Op 25 augustus sleepte de 50-jarige Steve Seynhave uit Menen in Smuit dé felbegeerde Belgische kampioenstitel binnen bij het Mondioring. Dit allerjongste hondensportprogramma is samengesteld uit drie soorten oefeningen die direct achter elkaar uitgevoerd worden, namelijk gehoorzaamheidsoefeningen, springoefeningen en bijtoefeningen. "Ik werd al zesmaal Belgisch kampioen en driemaal wereldkampioen. De laatste keer was in 2002. Daarna haalde ik niet meer de verwachtingen en toen ben ik ermee gestopt", zegt Steve.
...

Op 25 augustus sleepte de 50-jarige Steve Seynhave uit Menen in Smuit dé felbegeerde Belgische kampioenstitel binnen bij het Mondioring. Dit allerjongste hondensportprogramma is samengesteld uit drie soorten oefeningen die direct achter elkaar uitgevoerd worden, namelijk gehoorzaamheidsoefeningen, springoefeningen en bijtoefeningen. "Ik werd al zesmaal Belgisch kampioen en driemaal wereldkampioen. De laatste keer was in 2002. Daarna haalde ik niet meer de verwachtingen en toen ben ik ermee gestopt", zegt Steve.Na deze gesmaakte overwinning bij zijn 'comeback' dit jaar was het logisch om zich te begeven naar Nedza in Polen voor het wereldkampioenschap. "Dit kampioenschap liep van 1 tot 6 oktober. Er waren 26 landen en 96 deelnemers", aldus Steve.Kaatje Debal (50) uit Menen was er ook bij. Zij is niet alleen de levensgezellin van Steve, maar ook een Mondioring kampioene bij uitstek. In 2017 zorgde ze al voor een unicum in dit wereldje door namelijk tweemaal na elkaar met dezelfde hond Belgisch kampioen te worden. Kaatje en haar man zijn volgens 'De kring De Ware Vrienden', waar ze wekelijks trainen ware fenomenen. "In Polen moesten we ons meten met deelnemers uit de derde en tevens hoogste categorie. We hadden wel het grote ongeluk dat we bij de trekking toevallig als eerste en tweede werden getrokken. Zo moesten we al héél vroeg aan de slag met onze honden", weet Kaatje. "Héél jammer was dit. Iedereen na ons kon op zijn gemak ons parcours bekijken en 'afkijken'. Maar nog jammer was dat we elkaars wedstrijd niet hebben kunnen zien. 1.300 kilometer rijden om elkaar niet te mogen zien 'uitblinken'. Van een tegenslag gesproken", vult Steve aan.Ondanks alles werden Kaatje en Steve toch nog respectievelijk zesde en vijfde. "We zijn daar uiteraard héél blij mee. Ik hoopte op een top tien en kijk eens", zegt Steve. "Hadden we later op de dag mogen aantreden dan waren we vast en zeker hoger geëindigd", vervolgt Kaatje.Het koppel kreeg ook nog die dag de tweede prijs van beste land. "Toen ik 17 jaar geleden mijn laatste wedstrijd speelde waren er veel minder landen vertegenwoordigd. Vandaag zijn er nu landen bij waar vroeger Mondioring onbestaande was, zoals bijvoorbeeld Brazilië, Israel, Oostenrijk of Hongarije. Al deze honden worden beter en beter. Paradoxaal gezien worden die honden toevallig wel hier getraind in België. Dus als we tegen sterke honden moeten opboksen is het eigenlijk een beetje onze schuld", lacht Steve.Het koppel keerde zonder bekers naar huis, maar wel met een leuke en leerrijke ervaring. "Voor het geld moet je het alleszins niet doen. We kregen een klein zakje hondenvoer en enkele boekjes in het Pools dan nog", lacht Kaatje. Alle krediet gaat uiteraard ook aan onze twee honden, mijn vijfjarige jarige Mechelaar Nash Van De Duvetorre en Kaatjes zesjarige Maurice Shepard Of Lowlands", zegt Steve.Op het Belgische kampioenschap volgend jaar zullen ze er alvast terug bij zijn, maar voor het wereldkampioenschap hoogstwaarschijnlijk niet. "Het kost ons toch altijd terug heel veel tijd, energie en geld. Ik moet daarvoor ook telkens verlof voor aanvragen. We zien wel", weet Steve. "Ik wil ook nog eens zeggen dat we zonder de steun van de Ware Vrienden en de Hondenvereniging EUREKA Bree nooit dit niveau had kunnen behalen. Deze mensen zijn een grote steunpilaar in onze carrières en ons leven", besluit Kaatje.(NV)