Robert Decock (97) werd in Aalbeke geboren op 30 mei 1921, zijn ouders woonden op Triloy in Rekkem. Officieel heet hij eigenlijk Jules, maar zijn vader en zijn dooppeter Jules hadden te diep in het glas gekeken toen ze naar het gemeentehuis trokken. Ze gaven de kleine spruit verkeerdelijk aan als Jules Robert in plaats van Robert Jules.
...

Robert Decock (97) werd in Aalbeke geboren op 30 mei 1921, zijn ouders woonden op Triloy in Rekkem. Officieel heet hij eigenlijk Jules, maar zijn vader en zijn dooppeter Jules hadden te diep in het glas gekeken toen ze naar het gemeentehuis trokken. Ze gaven de kleine spruit verkeerdelijk aan als Jules Robert in plaats van Robert Jules."Bij hun thuiskomst was moeder niet te spreken, het stoof er nogal", weet Robert. "We noemen hem Robert en daarmee uit", besliste moeder uiteindelijk en dat gaf later wel eens aanleiding tot misverstanden. Toen de directeur van pannenfabriek Koramic, waar Robert 35 jaar werkte, naar Rekkem kwam om hem tot meestergast te benoemen, kon hij nergens het huis van Jules Decock vinden. Ten einde raad besloot de man om eens zijn licht te gaan opsteken bij naamgenoot Robert Decock...Albertine Vervaeke (95) zag op 8 april 1923 het levenslicht in Rekkem, haar ouders woonden in de Murissonstraat. Voor het uitbreken van de oorlog was ze gouvernante in Frankrijk, na de oorlog werkte ze twee jaar als verpleegster in Engeland. Ook werkte ze een tijdlang bij confectiebedrijf Beernaert in Lauwe."Ik hielp wat mee in het kapsalon van Omer Werbrouck nabij de Croisé, toen Robert er op een dag als handelsreiziger binnenkwam met parfumerie", herinnert Albertine zich. "Een jaar later al trouwden we, niet in de kerk want daar waren herstellingswerken bezig, wel in de patronaatszaal Myra. Op 'speelvoyage' zijn we niet geweest, dat was veel te duur." Het huwelijk werd gezegend met een dochter Linda (65) en twee kleinzonen Pieter (41) en Stijn (39).Het koppel woonde eerst drie jaar in bij de ouders van Robert, daarna verhuisden ze naar een woning aan de Grote Weg. Uiteindelijk kochten ze een huis aan de overkant waar ze nu al 62 jaar wonen.Aan het huis hangt een lugubere geschiedenis vast. "Het is het voormalig huis van een moordenaar", vertelt Robert. "De vroegere bewoner vermoordde zijn vrouw, sneed haar in stukken en dumpte alles. Haar hoofd werd nooit teruggevonden. Toen we verbouwden hadden we toch een beetje schrik dat we plots op een schedel zouden stoten."De jubilarissen volgen samen alle koersen en veldritten op tv en Robert werkt nog altijd in zijn tuin. "Mijn hof met mijn groenten en bloemen is mijn heiligdom. Ik tuinier heel graag, ik kan niet stilzitten. Wel krijg ik nu wat hulp van Linda en Stijn. En tot twee jaar geleden reed ik nog met de auto."Robert en Albertine zijn al 37 jaar lid van Neos Rekkem, waar ze als oudste koppel graag gezien zijn. "Als er een kaarting is, worden we afgehaald en teruggebracht. We kunnen nog altijd heel goed manillen, regelmatig winnen we eens enkele euro's en nadien drinken we nog een goeie Omer", weet Albertine."We houden van lekker eten en drinken. 's Avonds kunnen we genieten van een stuk goeie Camembert met een glas rode wijn of een bruin biertje. We overdrijven niet, maar we doen onszelf ook niets tekort", besluiten de jubilarissen.(Carlos Berghman)