Rony Van Hove woont met zijn vrouw Astrid Maes langs de Oostmeetstraat in Koekelare. Rony leidt er zijn expeditiekantoor Rony Logistics. Maar de Koekelarenaar, die eigenlijk afkomstig is van Londerzeel, zet zijn schouders sinds kort ook onder Niofar, een recent opgerichte vzw. "Ik ben 57 jaar en vond het tijd om aan mijn levenswerk te beginnen. Ik wil een afdruk kunnen achterlaten op deze wereld", begint Rony. "Mijn eerste idee, of zeg maar mijn doel, was om een weeshuis op te starten. Ik dacht in eerste instantie om dat te doen in Indonesië of Thailand, maar uiteindelijk is het Senegal geworden. Om daar een project uit de grond te kunnen stampen, heb ik ...

Rony Van Hove woont met zijn vrouw Astrid Maes langs de Oostmeetstraat in Koekelare. Rony leidt er zijn expeditiekantoor Rony Logistics. Maar de Koekelarenaar, die eigenlijk afkomstig is van Londerzeel, zet zijn schouders sinds kort ook onder Niofar, een recent opgerichte vzw. "Ik ben 57 jaar en vond het tijd om aan mijn levenswerk te beginnen. Ik wil een afdruk kunnen achterlaten op deze wereld", begint Rony. "Mijn eerste idee, of zeg maar mijn doel, was om een weeshuis op te starten. Ik dacht in eerste instantie om dat te doen in Indonesië of Thailand, maar uiteindelijk is het Senegal geworden. Om daar een project uit de grond te kunnen stampen, heb ik de juiste personen tegen het lijf gelopen. Samen met Philippe Vrancken en Kristien Boeykens uit Zoersel heb ik de vzw Niofar opgericht. In april zijn we voor de eerste keer in Senegal geweest om projecten te bekijken, vandaag vrijdag vertrekken we opnieuw om enkele weken onze handen uit de mouwen te steken."Rony, Philippe en Kristien kozen enkele projecten uit in Saly. "Niofar, plaatselijk dialect voor 'samenwerking', zal een ommuring plaatsen rond de Ecole Elementaire Croisement Peulga, dit voor de veiligheid van de kinderen. Er zijn ook nog geen sanitaire voorzieningen voor de 200 kinderen, daar willen we ook werk van maken. In het dorp Peulga Somone willen we de waterput afwerken, een initiatief dat werd opgestart door een Nederlands project, maar werd stopgezet." De Koekelarenaar verloor zijn hart meteen aan Senegal en denkt er zelfs aan om over enkele jaren naar daar te verhuizen. "Ik was direct onder de indruk. Waar we zijn geweest, is er enorm veel armoede. Toch zijn de mensen er zeer vriendelijk, respectvol en enorm dankbaar. Mijn ogen zijn er echt opengegaan. De kinderen waren zo blij dat ze voor ons zongen. Ik word er nog iedere keer emotioneel van als ik eraan denk...""Onze vzw is erkend door de Koning Boudewijnstichting, waardoor mensen een fiscaal attest kunnen krijgen als ze een storting doen aan onze vzw. Maar we gaan niet alleen op die manier op zoek naar centen, we zullen ook acties organiseren in de toekomst. Ook wie schoolmateriaal, speeltuigen in hout - het is er te zanderig voor pluchen beren - en kinderkledij heeft, mag ons zeer graag contacteren. Van de firma Ameel hebben we snoepgoed meegekregen toen we de vorige keer naar Senegal gingen. Ik moet je niet vertellen hoe gelukkig de kinderen er mee waren..."En ook het Sint-Martinusinstituut deed zijn duit in het zakje. "Klopt, we hebben met enkele vrijwilligers liefst drie zolders leeggehaald met schoolbanken en stoelen. Die zullen een dankbaar tweede leven krijgen in Senegal. Om al dat meubilair op te halen, mochten we een camionette gebruiken van de firma Deco uit Torhout en van Didier Vanhee mogen we zijn magazijn gebruiken om ons materiaal te stockeren. Het doet deugd dat zoveel mensen hun goodwill tonen. Ze leren ons verhaal kennen, weten welke projecten we ondersteunen en dat we niet zomaar geld uitdelen. De controle daarover ligt bij ons. We willen de mensen daar in het werk steken, maar ons ook richten naar de jeugd. Is het een druppel op een hete plaat? Natuurlijk, want er is nog zoveel werk in de wereld, maar het zal wel een druppel zijn die de moeite waard is voor die mensen die wij kunnen helpen."