Het palmares van Rik Depuydt is duizelingwekkend. De man, die op 2 juli nog zijn zestigste verjaardag mocht vieren, is sinds zijn 14de actief in de paardenwereld en kan flink wat eremetaal voorleggen. In 2015, 2016 en 2018 werd hij Belgisch kampioen bij de drivers (wedstrijden met sulky's, red.), won ook drie keer op de hippodroom van Biarritz in Zuid-Frankrijk en kwam in zijn hele carrière bijna 4.000 keer als eerste over de streep.
...

Het palmares van Rik Depuydt is duizelingwekkend. De man, die op 2 juli nog zijn zestigste verjaardag mocht vieren, is sinds zijn 14de actief in de paardenwereld en kan flink wat eremetaal voorleggen. In 2015, 2016 en 2018 werd hij Belgisch kampioen bij de drivers (wedstrijden met sulky's, red.), won ook drie keer op de hippodroom van Biarritz in Zuid-Frankrijk en kwam in zijn hele carrière bijna 4.000 keer als eerste over de streep. "Ik heb jarenlang de focus op het Franse circuit gelegd, maar was sinds een vijftal jaar weer meer in eigen land actief", zegt Rik. "En daar genoot ik met volle teugen van. Heel mijn leven draait rond de paardensport, want ik train ook dieren van andere eigenaars. Wij stomen ze klaar voor de wedstrijden."Tot eind vorig jaar was er geen vuiltje aan de lucht voor Rik Depuydt en zijn familie. Op kerstavond 2018 won hij in Bergen nog drie wedstrijden, maar kort daarna kreeg hij last van hevige pijn in de buik. "Op 26 december liet ik me uitgebreid onderzoeken en op 18 januari kreeg ik het loodzware verdict te horen: dikkedarmkanker met uitzaaiingen in het buikvlies. Ik kan je verzekeren, op zo'n moment staat je wereld compleet stil. Ik was een erg actief man, kon geen moment stilzitten. En plots moest ik mijn hele leven op pauze zetten. Alles met de schaar bruusk doormidden geknipt. Dat was een harde noot om kraken. Vooral het feit dat ik mijn geliefde paardensport aan de kant moest schuiven, deed me pijn."Rik kreeg zelfs te horen dat hij ongeneeslijk ziek was, maar besloot toch de strijd met de kanker aan te gaan. "In het AZ Sint-Jan in Brugge volgde een operatie en onderging ik een chemokuur. Eind mei kreeg ik echter te horen dat die niet aansloeg en er geen hulp meer kon baten. Op aanraden van mijn broer Raf trokken we naar het UZ in Leuven, waar de gerenommeerde professor Van Cutsem me onder zijn hoede nam. Ik krijg nu een nieuwe chemokuur van twaalf sessies - om de twee weken moet ik daarvoor naar Leuven - en sinds deze week bevind ik me in de helft."De moed wil Rik niet verliezen. "Ik hou me kranig, al heb ik al flink wat lastige momenten gehad. Op een zeker moment woog ik nog amper 52 kilo, kon ik niet meer stappen en praten... Nu toont de weegschaal alweer 70 kilo aan en mijn eetlust is terug. Dat stemt me hoopvol, maar ik leef momenteel nog van kuur tot kuur. Gelukkig kan ik rekenen op veel steun van mijn familie, zowel professioneel als privé."Zoon Kristof (36) knikt. Hij is net als zijn vader gepassioneerd door de paardensport en sprong meteen in de bres toen Rik ziek werd. "Ik had mijn eigen stal in Kortemark, maar heb die ondertussen met die van mijn vader samengevoegd. Nu verzorgen we alle trainingen in Gits, want voor mij is het de logica zelve dat ik mijn ouders in deze situatie help. Mijn vader heeft me alles geleerd, nu is het mijn taak om hem te steunen. Makkelijk is het niet, want je zit toch altijd wel met die ziekte in je achterhoofd. We doen voort, werken elke dag keihard en kijken niet op een uurtje meer. Dat is de beste manier om de gedachten even te verzetten."Zelf bleef Kristof ook niet gespaard. Eind mei 2017 maakte hij op de American Day op de hippodroom van Waregem een ware doodsmak. Met twee gebroken nekwervels, een gebroken pols, gescheurde ligamenten en een lichte sleutelbeenfractuur wachtte hem een half jaar durende revalidatie, al was dat buiten Kristof zelf gerekend. Amper drie maanden later verscheen hij aan de start van Waregem Koerse en zat hij opnieuw in de sulky. Nu, twee jaar later, mocht hij op zijn favoriete wedstrijd een van zijn grootste triomfen noteren. Kristof won liefst twee races: de Pro-Am Horse Race for Charity en de Prijs Jules Storme. "Een bevestiging dat ik helemaal terug ben, maar voor mij ook een enorm emotioneel moment", geeft hij toe. "Ik reed twee keer met een paard van mijn vader en heb beide overwinningen aan hem opgedragen."Rik glundert. "Ik was zelf niet aanwezig op Waregem Koerse. Iets te veel volk en een te warme dag voor mij, maar ik kon alles via televisie volgen. Ik glom van trots."Rik en Kristof hopen dat de toekomst straks aan hun zijde staat. "Ik heb de ambitie om, net als mijn vader, Belgisch kampioen bij de drivers te worden, maar hoop nog vuriger dat mijn grote voorbeeld straks weer met beide voeten in de paardenwereld kan staan. Dat verdient hij meer dan wie ook."