Schoondochter en kleinkind van Svetlana veilig thuis: Alina en dochtertje kunnen terecht bij Bart en Svetlana

Bart Viaene en Svetlana Gezha met Svetlana's schoondochter Alina en (klein)kind Angelina. (foto Frank) © Frank Meurisse Frank Meurisse
Redactie KW

Zaterdag konden de Oekraïense Svetlana Gezha en haar man Bart Viaene uit de Oudstrijderslaan opgelucht ademhalen. Schoondochter Alina en haar zes maanden oude dochtertje Angelina zijn sinds zaterdag veilig bij hen thuis. “Alleen mijn zoon Artur blijft nog achter om desnoods zijn land te helpen verdedigen”, zegt Svetlana.

“Het moment dat mijn schoondochter Alina en haar dochtertje Angelina (onze kleindochter) hun man en vader Artur moesten achterlaten aan de grens van Oekraïne met Polen, was hartverscheurend”, zegt Svetlana. “Alina is nog jong en was nog nooit in het buitenland geweest en nu moet ze vluchten en haar man achterlaten in een verwoestende oorlog… Je moet het maar meemaken!”

Traag en moeizaam

De tocht naar Lendelede verliep traag en moeizaam. “Rubizhne, waar ik woon en eigenlijk niet weg wilde, ligt in Oost-Oekraïne op 1.200 km van de Poolse grens”, zegt schoondochter Alina. “We verbleven er meestal in de schuilkelder onder het appartement van mijn mama. Maar we konden niet meer terug naar huis door de voortdurende bombardementen om en rond ons appartement. We zijn dan maar onmiddellijk vertrokken met één valies. De eerste 30 km waren verschrikkelijk. De straten waren leeg en verlaten en we hoorden voortdurend de bombardementen… We reden door tot in Dnipro, waar het rustig was. Zo reisden we iedere dag 200 à 300 km verder westwaarts en sliepen tussendoor bij burgers. In totaal deden we er 12 dagen over om in Lendelede te geraken.”

De eerste 30 km hoorden we constant bommen vallen

Praktische zaken

Voor Alina en haar dochtertje is het nu even acclimatiseren. “Vandaag (woensdag) rijden we met Bart en mijn schoonmoeder Svetlana naar Brussel om ons te registreren als vluchteling. En dan gaan we hier in Lendelede naar het gemeentehuis voor de afhandeling van een aantal praktische zaken.” Alina houdt via telefoon en internet contact met haar man Artur in Oekraïne, en ook met haar mama die nu bij haar zus in Polen verblijft. “We kunnen Artur ook geld sturen via Wester Union. Gelukkig, want in Oekraïne is het leven ook in oorlogstijden niet gratis.” Svetlana, Bart en Alina hopen dat Artur zo vlug mogelijk naar Lendelede kan komen. “Hopelijk is de oorlog ginder vlug voorbij”, vervolgt Alina. “Want dan zouden we het liefst teruggaan naar onze vertrouwde omgeving, ons thuis! Of dat mogelijk zal zijn, weten we niet. Wat zal er van onze stad overblijven? Een ruïne? De heropbouw zal ook niet van vandaag op morgen gebeuren. Maar we blijven wachten tot Oekraïne de oorlog wint van de Russen.”

Gebrainwasht

Svetlana en het gezin van haar zoon hebben nog heel wat familie in Oekraïne en ook in Rusland. Svetlana zelfs een zus die al jaren met haar gezin in Moskou woont. “Ik probeerde haar op de ernst van de situatie in Oekraïne te wijzen, maar dat viel bij haar in dovemansoren. De oorlog in Oekraïne is voor haar een futiliteit, een noodzakelijk kwaad die een speciale militaire operatie van Rusland rechtvaardigt. Om het zogenaamde uitgevonden en gefabriceerde fascisme in Oekraïne de kop in te drukken! Dit zit zo diep ingeworteld bij de Russische bevolking. Mijn zus is trouwens nog nooit in Europa geweest. Ze kent alleen maar Oost-Oekraïne en Rusland en is al tien jaar lang volledig gebrainwasht door de jarenlange propaganda die Europa als achterlijk en fascistisch bestempelt en Amerika als vijand nummer één ziet. Ik heb helemaal geen contact meer met mijn zus. De oorlog maakt ook gezinsrelaties kapot!”

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.