"Het kan vreemd zijn om blinde of slechtziende mensen een tentoonstelling te zien bezoeken. Maar die mensen hebben een zeer ruim interesseveld. Met de nodige hulp kunnen zij evenveel en misschien nog meer genieten als ziende mensen. Het zintuiglijke is helemaal anders dan bij ons, maar zeker niet minder belangrijk. Integendeel! Voelen, horen, ervaren van geluiden, specifieke geuren, impressies opdoen en de sfeer opsnuiven van de tentoonstelling is heel belangrijk", vertelt Sabine Fournier, ergotherapeut en leraar...

"Het kan vreemd zijn om blinde of slechtziende mensen een tentoonstelling te zien bezoeken. Maar die mensen hebben een zeer ruim interesseveld. Met de nodige hulp kunnen zij evenveel en misschien nog meer genieten als ziende mensen. Het zintuiglijke is helemaal anders dan bij ons, maar zeker niet minder belangrijk. Integendeel! Voelen, horen, ervaren van geluiden, specifieke geuren, impressies opdoen en de sfeer opsnuiven van de tentoonstelling is heel belangrijk", vertelt Sabine Fournier, ergotherapeut en leraar die sinds 1987 lesgeeft aan blinden, doven en slechtzienden. "Sowieso zal een blinde of slechtziende persoon de tentoonstelling anders ervaren. Voor hen is het een multisensorische ervaring. Bij deze gegidste tentoonstelling van Wildlife Photographer of the Year is het belangrijk om mijn verhaal verbaal zo duidelijk en interessant mogelijk te maken. Ik zal niet alleen beschrijven wat je op de foto's ziet maar ook hoe een bepaalde foto tot stand kwam, de achtergrond ervan, het verhaal van de fotograaf, de situatie,... Associaties maken kan veel verduidelijken. Bijvoorbeeld: ze kennen een hond, maar geen vos. Daarbij hoort dus verduidelijkende uitleg."Het is belangrijk om geen overdaad aan informatie te geven. "Je mag niet te veel in detail te treden maar de interessante topics eruit halen, zodat de blinde of slechtziende persoon niet de interesse verliest in de rondleiding. Ik moet er straks ook voor zorgen dat de wandeling niet te vermoeiend wordt. Want luisteren zonder zicht vraagt veel concentratie en inspanning. Blinden of slechtzienden krijgen tijdens zo'n wandeling veel indrukken binnen. Belangrijk is om hen voldoende ruimte te bieden om vragen te stellen en om in discussie te gaan. Ik wil hen de kans bieden om zelf op verkenning te gaan bij een foto of een tekst", aldus Sabine Fournier. Het is voor haar ook de eerste keer dat ze blinden en slechtzienden rondleidt op een fototentoonstelling. "Ik wil dat iedereen met een goed gevoel naar huis kan. Het is belangrijk om traag en duidelijk te spreken. Om rustig te vertellen en ervoor te zorgen dat de deelnemers niet door elkaar beginnen te praten. Soms vraag ik aan de begeleider van de blinde of de slechtziende om ook de ogen te sluiten of niet naar de foto te kijken. Zo ervaren zij net als de blinde de verbale beschrijving. Ik sta vooral ook open voor tips en ideeën." (DM)