28 dagen aan boord, 28 dagen aan land: dat is al jaren het vaste werkschema van Tom. De 38-jarige West-Vlaming werkt als technical section leader bij Seadrill, een Brits bedrijf dat overal ter wereld naar olie en gas speurt en boort in de oceanen.
...

28 dagen aan boord, 28 dagen aan land: dat is al jaren het vaste werkschema van Tom. De 38-jarige West-Vlaming werkt als technical section leader bij Seadrill, een Brits bedrijf dat overal ter wereld naar olie en gas speurt en boort in de oceanen. Maar nu is het anders. Doordat het internationaal luchtverkeer volledig stilligt, zit hij al elf weken vast op een boorschip in India. "Op 1 maart, in het prille begin van de coronacrisis, ben ik aan boord gegaan", vertelt hij anoniem, uit veiligheid voor zijn werkgever en gezin. "Via het nieuws konden we opvolgen hoe het zich wereldwijd verspreidde en wat de gevolgen aan land waren. Ook wij merkten meteen de gevolgen. Nieuwe bemanningsleden moesten eerst twee weken in quarantaine vooraleer ze aan boord mochten. Sinds een tweetal weken is dat iets veranderd: een week quarantaine en een test, waardoor de nieuwkomers al na acht à negen dagen aan de slag kunnen. Maar het grootste gevolg is dat de internationale bemanning niet naar huis kan..."Tom zit zelf al elf weken aan boord. Hij is de enige Belg op een bemanning die 168 man sterk is. "Het kan al eens gebeuren dat een wissel vertraging oploopt, maar dit heb ik nog nooit eerder meegemaakt. Zelfs bij de uitbarsting van die IJslandse vulkaan was er maar een uitstel van een week. Normaal moest ik op 31 maart afgelost worden. Het internationale luchtverkeer ligt stil, dus ik kan niet naar huis. En ik weet ook niet wanneer ik kan vertrekken. Een perspectief hebben we niet. Persoonlijk hoop ik op juni." (lachje) "Zwaar? Goh, je zet je verstand op nul en doet door. En weet je, voor mij primeert dat alles in orde is met mijn drie kindjes en mijn echtgenote. Dat is het belangrijkste. Zolang thuis alles goed gaat, gaat hier alles goed. Al begint het gemis toch wel zeer groot te worden. Bij iedereen. Een Braziliaanse collega kreeg vorige week het bericht dat zijn dochter ziek was. Natuurlijk dacht hij meteen het ergste en hij was in alle staten..." "In normale omstandigheden komt de helikopter je oppikken en vlieg je meteen naar huis. Maar nu kan dat niet. Gelukkig kan ik veel communiceren met thuis. Via Skype of Facetime. Ik denk dat het voor mijn echtgenote lastiger is dan voor mij. Ik heb heel veel respect voor wat ze nu moet doen. Ze zit thuis met drie kinderen, van 8, 9 en 11 jaar oud. Allemaal moeten ze school volgen. De lente breekt aan en de tuin moet onderhouden worden... Nu staat ze er helemaal alleen voor.""Quarantaine, met dezelfde mensen op dezelfde plaats? Dat zijn wij gewoon. Maar ons voordeel is dat we kunnen werken. We boren 24 op 24 en draaien dagen van minstens 12 uur. Zij die buiten in temperaturen tot 40 graden werken, zijn na hun shift bekaf. Zij douchen, gaan slapen en staan om 5 uur weer op. Dan gaan de dagen snel vooruit. Over drank en eten moeten we ons geen zorgen maken. Elke tien dagen komt een boot met een container vol vers fruit en groeten, drank en diepvriesproducten. Met ons schip kunnen wij nergens heen. Wij liggen vast, om duizend meter diep te boren. Wij kunnen nergens heen. Noch de boot, noch wij."