Bernadette Werbrouck stond in Roeselare en omstreken bekend als een bijzonder levenslustige vrouw. Als onthaalmedewerkster van AZ Delta begroette ze iedereen in het ziekenhuis met een kamervullende glimlach en ook thuis was ze het zonnetje in huis. Haar man Ignace (64), haar dochters Elise (35) en Tineke (32) en vooral haar twee kleindochters Jule (4) en Babette (2) waren haar grootste geluk in het leven.
...

Bernadette Werbrouck stond in Roeselare en omstreken bekend als een bijzonder levenslustige vrouw. Als onthaalmedewerkster van AZ Delta begroette ze iedereen in het ziekenhuis met een kamervullende glimlach en ook thuis was ze het zonnetje in huis. Haar man Ignace (64), haar dochters Elise (35) en Tineke (32) en vooral haar twee kleindochters Jule (4) en Babette (2) waren haar grootste geluk in het leven.Maar in augustus 2017 werd het leven van al wie Bernadette graag zag, grondig overhoop gegooid. "Mama en papa waren op weekend naar Zeeland om papa's pensioen te vieren", blikken Elise en Tineke terug. "Maar tijdens hun tripje kreeg mama last van kortademigheid. Zelf dacht ze dat er iets aan haar hart scheelde of dat het met vernauwing van bloedvaten te maken had. Daarom trok ze bij haar thuiskomst meteen naar de spoeddienst van AZ Delta. Na drie dagen vol onderzoeken viel het keiharde verdict: mama had longkanker. Mama was amper 58 jaar, was nooit écht ziek, bevond zich in de fleur van haar leven... En dan zo'n nieuws. 24 augustus 2017: we zullen de dag van de diagnose nooit vergeten."Ook voor Bernadette zelf kwam het nieuws stevig aan. "Maar ze zei meteen dat ze wilde vechten. Samen met ons zou ze ervoor gaan, kregen we te horen. We wisten toen al dat mama ongeneeslijk ziek was. De kanker was niet te genezen, de dokter zou haar wel nog levensverlengend behandelen. Stiekem hoopten we op dat ene mirakel. Naïef hoopvol? Voor ons was het vooral belangrijk dat mama haar hoofd niet liet hangen. En dat heeft ze op geen enkel moment gedaan."De eerste chemokuur werd op 29 augustus 2017 opgestart. "Daags na het tweede verjaardagsfeestje van Jule. Het was een gezellige en zonnige dag samen, maar we werden al snel met de bittere realiteit geconfronteerd. Het was voor ons vooral lastig om mama pijn te zien lijden. Soms zag ze écht af. Mochten we kunnen, dan namen we die pijn meteen van haar over..."Om die zware momenten ietwat te verlichten, trokken Elise en Tineke alle registers open. "We maakten van de meest evidente dingen een echt feest. Pasen, dat vierden we met een echte paashaas. Op Sinterklaas kwam de goedheilig man in hoogsteigen persoon langs. Mama pendelde vaak tussen haar ziekenhuiskamer en thuis, maar de momenten dat ze in haar vertrouwde omgeving was, maakten we zoveel mogelijk uitstapjes. De goeie momenten, weet je... En ook in het ziekenhuis maakten we er het beste van. Dat was trouwens haar leuze: uit het allerslechtste toch het beste halen. We versierden mama's kamer, namen hapjes en aperitiefjes mee... We brachten ook eten voor haar mee om die typische ziekenhuiskost even te verdrijven. Dat was niet altijd evident, maar we hebben ons daar nooit vragen bij gesteld. Mama zou voor ons krak hetzelfde gedaan hebben."Het gezin koos er ook bewust voor om de ziekte van Bernadette niet binnen de eigen vertrouwde muren te houden. Elise maakte een blog aan waar ze op gezette tijden emotionele updates plaatste. "Ik heb uiteraard eerst de goedkeuring aan mama gevraagd", duidt Elise. "Maar ook zij zag er het nut van in. Voor mij was het een manier om mijn gevoelens en ervaringen te kanaliseren en andere mensen konden mama's situatie van dichtbij volgen zonder dat ze elke keer zelf het hele verhaal moest doen. Je kan niet geloven hoeveel mooie reacties we daar op gekregen hebben, zelfs van mensen die we totaal niet kenden."Tineke knikt. "Ook papa putte daar moed uit. Hij week tijdens mama's ziekte geen seconde van haar zijde. Was zij in het ziekenhuis, dan hij ook. Zo simpel was het. Daar kan je alleen maar bewondering voor hebben. Weet je welke momenten ons het meest bijblijven? Elke zes weken stond een nieuwe CT-scan op de agenda. Dan wisten we of de uitzaaiingen waren verminderd of toegenomen. Sowieso stond er nadien een fles cava op tafel. Om te klinken op het goeie nieuws of als troost."Tijdens Bernadettes ziekte groeide het gezin ook dichter naar elkaar toe. "We waren al erg close, nu zijn we niet meer uit elkaar te trekken", zeggen de zussen. "We weten perfect wat we aan elkaar hebben en zorgen echt voor elkaar. Als een van ons ziek is, zal de andere meteen klaar staan om te helpen. We hebben de zorgende rol van mama overgenomen. Om er voor elkaar te zijn. Mama was de lijm van de ménage. Die vervangen is niet makkelijk, maar het lukt ons. Mama was onze beste vriendin. Gelukkig hebben we nog altijd elkaar."Op 5 januari verloor Bernadette ondertussen door haar dochters tot Superdetje omgedoopt de strijd. "Amper 60 jaar oud was ze. We hadden toen een erg dubbel gevoel. Aan de ene kant was er opluchting, want mama moest niet langer afzien. November en december 2018 waren onmenselijk zwaar voor haar. Constant pijn, overgeven, uitzaaiingen over haar hele lichaam... Maar ook toen hield ze zich kranig. Huilen deed ze amper." Elise heeft haar mama één keer zien breken, zegt ze. "Ergens in oktober vorig jaar ging ik tussen het werken door op de middag even naar mama met een verse portie macaroni en toen zei ze me dat ze Kerstmis niet meer zou halen. Ze barstte in tranen uit. Maar ze was sterker dan ze zelf dacht. Mama leefde van doel tot doel: de eerste verjaardag van Babette, in mei 2018, meemaken, de derde verjaardag van Jule of oudejaar van datzelfde jaar vieren. Daar is ze in geslaagd."Bijna elf maanden na haar overlijden is het besef bij Elise en Tineke er dat hun mama nooit meer terugkeert. "Een erg bevreemdend gevoel. Afgelopen zomer zijn we met papa op reis geweest naar Zuid-Frankrijk. Dat was een van mama's wensen, want op haar uitvaart weerklonk Le Sud van Nino Ferrrer. Daar misten we haar uiteraard. Er was iemand te kort, hé...""Maar ook in de kleine dingen voelen we dat mama er niet meer is. Een sms'je of gewoon de vraag oe is't, lieveke?. Die zaken missen we nog het meest. Maar we houden ons sterk. Ook voor onze papa. Mama deed thuis zo goed als alles, maar papa trekt zijn plan. Hij volgt nu zelfs kooklessen. We zijn echt trots op hoe hij zich zonder mama staande houdt. Chapeau. Enkel de plantjes in huis moet hij wat meer verzorgen. We hebben al enkele dode exemplaren ontdekt", knipogen Elise en Tineke.Bernadette blijft hoe dan ook prominent aanwezig in het leven van Tineke en Elise. "Het is eenvoudig: Superdetje is altijd en overal bij ons. Ze heeft ons allebei een broche geschonken die uit een van haar ringen is gemaakt. Die hebben we altijd op zak. We nemen haar dus voor eeuwig met ons mee. Zij is onze beschermengel. En overal in Roeselare komen we op plekken die aan haar doen denken. AZ Delta als haar werkplek en haar rouwkaartje staat bijvoorbeeld ook in café Romen en Viva Verne, twee zaken waar ze net als wij graag over de vloer kwam.""Het valt ook op dat we steeds meer op mama beginnen te lijken. "We zingen onze dochters dezelfde liedjes, we passen haar manier van opvoeden toe... Een paar jaar geleden kregen we met Nieuwjaar ook een handgeschreven kookboek met haar allerbeste recepten cadeau. Dat zullen we ons hele leven blijven koesteren. Net als we onze kinderen veel over oma Detje vertellen. Ze is er dan misschien niet meer, haar kleinkinderen zullen maar al te goed weten wie hun oma was."1 november heeft dit jaar voor het eerst een iets specialere betekenis voor Elise en Tineke. "Het is de eerste keer dat we met het hele gezin mama op het kerkhof bezoeken", aldus Tineke."We denken vooral aan de vele mooie momenten en wat ze ons geleerd heeft. Mama moet goed beseffen dat het opnieuw goed gaat met ons en dat we er in slagen om zonder haar verder te leven, hoe moeilijk dat ook is.""En dat we haar enorm dankbaar zijn", vult Elise aan. "Voor elk moment. Voor alles, eigenlijk. Elke dag met haar was een geschenk. We trekken onze plan, maar missen haar elke minuut."