Het is een drukke dag wanneer we afspreken met Heleen Debruyne aan boord van de Mercator. Het is even onwennig, vindt ze, poseren voor de fotograaf onder het oog van de vele toeristen. Heleen schudt het van zich af, ook wanneer we plaatsnemen in de hut van de kapitein en we ook daar heel wat bekijks hebben. "Twee vrouwen in de kapiteinshut, dat zullen ze nog niet veel gezien hebben", knipoogt ze.
...

Het is een drukke dag wanneer we afspreken met Heleen Debruyne aan boord van de Mercator. Het is even onwennig, vindt ze, poseren voor de fotograaf onder het oog van de vele toeristen. Heleen schudt het van zich af, ook wanneer we plaatsnemen in de hut van de kapitein en we ook daar heel wat bekijks hebben. "Twee vrouwen in de kapiteinshut, dat zullen ze nog niet veel gezien hebben", knipoogt ze. Heleen, jij verhuisde een paar maanden geleden van Gent naar Oostende. Heb je een band met de stad?"Ik heb twaalf jaar in Gent gewoond. Het typische verhaal: ik ben afkomstig uit Roeselare, ging naar Gent om te studeren en ben er blijven plakken. Mijn lief woonde in Scheveningen in Nederland, ook aan de zee. We gingen op zoek naar huizen in Gent, Brussel, Den Haag... Maar de prijzen waren deprimerend. Het jaar voordien hadden we al een paar fijne dagen in Oostende beleefd. En ik moet zeggen dat ik hier wel al meer kwam. Altijd in de winter, om te schrijven. Als ik naar de zee kwam, was het naar Oostende. Ik vond het hier altijd raar, maar leuk op een bepaalde manier. Bij het allereerste huis op Immoweb in Oostende hadden we meteen een goed gevoel. We hebben er nog een paar bezocht, maar de eerste was toch de beste. Het was betaalbaar, het had karakter en de zee was om de hoek."Heb je spijt van je verhuis?"Nee, totaal niet. Er zijn nog wat verbouwingswerken in zo'n oud huis, maar dat hoort erbij... Eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat ik twaalf jaar lang in Gent in een soort bubbel heb gezeten. Met veel plezier hoor, maar ik vertoefde altijd tussen gelijkgestemde mensen in mooie en propere koffiebars. Niet dat ik daar iets tegen heb, want ik vond dat fijn en zat daar zelf ook graag. Maar hier is het gewoon anders."Een paar weken geleden schreef je in je column in Humo over je buurt. 'De slechte kant van Petit Paris', noemde je het."Goh. Ik heb het gevoel dat de werelden wat meer gescheiden waren in het centrum van Gent. Je ziet er minder vluchtelingen op straat, of mensen die het moeilijk hebben. Hier zie je mensen van allerlei pluimage. Dat klinkt nu alsof ik een ramptoerist ben, en dat is totaal niet zo, maar ik heb het gevoel dat ik nu meer in contact kom met de échte wereld."Je werkt bij radiozender Klara, maar zo vaak horen we jou niet op de radio zelf. Iets wat je nog zou willen?"Presenteren doe ik af en toe. Verder bereid ik interviews voor en maak ik soms zelf reportages of reeksen. Een dagelijks programma is niets voor mij. Ik ben niet tactisch genoeg om elke dag mensen op de radio te interviewen als ik hun werk niet goed vind."Je bent historica van opleiding. Hoe ben je terechtgekomen bij het schrijven? "Ik heb altijd al geschreven, maar had nooit echt grote ambities. Meer kortverhalen voor mezelf en zo. Mijn thesis ging over een 13de-eeuwse heilige. Dat was ik zó beu dat ik nog een jaar journalistiek ben gaan studeren. Toch was op een redactie gaan werken niets voor mij. Je brengt nieuws dat mensen hun stemgedrag kan beïnvloeden, en dat deed ik liever niet. Ondertussen ben ik blijven schrijven. Ik heb twee boeken geschreven en ben nu een roman aan het afwerken."Wanneer dit interview verschijnt, zal je bijna bevallen van je eerste kind. Terwijl je altijd zei in interviews dat je geen kinderen wilde."O ja, dat (glimlacht). Dat was ook zo, toen. Ik heb gewoon iemand leren kennen met wie ik niet twijfelde. Als ik dan denk aan alle exen waarmee ik een kind had kunnen maken, ben ik blij dat ik dat niet gedaan heb. Maar ja... (even stil). Het is niet zo rationeel verklaarbaar, denk ik. Al mijn vrienden en ouders waren nogal geschrokken, toen ze het nieuws van mijn zwangerschap vernamen. Ondertussen ben ik ook getrouwd. Alles wat ik zei nooit te willen. Al goed dat ik niet rigide ben. Als mensen me vertellen dat ze zich op een bepaald punt in hun leven vergist hebben, denk ik: 'Ach, kan gebeuren'. Het leven gaat verder en en je verlangens veranderen."Je schrijft, maar toch associëren de meeste mensen jou met seks..."Klopt (lacht). Samen met Anaïs Van Ertvelde maak ik de podcast Vuile Lakens. Het is een onderwerp waar we het sowieso vaak over hadden, omdat er weinig boeiends over gepubliceerd wordt. Er iets méér mee doen, was dus een logisch gevolg. En als het nu gaat over een taboe, komen journalisten vaak bij ons terecht. Dat vind ik zelf wel vreemd, want we dachten helemaal niet dat we taboedoorbrekend waren, toen we met de podcast begonnen. Ik dacht dat we al verder stonden... Maar dat valt dus tegen. Ook als het gaat over seksuele voorlichting op school, hebben we nog een lange weg af te leggen."Mochten we hier op de Mercator mensen aanspreken over pakweg menstruatie zou dat dik tegenvallen?(hilariteit) "Ja, zéker dat! Ik denk dat er heel veel mensen zouden terugdeinzen. Idem met zwangerschap, trouwens, merk ik nu. De lelijke of lastige kanten worden veel minder beschreven. En hoe gruwelijk de bevalling ook is, je moet wel blij zijn, want je krijgt een kind. Ik merk dat het een beetje hetzelfde is als met seks. We denken dat we er veel mee bezig en open over zijn... maar het is veel minder dan verwacht."Wat zou je doen mocht je niet meer schrijven?"Dat weet ik eigenlijk niet. Ik heb me dat al vaak afgevraagd. Ik heb soms zo'n idyllisch beeld in mijn hoofd dat ik een groentenwinkel zou hebben of zo. Waarom? Geen idee. Iets simpel. Ik zou waarschijnlijk nog schrijven, maar gewoon niet uitgegeven worden."Ik heb de indruk dat je een kalm en rustig persoon bent, maar kan jij je ook kwaad maken?"O ja. Maar het is ook heel snel voorbij. Zo van die kleine, irritante dingen in het dagelijkse leven. Dat je iemand ziet struikelen en dat er drie mensen niet helpen. Of dat er op de trein een man met z'n benen helemaal gespreid zit, waardoor een meisje in de hoek weggedrongen zit. Daar zeg ik dan ook wel iets van. Mijn columns zijn soms misschien wat kwader, maar dat is ook de vorm."Krijg je veel reactie op je columns?"Ja, eigenlijk wel. Maar ik probeer het niet allemaal te lezen. Soms krijg ik wel eens een kwade mail, dan antwoord ik daar vriendelijk op. Mensen worden al mijn hele leven kwaad op me, zonder dat ik weet waarom. Op school had ik al leerkrachten die een hekel hadden aan me. Het schijnt ook zo te zijn dat een vrouw die publiekelijk een mening uit daar toch nog harder voor wordt aangepakt."Je noemt jezelf een feminist, een woord dat voor sommige mensen nog altijd negatieve connotaties heeft. Hoe ga je daar mee om?"Zodra je zegt dat je feminist bent, luisteren ze vaak niet meer. Terwijl, als je het zou verzwijgen, ze misschien wel zouden luisteren en vinden dat je een punt hebt. Ik weet dus niet goed wat de beste strategie is. (denkt na) Ik heb het woord altijd gebruikt, gewoon door de historische traditie van alle feministen die ons zijn voorgegaan. Maar aan de andere kant is er natuurlijk ook geen 'opperbeweging' met een doctrine. Er zijn heel veel feministen waar ik het niet mee eens ben. Dat mag ook, maar voor de buitenwereld wordt alles op een hoop gegooid. Dat is het vervelende eraan. Er heerst ook de illusie dat we de gelijkheid al bereikt hebben. En wat me ook stoort, is dat er zo weinig mannen geïnteresseerd zijn, terwijl zij er natuurlijk ook heel wat baat bij hebben."Er is dus nog werk voor de boeg op vlak van gelijkheid?"Ik denk het wel. En dan bedoel ik niet op vlak van: 'de mannen zijn de schuld' en 'het patriarchaat is een complot'. Daar geloof ik niet in. We zitten gewoon allemaal in subtiele patronen, waar we ons niet altijd van bewust zijn. Als je naar armoedeongelijkheid kijkt, is dat nog een groter probleem. Quota in bedrijfsraden, allemaal goed en wel, maar het grotere probleem zit volgens mij meer in die subtiele zaken."Waar haal jij het meeste voldoening uit?"Al mijn deadlines halen en drie dagen lang niets doen. Ik ben goed in niets doen, maar dat kan alleen als alles af is. Een dag waarop je niets gepland hebt, zalig."Ben je gelukkig?"Ja. Tenzij ik een hormonale inzinking heb, maar dat hoort ook bij de zwangerschap..."