"Mijn ouders woonden vlakbij de Menenpoort en vanuit mijn kamer hoorde ik elke avond de Last Post", vertelt Tonny. "Ik kwam als kleine knaap vlug bij de Ieperse harmonie Ypriana terecht, maar omdat ik nog te jong was om trompet te spelen, kreeg ik een klaroen in mijn handen gestopt. Het duurde niet lang of ik blies een aantal marsen."
...

"Mijn ouders woonden vlakbij de Menenpoort en vanuit mijn kamer hoorde ik elke avond de Last Post", vertelt Tonny. "Ik kwam als kleine knaap vlug bij de Ieperse harmonie Ypriana terecht, maar omdat ik nog te jong was om trompet te spelen, kreeg ik een klaroen in mijn handen gestopt. Het duurde niet lang of ik blies een aantal marsen."Zes jaar geleden maakte de Tonny zich opnieuw lid van de harmonie Ypriana. "Het was dirigent Nico Logghe die mij over de schreef haalde om mij opnieuw in te schrijven, samen met mijn dochter. Ik was veranderd van werk, waardoor ik wat meer tijd had. Inmiddels ben ik lid van drie muziekkorpsen."Ondertussen speelde Tonny honderden keer de Last Post onder de Menenpoort. "Het is allemaal begonnen toen ik 16 was", weet de brandweerman-muzikant. "Mijn vader was brandweerman en kende die klaroeners allemaal. Op een dag kwam oudgediende Antoine Verschoot bij ons thuis. 'Ik heb de kleine nodig' zei hij en ik ging met hem mee. Ik weet het nog goed, het was op een zaterdagmiddag en er stond een speciale Last Post op het programma. Ik mocht meteen aantreden voor zo'n 1.000 toeschouwers. Brandweerman was ik toen niet, gezien mijn leeftijd. Daarop werd wel ik lid van de jeugdbrandweer en momenteel ben ik nog steeds korporaal bij de brandweer."Tonny zag in die kwarteeuw steeds meer toeschouwers onder de Menenpoort verzamelen. "Ik heb nooit geweten dat er weinig volk was, en in de loop der jaren groeide de massa, met de herdenkingsperiode als hoogtepunt." De Ieperling werd in zijn carrière ontelbare keren aangesproken door bezoekers die naar de Last Post kwamen luisteren. "Ik ben iemand die gemakkelijk praat en ik vind het ook niet meer dan normaal om even tijd te maken voor die mensen. Vaak komen ze van ver en vertellen ze me het verhaal van hun familielid dat hier is gesneuveld. Het is een vorm van respect om even een luisterend oor te zijn. Trouwens, ook wij klaroeners krijgen veel respect van die mensen.""Als je wat ouder wordt, sta je ook meer stil bij wat die oorlog allemaal betekende. Als je ziet hoe jong velen van die soldaten waren toen ze hier voor onze vrijheid het leven lieten, dat krijg je het wel even koud."Tonny denkt zeker nog niet aan stoppen. "Ik ga nog wel een tijdje door. Trouwens, het blijft fijn om niet alleen te spelen met de collega's, ook een pintje pakken met de groep is altijd plezant."(CM)