Tom Roels (33) en Sara Cools (30) uit Torhout hebben momenteel de handen vol. Het koppel werkt van thuis uit én zorgt voor Leon (2) en Ellis (5). "Leon moest normaal na de paasvakantie voor het eerst naar school, onze Ellis zit in het tweede kleuterklasje. Maar de coronacrisis houdt ook hen in hun kot."
...

Tom Roels (33) en Sara Cools (30) uit Torhout hebben momenteel de handen vol. Het koppel werkt van thuis uit én zorgt voor Leon (2) en Ellis (5). "Leon moest normaal na de paasvakantie voor het eerst naar school, onze Ellis zit in het tweede kleuterklasje. Maar de coronacrisis houdt ook hen in hun kot."Evident is het niet, maar Tom en Sara slagen er goed in om hun kinderen te entertainen én aan het werk te zetten. "De juf van Ellis zet via een digitaal platform elke twee weken een nieuw thema klaar met tal van opdrachten. Die zijn niet verplicht, maar we gaan er enthousiast mee aan de slag."Iets anders klinkt het bij Niels Dierick (25) en Kesia Dermul (23) uit Kuurne. Hun dochtertje Lona (5) trekt normaal elke dag vrolijk naar de tweede kleuterklas, maar ook zij proberen haar nu ook al negen weken aan het werk te zetten. "Aanvankelijk lukte dat erg goed", zegt Niels. "Lona ging met elke opdracht vol energie aan de slag, maar de laatste weken was de motivatie soms zoek. Het enthousiasme dat ze in de klas aan de dag legt, is niet even snel thuis terug te vinden. Logisch ook, want de klasomgeving zorgt voor extra stimulansen." Net de afwezigheid van deze stimulansen, baart sommigen zorgen. Zij vrezen dat kleuters, nu ze lange tijd van de schoolbanken verwijderd zijn, eerder aangeleerde vaardigheden ook weer kunnen verliezen.Kinderpsychiater Ségolène Vandeputte (43) benadrukt dat een goeie opvolging de sleutel is om jonge kinderen deze lockdown te laten verteren. "Dat is nodig, want de voorbije negen weken is hun normale houvast compleet weggevallen. Mama en papa werken plots van thuis uit, de schoolomgeving is verdwenen, mensen zitten veel dichter op elkaars lip."Dat kinderen nu bepaalde vaardigheden weer zouden afleren, is volgens Ségolène Vandeputte geen zekerheid. "De klasomgeving is wel een ideale plek om sociale vaardigheden aan te leren en om te gaan met emoties en frustraties. De bubbel voor kleuters is nu veel kleiner geworden. Zij missen zeker het contact met hun vriendjes en juf. Maar in hun wereld zijn mama en papa nog altijd de belangrijkste personen. Maar veel lof voor onze kleuterleid(st)ers. Zij zorgen dezer dagen voor een pak taken en opdrachten en dat houdt de kleuters ook scherp. Op die manier kan er van achteruitgang geen sprake zijn."En dat is exact wat Tom en Sara doen. "Zo heb ik voor Moederdag Ellis geholpen om een geschenkje te knutselen", vertelt de trotse papa. "Dat is meteen de positieve kant aan dit hele verhaal: we hebben veel meer tijd om met onze kinderen door te brengen en zien hen elke dag openbloeien. Van een achteruitgang hebben wij nog niks gemerkt."Ook Niels en Kesia blijven actief met hun kleuter. "Wij werken nu samen met Lona alle opdrachtjes van haar juf uit. Zo willen we effectief vermijden dat haar ontwikkeling vertraagt of tot stilstand zou komen.""Jonge kinderen passen zich gelukkig erg snel aan in nieuwe situaties en kunnen vlug de draad weer oppikken", weet kinderpsychiater Ségolène Vandeputte nog. "Deze lockdown zal hen niet met een trauma opzadelen. We moeten er wel over waken dat jonge kinderen geen verkeerd beeld van de buitenwereld krijgen. Via alle kanalen krijgen we te horen dat het gevaar om de hoek schuilt, terwijl het voor hen net zaak is om geen angst te krijgen. Ook daar ligt een belangrijke taak voor de ouders."Ségolène wijst tot slot nog op een nu vaak vergeten groep: kinderen met een autismespectrumstoornis. "Voor hen is de huidige bubbel net een zegen. Geen prikkels, geen vreemde invloeden. De terugkeer naar het 'nieuwe normaal' zal voor hen wél een opgave worden."