat heel wat inwoners van Doel hun woning verlieten, waardoor de kleine plaats beetje per beetje werd omgetoverd tot een spookdorp. Ondertussen werden de plannen voor een uitbreiding in de prullenmand gegooid en is er van een uitbreiding van de haven geen sprake meer. Toch is de terugkeer naar hun woonplaats, voor heel wat van de oorspronkelijke inwoners, ver van een evidente zaak. Zonder het ooit zelf te hebben gewild wist Doel zich op die manier tot in heel wat verschillende reisgidsen te werken. De lege straten en de compleet vervallen woningen vormen er een merkwaardige harmonie en werken als een magneet op liefhebbers van fotografie en urban exploration. Iedereen kan Doel bezoeken alleen is een Belgische identiteitskaart nodig om de poorten, die de enige toegangsweg tot het dorp afsluiten, te openen.Richting Antwerpen beslissen we om onze passage daar te verdelen over twee dagen. Het is en blijft een unieke kans om als West-Vlaming een stempel achter te laten in de stad van Silvius Brabo. We richten onze pijlen eerst op de Groenplaats, een oranje vakje op ons bord, waar we ons installeren bij Kroeg. Een café met dergelijke naam kan niet anders dan ons te verbazen en daar slagen ze wonderwel erg goed in. Vanzelfsprekend moet je het 'Kerel' bier met de nodige kwinkslag naar de West-Vlamingen toe bij nemen maar aangezien we een getekend vakje krijgen, nemen we de slechte moppen er graag bij.Genoeg Antwerpen op één dag en de zoektocht naar een slaapplek biedt zich aan. Een camper opstellen in hartje wereldstad behoort niet meteen tot de opties, waardoor we onze toevlucht zoeken in de streek rond de metropool. Het is het bord 'buitenland' dat onze aandacht weet te trekken. In tijden van corona wordt de nadruk gelegd op reizen in eigen land en daar staat een verkeersbord met 'buitenland' ons uit te dagen. De beslissing om het bord te volgen stelt ons alles behalve teleur. Buitenland is een gehucht dat toebehoort aan de gemeente Bornem. Tot midden de jaren 1800 was dit niets meer dan moerasland waar geen kat zich wilde nestelen. Daar kwam verandering in toen een mandenvlechterij er de deuren opende en arbeiders er terecht kwamen op zoek naar werk. Midden de jaren 1950 was het rijk van de mandenvlechterij afgelopen, waardoor de vele arbeidersgezinnen er opnieuw vertrokken richting Antwerpen. Heel even leek het erop dat Buitenland zou verdwijnen maar enkelingen hielden er de boel draaiende. Weinig Belgen weten van het bestaan van het gehucht af en net dat is de sterkte van de plaats. Voor wie er voor het eerst terecht komt, lijkt het wel alsof de tijd er stil is blijven staan. Op iedere hoek van de enige straat die het gehucht rijk is, heerst er een ouderwetse sfeer. Met wat fantasie kun je je probleemloos inbeelden dat er plots een paard met kar door de straten zal begeven. Voor de weinige inwoners van Buitenland is het allemaal best op die manier. Geen bezoekers staat gelijk aan geen problemen en interventies van de politie zijn er dan ook op een hand te tellen. Niet alleen is het een prachtige plaats om er de camper op te stellen maar ook voor een rustige wandeling is de streek erg uitnodigend. Wie op zoek is naar een uitdaging kan er, tijdens een avondwandeling, op zoek gaan naar de zeilboot die ergens te midden de velden in het water ligt. Het zijn rare jongens, daar in Antwerpen.Morgen zetten we onze ontdekkingstocht verder. De vorige afleveringen, lees je hier.