Dat de leden van De Vlugt muziek zouden maken, stond in de sterren geschreven. "Koen Verbrugghe en ik leerden elkaar kennen toen mijn vader met zijn moeder trouwde", vertelt drummer Koen Dierckens. "Zijn vader Frits maakte deel uit van Orkest Verbrugghe en zo hadden we thuis drums, een piano, gitaar en accordeon. Ik denk dat wij twee van daaruit de microbe te pakken hebben gekregen. Gitarist Tom is ook nog eens Koens schoonbroer. We hebben trouwens allemaal nog in andere groepen gespeeld, maar De Vlugt blijft toch onze grote jeugdliefde."
...

Dat de leden van De Vlugt muziek zouden maken, stond in de sterren geschreven. "Koen Verbrugghe en ik leerden elkaar kennen toen mijn vader met zijn moeder trouwde", vertelt drummer Koen Dierckens. "Zijn vader Frits maakte deel uit van Orkest Verbrugghe en zo hadden we thuis drums, een piano, gitaar en accordeon. Ik denk dat wij twee van daaruit de microbe te pakken hebben gekregen. Gitarist Tom is ook nog eens Koens schoonbroer. We hebben trouwens allemaal nog in andere groepen gespeeld, maar De Vlugt blijft toch onze grote jeugdliefde."Een jeugdliefde die al in 1985 voor het eerst de kop opstak. "Koen, Tom en ik vormden toen samen het trio The Beast Farmers", gaat Koen verder. "We speelden toen vooral covers. Je vond ons op kroegentochten, in jeugdcafés en op festivalletjes. Onze apotheose was een optreden voor Student Aid in Brussel. Dat werd een legendarische nacht, met zoveel ambiance dat we onze set twee keer hebben gespeeld. Maar in 1991 besloten we een nieuwe weg in te slaan, met eigen Nederlandstalige rocksongs. De Vlugt was geboren." De bandleden werkten intensief aan eigen nummers en dat resulteerde in 1993 in een eigen mini-cd: Pak Me. "We stelden die voor in een overvolle Ginstezaal in Oostrozebeke, onze uitvalsbasis. In die tijd mochten we heel wat voorprogramma's verzorgen, onder meer van Soulsister, De Kreuners, The Wolfbanes en Trockenere."Ondanks het succes drukte de groep in 1994 de pauzeknop in. "Door ons werk en de komst van onze kinderen waren de vele optredens niet meer combineerbaar. Jammer, want er waren nog veel boekingen. Maar dat de pauze zo lang zou duren, dat hadden we ook niet verwacht. Met uitzondering van een benefiet in 2007 hebben we met De Vlugt 25 jaar stilgelegen. Tot iemand van de cultuurdienst van Oostrozebeke kwam polsen of we zouden openstaan voor een reünieconcert."Zanger Koen ging bij iedereen polsen. "Er was enige overtuiging nodig, maar we besloten om ervoor te gaan. Onze eerste repetitie voelde meteen weer heel vertrouwd aan. Het was wel wat nadenken en puzzelen en zoeken naar hoe we de songs destijds brachten, maar eenmaal we de vibe te pakken hadden, raakten we op kruissnelheid. We mogen dan wel ouder geworden zijn, onze ogen blonken als waren we weer 18. Wat is er leuker dan je met vijf gelijkgestemden terugtrekken in een repetitiehok en je volledig smijten in de muziek?"Het reünieconcert smaakt alvast naar meer. "Op dat optreden viel alles samen. Perfecte locatie, ideaal weer, goede geluidsversterking en de vele mensen die er aanwezig waren. Al deze elementen heb je nodig om van een geslaagd concert te kunnen spreken. Intussen zijn er zelfs alweer aanvragen binnengekomen om nog eens te spelen. Binnenkort zullen we daar met de bandleden over samenzitten. We kunnen als groep immers niet blijven teren op ons verleden. We zullen een selectie moeten maken van de huidige songs en die aanvullen met nieuw werk. Als dat creatieve proces zich goed voltrekt, kunnen we weer de baan op. We zien wel wat er komt."Dat creatieve proces is iets wat de bandleden zich nog wel herinneren. "Meestal was het onze zanger Koen die met de ruwe ideeën kwam aanzetten", geeft drummer Koen mee. "Van daaruit werkten we dan samen verder aan onze nummers, die Koen dan weer voorzag van teksten. Het nummer dat ons als groep het meeste typeert, is ongetwijfeld Pak me. Het is een lied over jeugdliefde, jeugdsentiment en melancholisch terugblikken."Durven de leden van De Vlugt stiekem al dromen over een fijne toekomst voor de groep? "Vooral het samen repeteren en optreden geeft veel voldoening. De grote dromen zijn voor de jeugd, daar horen wij intussen niet meer bij. Maar mispak je niet, het lichaam is maar een omhulsel. Het is het vuur dat binnenin brandt dat van belang is. Van daaruit exploderen en genieten wij als band."(Lien Depauw)