De ontvangst is hartelijk ten huize Jima Mouso en haar man Rimoun Kasbarsoum (48). De kinderen wordt gevraagd in de kamer ernaast te gaan spelen, zodat het gesprek in alle rust kan verlopen. In de woonkamer staat een Mariabeeld prominent in de kamer en ook een schilderij maakt duidelijk dat het christendom in dit huis van groot belang is.
...

De ontvangst is hartelijk ten huize Jima Mouso en haar man Rimoun Kasbarsoum (48). De kinderen wordt gevraagd in de kamer ernaast te gaan spelen, zodat het gesprek in alle rust kan verlopen. In de woonkamer staat een Mariabeeld prominent in de kamer en ook een schilderij maakt duidelijk dat het christendom in dit huis van groot belang is."Ja mijn ouders zijn opgegroeid in Aleppo in Syrië en papa is samen met nog een paar vrienden naar Vlaanderen gekomen, omdat er hier werk was voor hen. Ik denk dat ze de allereerste migranten waren in Waregem halverwege de jaren zeventig. Mijn ouders hebben zich helemaal geïntegreerd. Al was het voor hen niet altijd gemakkelijk. De taal speelde daar zeker een rol in. Mijn vader heeft bijna zijn hele leven als autohandelaar gewerkt. Vooral door te praten met anderen heeft hij zich de taal eigen gemaakt. Hij spreekt het minder vlot dan wij, maar hij kan het toch goed. Mijn broer, zus en ik hebben op school Nederlands geleerd. Mijn moeder heeft het op haar beurt van ons geleerd. Wij spreken nu Arabisch, Nederlands, maar ook Engels, Frans en zelfs Waregems (lacht).""(Zucht) De burgeroorlog heeft veel ten kwade veranderd. Tot 2011 was Aleppo, waar toen bijna 5 miljoen mensen woonden, een heerlijke stad. We gingen er elk jaar in de zomer op vakantie. We vertrokken op 1 juli en keerden tegen 31 augustus terug. We verbleven dan in de wijk waar mijn ouders zijn opgegroeid. De Syrisch-orthodoxe christenen woonden grotendeels in dezelfde buurt in Aleppo. Een grote meerderheid was christen, een kleine minderheid moslim. Toch zorgde dat nooit voor spanningen en leefden we allemaal samen zonder problemen. De mensen hadden het daar ook goed. Als we er naar toe gingen, werden we er ook altijd bijzonder goed ontvangen. Weet je dat we daar vroeger onze kinderen lieten dopen in de buurt waar mijn ouders zijn opgegroeid? Alleen onze jongste dochter Marilyn van vijf jaar is hier gedoopt. Aleppo was toen door de burgeroorlog levensgevaarlijk geworden.""Ja, maar het zal toch nog enige tijd duren voor ik het opnieuw aandurf. Er zijn al mensen uit mijn kennissenkring die teruggegaan zijn, maar helemaal veilig is het er zeker nog niet. Bovendien wonen daar ook nog amper kennissen van ons. Veel familieleden en vrienden zijn gevlucht. Ze wonen nu verspreid over de hele wereld. Zo zijn er verwanten van ons elders in Europa, in Canada maar ook in Australië. Een nicht die naar Australië is uitgeweken, komt eerstdaags eens langs. Het is tien jaar geleden dat ik ze gezien heb.""Helaas wel, ja. Toen ik werk zocht, heb ik eindeloos lang moeten solliciteren vooraleer ik aan de slag kon gaan. Mijn naam klinkt natuurlijk niet vertrouwd en dat is nog altijd geen voordeel. Racisme heeft altijd bestaan en dat zal altijd zo blijven, vrees ik. Ik ben er me goed van bewust dat ook mijn kinderen, door hun andere kleurtje, er last van zullen hebben.""Dat speelt er zeker in mee. Al is dat niet de enige reden, hoor. We wilden bewust dat onze kinderen een christelijke voornaam zouden hebben. In Syrië worden die Franse namen wel vaker gebruikt. Zo heet mijn schoonvader Jean en dat is ook de reden dat onze oudste naar hem genoemd is. Dat is een traditie in de Arabische wereld, maar ook geen verplichting. Ik hoor ook graag Franse namen.""Dat is voor een stuk zoals in de katholieke kerk, al wordt het 'Onze Vader' in het Assyrisch opgezegd. Dat is een verwante taal van het Aramees en ook de taal die Christus gebruikte. (Vrij algemeen wordt verondersteld dat Jezus van Nazareth Aramees sprak, red.). Tweeduizend jaar geleden werd er algemeen ook Aramees gesproken in het Midden-Oosten. De rest van de misviering verloopt in het Arabisch en Assyrisch.""Omdat we het ook niet te ingewikkeld willen maken voor onze kinderen. Ze lopen school in Waregem en krijgen daar te horen dat het overmorgen zondag Pasen is. Dus zou het wel erg verwarrend zijn mochten we Pasen dan de week nadien vieren. Bovendien is er nu ook een verlengd weekend en dat is wel handig. De Syrisch-orthodoxe mis vindt namelijk nu zondag om 18 uur plaats. Nadien komen we samen om iets te eten en te drinken. Het kan dan toch een beetje uitlopen. We verwachten meer dan 110 gelovigen.""We zijn heel tevreden dat we een overeenkomst bekomen hebben met de deken. Die regeling kwam er onder de vorige deken (Marnix Vandenbulcke, red.) maar ook Henk Laridon, de nieuwe deken, vond het meteen een goed idee om die overeenkomst te behouden. Meer nog, hij heeft al verschillende keren een viering bijgewoond, iets wat we erg op prijs stellen. Hij zit dan tussen de andere gelovigen in de kerk en hij heeft ook al contact gehad met onze pastoor.""Ik ben niet alleen verantwoordelijk. We zijn met een groepje van vier die een vereniging opgericht hebben om dit alles in goede banen te kunnen leiden. Onder meer mijn broer Monir maakt er ook deel van uit. Met onze vereniging doen we alle praktische regelingen. Het is nog niet altijd gemakkelijk, omdat we het nog zonder financiële steun moeten stellen en niet over een eigen zaaltje beschikken. Daardoor vinden vergaderingen nu altijd bij mij thuis plaats. We zijn pas officieel gestart in januari. Het moet nog wat groeien. Wellicht gaan we de komende maanden wel eens praten met het stadsbestuur in de hoop dat we dan ook over een zaaltje kunnen beschikken voor bijeenkomsten. De naam van onze organisatie, St-Georges Hay Alsyrian Belgium, verwijst onder meer naar Sint-Joris, naar de oeroude Assyrische kerk en ook naar de wijk in Aleppo waar onze roots ligt.""Je kan het daar toch mee vergelijken. Wij hebben het over een 'abouna'. Dat is Syrisch en wil letterlijk zeggen 'Onze Vader'. Onze pastoor woont in Aalst maar is dus de geestelijk verantwoordelijke voor de Syrisch-orthodoxe gemeenschap in Waregem.""Neen dat is nog niet mogelijk. We hopen dat op termijn zo te kunnen doen. Op dit ogenblik moeten we vrede nemen met een maandelijkse misviering. Mijn man en ik wonen wel wekelijks de eucharistievieringen bij in de dekenale kerk in Waregem." (Freddy Vermoere)