Peter, die net als Hilde 54 jaar is, laat de tegenslag niet aan zijn hart komen. "We hebben geen keuze", zegt hij. "Om de verveling tegen te gaan, schrijf ik gedichten over Kooroona in het sappige West-Vlaams. Ik post ze op Facebook en hang ze aan het raam van onze zaak op het Conscienceplein. Nogal wat wandelaars houden halt om ze te lezen. Als ik dat toevallig zie en ik merk dat ze met...

Peter, die net als Hilde 54 jaar is, laat de tegenslag niet aan zijn hart komen. "We hebben geen keuze", zegt hij. "Om de verveling tegen te gaan, schrijf ik gedichten over Kooroona in het sappige West-Vlaams. Ik post ze op Facebook en hang ze aan het raam van onze zaak op het Conscienceplein. Nogal wat wandelaars houden halt om ze te lezen. Als ik dat toevallig zie en ik merk dat ze met een brede glimlach op het gezicht weer wegstappen, ben ik content. Daar beleef ik oprecht deugd aan."Hilde, die in de keuken staat, diende in januari een zware medische ingreep te ondergaan in het AZ Delta in Roeselare. Daarna moest ze minstens zes weken revalideren. En dus kon ook Peter niet meer aan de slag, want hij serveert in de zaak de gerechten die zijn vrouw uit haar koksmuts tovert. Het koppel runt het restaurant al meer dan 18 jaar. De start had in oktober 2001 plaats. Enkele maanden later, begin 2002, gebeurde de overgang van frank naar euro. Peter en Hilde wonen boven het restaurant."Gelukkig is de delicate operatie die mijn vrouw moest ondergaan, geslaagd", haalt Peter opgelucht adem. "En dus waren we ons aan het voorbereiden op de heropening, want heel wat trouwe klanten hadden ons gemeld dat ze daar op zaten te wachten. Net op dat moment dook het coronavirus op en zie: cafés en restaurants werden verplicht de deuren te sluiten. Hoeveel pech kan een mens hebben? Onze vele vaste bezoekers zullen hun eethuis dus noodgedwongen nog een aantal weken moeten missen. We hopen op hun begrip."Peter maakt graag pittige gedichten in het typische Torhoutse dialect en momenteel vindt hij zijn inspiratie hoe kan het anders in de coronacrisis. "Uiteraard is dit geen hoogstaande literatuur", relativeert hij zijn poëtische ontboezemingen. "Dat is ook de bedoeling niet. Maar zelfs in deze bizarre tijden probeer ik de goede luim in mijn tekstjes te houden. Altijd verweef ik er een portie humor in. Zonder een lach is het niet leefbaar." (JS)