Samen met haar echtgenoot Koen Bossuyt staat Suzy Colpaert (46) aan het roer van Bocotrans. De energieke vrouw zat vol levenslust, maar kreeg in maart 2017 een zware klap te verwerken. "Ik had al een tijdje last van een pijnlijke linkerarm en tintelingen in de handen", doet ze haar verhaal. "Mijn huisdokter vond geen verklaring en verwees me door haar het Sint-Andriesziekenhuis. Daar onderging ik een echografie, werden er röntgenfoto's genomen en werd er ook een mammografie en punctie bij me uitgevoerd. Nog diezelfde dag kreeg ik het harde nieuws te horen: ik had borstkanker."
...

Samen met haar echtgenoot Koen Bossuyt staat Suzy Colpaert (46) aan het roer van Bocotrans. De energieke vrouw zat vol levenslust, maar kreeg in maart 2017 een zware klap te verwerken. "Ik had al een tijdje last van een pijnlijke linkerarm en tintelingen in de handen", doet ze haar verhaal. "Mijn huisdokter vond geen verklaring en verwees me door haar het Sint-Andriesziekenhuis. Daar onderging ik een echografie, werden er röntgenfoto's genomen en werd er ook een mammografie en punctie bij me uitgevoerd. Nog diezelfde dag kreeg ik het harde nieuws te horen: ik had borstkanker."Suzy's wereld stopte even met draaien, zegt ze. "Kanker was altijd een ver-van-mijn-bedshow, nu werd ik er zelf mee geconfronteerd. Hoe ik ermee om ging? Aanvankelijk door te zwijgen. Ik moest alles even laten bezinken, maar heb erg snel besloten om te vechten. Samen met mijn man en onze twee kinderen Maxim (22) en Robin (20) ging ik de strijd aan."Op 3 maart 2017 werd de diagnose bij Suzy gesteld en op 24 maart ging ze al onder het mes. "Dat was bevreemdend. Met Nieuwjaar hadden we elkaar nog een goeie gezondheid gewenst en enkele maanden later was ik doodziek. Na die operatie volgden nog een resem bestralingen en chemokuren en nog datzelfde jaar werd ik twee keer aan mijn handen geopereerd om die tintelingen de wereld uit te helpen. Neen, 2017 was niet meteen mijn meest makkelijke jaar, maar ik heb nooit mijn hoofd laten hangen."Ruim twee jaar na de diagnose kijkt Suzy opnieuw hoopvol naar de toekomst. "Ik heb al een gedeeltelijke reconstructie ondergaan en alles gaat de goeie richting uit. Pas binnen drie jaar kan ik kankervrij verklaard worden, maar daar denk ik niet te veel aan. Mijn motto is deuredoen. Ik heb de draad van het gewone leven opnieuw opgepikt en ben opnieuw zoveel mogelijk bezig. Piekeren doe ik niet, maar ik moet wel zorgen dat ik altijd iets om handen heb. Even hard werken als vroeger lukt niet meer, maar ik blijf aan de slag."Vorig jaar trok Suzy een drietal maanden lang twee keer per week naar Reactief in AZ Delta in Roeselare. Daar bouwde ze, samen met andere kankerpatiënten, haar conditie weer op. "Het gevecht tegen die kanker put je helemaal uit, maar die sessies hebben me heel veel deugd gedaan. Ik raakte er fysiek weer bovenop, maar ook op mentaal vlak heb ik er veel deugd van gehad. Ik kon er met lotgenoten praten en leerde op menselijk vlak erg veel bij. Onze groep telde dertien patiënten en we hangen nu nog altijd enorm aan elkaar. Die momenten samen waren mijn manier om alles te verwerken en een plaats te geven."De borstkanker heeft Suzy ook als mens veranderd. "Ik ben wat harder geworden. Ik zeg nu sneller mijn mening en kom ook meer op voor mezelf. Maar ik heb ook leren relativeren. Ik maak me niet meer druk in prullen en neem het leven zoals het komt. Vroeger was het enkel werken wat de klok sloeg, nu nemen mijn man en ik ook de tijd om van het leven te genieten. Af en toe drukken we de pauzeknop in en trekken we er even op uit. Jammer genoeg moest ik daarvoor eerst een vreselijke ziekte overwinnen, maar nu leef ik veel bewuster. Ik ben ook mijn gezin erg dankbaar voor alle steun die ze me gegeven hebben. Net als Nadine Dejonghe en Peggy Carron, twee vriendinnen uit de duizend. Zij voerden me naar elke chemo- of bestralingssessie."Tijdens haar strijd moest Suzy noodgedwongen even van langs de zijlijn toekijken bij Bocotrans. "Halfweg 2018 kon ik voor het eerst zelf weer een korte rit met de vrachtwagen maken", zegt ze. "Je kan niet geloven hoe content ik toen was. Dat was voor mij hét sein dat ik op de goeie weg was. Het enige spijtige is dat er nog altijd een zeker taboe rond kanker hangt. Terwijl dat allesbehalve nodig is. Eens je zelf in zo'n verhaal bent terechtgekomen, leer je dat heel veel mensen in die situatie verzeild raken. Net daarom neem ik erg bewust deel aan de Truckrun.""We nemen met vier vrachtwagens deel, want ik besef als geen ander dat organisaties als het Kinderkankerfonds een wereld van verschil kunnen maken. Vorig jaar reed er een zeven jaar jong meisje met me mee en bij haar was ook kanker vastgesteld. Sindsdien blijven we contact houden en tot mijn grote vreugde is ze nu bijna genezen. Hopelijk word ik zondag opnieuw met een dergelijk verhaal geconfronteerd. Met de Truckrun maak je een verschil, dat heb ik aan de lijve mogen ondervinden", rondt Suzy Colpaert af.